บทที่ 63 อุบัติเหตุบนเวที

ตรงจุดลงนามมีบอร์ดขนาดใหญ่ตั้งเด่นอยู่ บนนั้นมีลายเซ็นของศิลปินที่มาก่อนหน้าอยู่ไม่น้อยแล้ว

เสิ่นเจวี้ยนรับปากกามาพลางกวาดสายตามองหาที่ว่างอย่างตั้งใจ

ชเวซามูเอลเดินมาหยุดข้างๆ พอดี ทั้งสองสบตากันแล้วเขย่งปลายเท้าพร้อมกัน ด้วยความที่ตัวสูงขายาวทั้งคู่ จึงอาศัยจังหวะนี้เซ็นชื่อลงไปในจุดที่สูงที่สุด ณ เวลานั้น

พอเซ็นเสร็จ เสิ่นเจวี้ยนก็ปิดปลอกปากกาคืนให้ทีมงาน แล้วคล้องคอชเวซามูเอลเดินไปข้างหน้าพลางยิ้มแป้น

ตอนเสิ่นเจวี้ยนเพิ่งเข้าบริษัทมา เขาสูงแค่แตะ 180 เซนติเมตร ตอนนั้นก็พอๆ กับชเวซามูเอล แต่ตอนนี้พอมองดูแต่ไกล เสิ่นเจวี้ยนก็เริ่มสูงกว่าชเวซามูเอลหน่อยแล้ว

ชเวซามูเอลใช้ศอกสะกิดเสิ่นเจวี้ยน "นายจะโตเร็วไปไหนเนี่ย"

เสิ่นเจวี้ยนยกมือขึ้นลูบผมตัวเอง "ก็ไม่เท่าไหร่นะ เมื่อเช้าฉันวัดได้ 183"

"เป้าหมายของฉันคือ 185"

คุยกันไปพลางๆ สองคนก็เดินทะลุหลังเวทีมาถึงที่นั่งของพวกตนในค่ำคืนนี้

ที่นั่งของพวกเขาอยู่แถวสองฝั่งขวาสุด ด้านซ้ายเป็นเกิร์ลกรุ๊ปวง Siren ส่วนข้างหน้าคือวง Uni

พอนั่งลง ชเวซามูเอลเห็นว่าที่นั่งของ Uni ยังว่างอยู่ เลยแอบยื่นหน้าไปกระซิบข้างหูเสิ่นเจวี้ยน "นายรู้ไหมว่าคนที่รถติดเมื่อกี้คือใคร"

เสิ่นเจวี้ยนส่ายหน้า เขาไม่ได้สังเกตเลยจริงๆ ว่าใครอยู่ข้างหลัง

"Uni ไง ตอนเราเดินออกมาฉันเห็นรถพวกเขา"

"แล้วทำไมเหรอ"

ชเวซามูเอลขยับเข้าไปใกล้อีกนิด "เมื่อกี้ฉันเห็นรถพวกเขาจอดอยู่ริมถนนนิ่งๆ เลย ไม่ได้ขยับสักนิด"

เสิ่นเจวี้ยนเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ นึกไม่ถึงเลยว่าคำว่ารถติดจะหมายถึงแบบนี้

กำลังพูดกันอยู่ วง Uni ก็เดินผ่านด้านหน้าพอดี ทั้งคู่จึงรีบลุกขึ้นยืนโค้งทักทาย

พอนั่งลง ทั้งสองก็ไม่กล้าคุยต่ออีก ได้แต่แอบลูบรอยยับบนเสื้อผ้าเงียบๆ ยืดหลังตรง แล้วนั่งบนเก้าอี้อย่างเรียบร้อย

แม้จะเป็นครั้งแรกที่เสิ่นเจวี้ยนมาร่วมงานประกาศรางวัล แต่เขารู้ดีว่าศิลปินที่นั่งอยู่ข้างล่างเวทีต้องคอยรีแอ็กชันอยู่ตลอด เพียงแต่ไม่คิดว่าจะต้องทำบ่อยขนาดนี้

อันที่จริงเป็นเพราะผู้กำกับภาพสังเกตเห็นว่า ทุกครั้งที่มีภาพของเสิ่นเจวี้ยนขึ้นจอ ด้านล่างจะส่งเสียงกรี๊ดดังสนั่นลั่นฮอลล์ ดังนั้นพอถึงช่วงที่บรรยากาศเริ่มกร่อย เขาก็จะตัดภาพมาที่เสิ่นเจวี้ยนทันที

เสิ่นเจวี้ยนเลยต้องคอยระวังตัวอยู่ตลอด กลัวว่าจะเผลอทำหน้าตายหรือดูไม่กระตือรือร้นเข้า

"SALIGIA สแตนด์บายได้แล้วครับ" ทีมงานเดินค้อมตัวเข้ามากระซิบบอกเบาๆ

เห็นดังนั้นเสิ่นเจวี้ยนจึงลุกขึ้น เดินตามทีมงานไปยังหลังเวที

เนื่องจากพวกเขาเป็นวงรุกกี้ ลำดับการแสดงจึงถูกจัดไว้ช่วงกลางๆ ของงาน และหลังจากที่พวกเขาแสดงจบ ก็จะเป็นช่วงประกาศรางวัลศิลปินหน้าใหม่

ทีมสไตลิสต์ของแพนารอพวกเขาอยู่ในห้องแต่งตัวแล้ว ชุดขึ้นแสดงคืนนี้สั่งตัดเป็นพิเศษ

เสิ่นเจวี้ยนรูดม่านเปิดออก เปลี่ยนชุดเสร็จแล้วเดินออกมา ดวงตาของแพนาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที

เสิ่นเจวี้ยนสวมยูนิฟอร์มสีขาวบริสุทธิ์ ตัวบนเป็นแจ็กเก็ตคอตั้งทรงสั้น ความยาวพอดีเหนือแนวเอว ด้านหน้าเป็นกระดุมโลหะสองแถว ตรงไหล่มีอินทรธนูประดับอยู่

สายสะพายสีดำพาดจากไหล่ขวาลงมาจรดเอว ปลายสายห้อยจี้โลหะสีเงิน

"วันนี้เป็นเจ้าชายเลย!" แพนาก้าวเข้ามาช่วยจัดทรงผมของเสิ่นเจวี้ยนให้เข้าที่พลางเอ่ยชม

เสิ่นเจวี้ยนยิ้มพลางใส่ต่างหู เอียงคอนิดๆ แล้วพูดกับแพนา "นูน่าครับ พี่ก็ชมว่าดูดีตลอดแหละ"

แพนาได้ยินก็ยิ้มขำแต่ไม่ได้ตอบอะไร เธอใช่ว่าจะชมทุกคนเสียเมื่อไหร่กันล่