บทที่ 62 พรมแดง MAMA

จุดสัมภาษณ์บนพรมแดงงาน MAMA ปีนี้จัดขึ้นกลางแจ้ง ด้านนอกแผงกั้นทั้งสองฝั่งเนืองแน่นไปด้วยผู้คน แต่ละคนชูป้ายเชียร์เขียนชื่อศิลปินสารพัดแบบ

รถสองคันแล่นเข้ามาจอดเทียบหน้าทางเข้าตามสัญญาณมือของเจ้าหน้าที่

พิธีกรถือไมโครโฟนพลางเอ่ยแนะนำเป็นภาษาอังกฤษด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นปนประหลาดใจ "แขกรับเชิญกลุ่มต่อไป คือรุกกี้ปีศาจแห่งปี—SALIGIA ครับ!"

ทันทีที่ได้ยินชื่อวง ทั้งโซนสื่อมวลชนและโซนผู้ชมต่างก็ฮือฮาขึ้นมา เสียงกรีดร้องตะโกนเรียกชื่อดังสนั่นหวั่นไหว

ประตูรถเปิดออก เสิ่นเจวี้ยนก้าวลงมาเป็นคนแรก แจ็กเก็ตกำมะหยี่เปล่งประกายล้อแสงแฟลช สร้อยคอตรงอกสะท้อนประกายวับวาว

เมื่อเช็กว่าทุกคนลงจากรถเรียบร้อยแล้ว เสิ่นเจวี้ยนก็เริ่มก้าวไปข้างหน้า พลางโบกไม้โบกมือทักทายแฟนคลับทั้งสองฝั่ง

"June! หล่อมาก!"

"เสิ่นเจวี้ยน มองทางนี้หน่อย!"

สายลมเย็นยามโพล้เพล้ริมทะเลสาบพัดผ่าน ปะทะเส้นผมของเขาจนพลิ้วไหวเบาๆ

เลนส์กล้องจากโซนสื่อมวลชนรัวจับภาพพวกเขาตั้งแต่ก้าวแรกที่ขึ้นพรมแดง เฉิงซู่รู้สึกเหมือนนิ้วที่กดชัตเตอร์แทบจะเสียดสีจนเกิดประกายไฟ

เขาเป็นตากล้องจากสำนักข่าววิชวลหัว

วิชวลหัวขึ้นชื่อเรื่องภาพถ่ายที่ 'เรียลจนน่ากลัว' เลนส์แต่ละตัวคมกริบเหมือนติดแว่นขยาย รูปที่ปล่อยออกมาไม่มีการรีทัช ไม่มีการแต่งโทนสี แถมมุมกล้องยังชอบถ่ายจังหวะชวนประสาทเสีย ศิลปินคนไหนมีรูปหลุดน่าเกลียดสิบรูป การันตีได้เลยว่าแปดรูปต้องมาจากวิชวลหัวแน่นอน

พอได้ยินชื่อ SALIGIA เขาก็รีบปรับสปีดชัตเตอร์กับรูรับแสงอย่างคล่องแคล่ว แล้วยกกล้องขึ้นเล็งไปที่เสิ่นเจวี้ยนซึ่งยืนอยู่ตรงกลาง ก่อนออกมาทำงาน บรรณาธิการกำชับนักหนาว่าให้เน้นเสิ่นเจวี้ยน ไอดอลเจ้าของฉายาหน้าตาระดับตำนานคนนี้เป็นพิเศษ ไม่ว่าจะหน้าตาพระเจ้าปั้นหรือเบ้าหน้าระดับฟ้าประทานอะไรนั่น พอมาอยู่หน้าเลนส์สำนักข่าวพวกเขา ความจริงก็ต้องเผยออกมาให้หมด——

ทว่าวินาทีที่ส่องผ่านช่องมองภาพ เขากลับต้องชะงักตาค้าง กล้องซูมจับผิวพรรณที่ดูเนียนละเอียดสุขภาพดีจนเหมือนจะแตะแล้วแตก ขนตายาวหนาทอดเงาลงบนเปลือกตา พอยามที่เจ้าตัวอมยิ้มบางๆ ลักยิ้มเล็กๆ ข้างแก้มขวาก็ผลุบโผล่ชวนมอง ริมฝีปากเคลือบลิปบาล์มชุ่มฉ่ำพอดี

ให้ตายสิ! สภาพแบบนี้จะให้ถ่ายยังไงวะเนี่ย?

ถ้าปล่อยรูปดิบแบบนี้ออกไป คนอื่นต้องคิดว่าสำนักข่าวพวกเขาโดนค่ายซื้อตัวมาอวยแหงๆ

ทำไมเวลาถ่ายคนอื่นถึงดูแปลกประหลาดบูดเบี้ยวกันหมด แต่พอเป็นเสิ่นเจวี้ยน กลับเหมือนโดนสาดฟิลเตอร์ซอฟต์โฟกัสแยกอยู่คนเดียวเฉยเลยล่ะ

ทั้งเจ็ดคนเดินไปยืนประจำตำแหน่งข้างพิธีกร พัคชานฮยอกรับไมโครโฟนมาถือไว้

"สาม สอง หนึ่ง——"

"I admit it! สวัสดีครับ พวกเรา SALIGIA!" ทุกคนขานรับสัญญาณของพัคชานฮยอกพร้อมกัน ก่อนจะโค้งทักทายกล้องตรงหน้าอย่างพร้อมเพรียง

พรมแดง MAMA วันนี้มีการถ่ายทอดสดออนไลน์ไปทั่วโลก ผู้กำกับภาพรู้จังหวะตกคนดูสุดๆ ขณะที่กล้องแพนผ่านหน้าสมาชิกแต่ละคน จังหวะที่ถึงเสิ่นเจวี้ยนกลับแช่เฟรมค้างอยู่นานหลายวินาที

ช่องแชตไลฟ์สดแตกตื่นจนข้อความไหลทะลัก ท่วมท้นไปด้วย [กรี๊ดดดด] [ผัวฉัน!]

"หล่อจริงๆ เลยนะเนี่ย!" พิธีกรเป็นคนฮ่องกง จังหวะที่พูดแนะนำจึงมีสำเนียงกวางตุ้งหลุดออกมาให้ได้ยินบ้าง

"SALIGIA เป็นวงรุกกี้ที่เพิ่งเดบิวต์ในปีนี้ และได้มาร่วมงาน MAMA เป็นครั้งแรก ตอนนี้รู้สึกยังไงกันบ้างครับ?"

ชเวมินซูรับไมค์มาจากพัคชานฮยอก คำถามนี้พวกเขาซ้อมกันมาแล้วจากหลังเวที

"ตื่นเต้นมากครับที่ได้มางาน MAMA ครั้งแรก แล้วก็ขอบคุณสำหรับความรักจากแฟนๆ มากครับ คืนนี้พวกเราจะใช้เวลาด้วยหัวใจที่เต็มไปด้วยความขอบคุณครับ"

"วันนี้ชุดมีจุดเด่นตรงไหนบ้างครับ? ลองโชว์ให้ผู้ชมดูหน่อยสิ"

"เอ่อ…" พอเจอคำถามนี้ ชเวมินซูก็สมองโล่งไปชั่วขณะ คำพูดที่เตรียมมาติดแหง็กอยู่ที่ลำคอ

เสิ่นเจวี้ยนเห็นท่าไม่ดี เลยรีบยกไมโครโฟนในมือขึ้นพูดต่อทันที

"จุดเด่นของชุดวันนี้คือสไตล์อังกฤษครับ พวกเราเพิ่งแลนดิ้งจากลอนดอนที่ฝนกำลังตกมางาน MAMA สดๆ ร้อนๆ เลย!"

ชเวซามูเอลที่ยืนอยู่ริมสุดรีบส่งซิกรับมุกเสิ่นเจวี้ยนด้วยการแกล้งจัดปกเสื้อ ส่วนฮายาคาวะใช้นิ้วแตะที่หัวไหล่ตัวเอง ทำท่าเหมือนมีหยดน้ำฝนเกาะอยู่บนเสื้อแจ็กเก็ต

ข้างล่างเวทีส่งเสียงร้องอื้ออึงเพราะมุกเล็กๆ ของพวกเขา พิธีกรเองก็ขำตามแล้วสัมภาษณ์ต่อ

"ผมยังสงสัยเรื่องคอนเซปต์ของ SALIGIA อยู่ครับ ปกติทุกคนมีสองบุคลิกที่ต่างกันหรือเปล่า?"

ถึงคิวที่เสิ่นเจวี้ยนอยากเอาเท้าจิกพื้นแล้ว ทุกครั้งที่แนะนำชื่อวง จะต้องโชว์คอนเซปต์ตอนเดบิวต์ด้วย

ตั้งแต่เดบิวต์มา ช่วงนี้เรียกได้ว่าเป็นนาทีประหารชีวิตกลางสาธารณะของทุกคนชัดๆ

พัคชานฮยอกรับช่วงต่ออย่างกระอักกระอ่วนแล้วพยักหน้า รอยยิ้มดูแข็งทื่อ เขาหวังจากใจจริงว่าต่อไปจะยกเลิกช่วงนี้ไปเสียที

"ครับ งั้นพวกเราขอโชว์ทีละคนเลยนะครับ"

พัคชานฮยอกยืนข้างพิธีกรแล้วมองไปทางขวา พยายามส่งซิกให้คนอื่นเริ่มก่อน

ผลคือสมาชิกอีกหกคนมองมาที่เขาพร้อมกันเป๊ะ

พัคชานฮยอกยอมจำนน หลับตาลงนิดหนึ่ง ไม่อยากจะยอมรับความจริงนี้เลย

"โอเค งั้นผมเริ่มก่อน" เขาเคลียร์คอ ขมวดคิ้วเข้าหากัน แล้วปรับระดับเสียงให้สูงขึ้น

"พลังที่ควบคุมไม่ได้ ผมคือความโกรธเกรี้ยว"

พูดจบปุ๊บ สีหน้าที่เก๊กไว้ก็หลุดทันที เขาเอามือปิดหน้าแล้วถอยไปยืนข้างๆ

คนต่อไปคือชเวมินซู เขาหันหน้าเข้าหาเลนส์กล้องอย่างมั่นใจ ยิ้มมุมปากเล็กน้อยก่อนทำมือเป็นสัญลักษณ์ 'เงิน'

"โลกนี้เป็นของฉัน ผมคือความโลภ" พูดจบก็ส่งไมค์ต่อให้ฮายาคาวะ

ถ้าบนหน้าฮายาคาวะมีตัวหนังสือเขียนอยู่ มันคงเต็มไปด้วยคำว่า 'ฉันอยากหนี' มือที่ถือไมโครโฟนของเขาสั่นไปหมด

"โลกจมดิ่งไปกับฉัน ผมคือความเกียจคร้าน"

พูดจบก็เอามือสองข้างประกบกันแนบไว้ข้างหู หลับตาแล้วเอียงหัวซบเบาๆ ใบหน้าเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ

เสิ่นเจวี้ยนยังขำอยู่ แต่กล้องก็ซูมเข้ามาที่หน้าเขาแล้ว

เขารีบทำหน้าจริงจังขึ้นมาทันที ปรือตาขึ้นเล็กน้อย สายตาเต็มไปด้วยความดูแคลน

"โลกนี้เกิดมาเพื่อฉัน ผมคือความหยิ่งผยอง"

พูดจบก็ยกมุมปากขึ้นนิดๆ เลิกคิ้วเบาๆ แล้วส่งไมค์ให้คิมแจอู

คิมแจอูผิวขาวจัด ตอนนี้แก้มขึ้นสีระเรื่อเพราะความเขิน เขาใช้นิ้วไล้ผ่านใต้ตามาแตะที่ริมฝีปากเบาๆ ก่อนจะยกมือขึ้น

"เข้ามาใกล้ผม คุณก็จะเข้าใกล้ความสุข ผมคือตัณหา"

อีซูมินเตรียมพร็อพสำหรับช่วงนี้มาโดยเฉพาะ โดยมีชเวซามูเอลคอยถือไมค์ให้

เห็นเขาหยิบมีดกับส้อมออกมาจากไหนก็ไม่รู้

เสียง "แกร๊ก" ดังขึ้น พร้อมกับเอาของสองอย่างมาไขว้กัน

"กลืนกินทุกสรรพสิ่ง ผมคือความตะกละ"

พูดจบก็หันไปมองชเวซามูเอลอย่างภูมิใจ เหมือนพอใจกับการแสดงของตัวเองมาก

ชเวซามูเอลพยายามรักษามาดตัวเองไว้ ส่วนสมาชิกคนอื่นข้างๆ เอามือปิดปากหันหลังหนีไปแล้ว

เสิ่นเจวี้ยนหัวเราะจนตัวสั่น ต้องสูดหายใจเข้าลึกๆ อยู่หลายทีถึงจะหันกลับมาได้

"แค่ก…" ชเวซามูเอลกำมือหลวมๆ จรดริมฝีปากพลางกระแอมไอ พยายามกลั้นขำสุดชีวิต

เขาหลับตาลงเพื่อบิ้วอารมณ์ ก่อนจะลืมตาขึ้นจ้องกล้อง

"คุณต้องเป็นของผมคนเดียว ผมคือความริษยา"

พัคชานฮยอกขำจนกรามค้าง เมื่อเทียบกับการต้องอายอยู่คนเดียว การที่ทุกคนมาร่วมอายไปด้วยกันทำให้เขารู้สึกดีขึ้นเยอะ เขาพูดไปพลางหัวเราะไป

"ครับ ไม่ต้องห่วงนะครับ! คนที่ยืนอยู่ตรงนี้วันนี้คือบุคลิกด้านดีของพวกเราทั้งนั้นครับ"

พอพิธีกรดูการแสดงของพวกเขาจบก็ทำหน้าเข้าใจถ่องแท้ "ดูจบแล้วผมถึงเข้าใจเลยครับว่าทำไมแฟนๆ ถึงแห่กันมาคอมเมนต์ในโซเชียลผมว่าต้องให้พวกคุณโชว์ช่วงนี้ให้ได้"

เขาพูดพลางยิ้มปรบมือไม่หยุด "สุดยอดจริงๆ ครับ"

"เอาล่ะครับ ช่วงสัมภาษณ์คงต้องจบลงเพียงเท่านี้ ขอเชิญ SALIGIA ไปที่จุดลงนามได้เลยครับ"

พัคชานฮยอกพยักหน้า "ทั้งหมดนี้คือ—"

"SALIGIA ขอบคุณครับ!"

ทั้งเจ็ดคนโค้งคำนับพร้อมกันแล้วเดินต่อไปข้างหน้า

ชเวซามูเอลเดินรั้งท้าย หันไปมองข้างหลังเห็น Uni กำลังเตรียมตัวลงจากรถพอดี เขารู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง ไม่คิดว่าแขกรับเชิญที่พี่ชาโฮบอกว่ารถติดอยู่บนถนนจะเป็นพวกเธอ

แต่ทั้งที่รถคันนี้เพิ่งจะจอดอยู่ริมถนนไม่ไกลจากทางเข้าแท้ๆ ชเวซามูเอลหันหน้ากลับมา พลางคิดในใจว่าจะมาสายได้ยังไงกันนะ?

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง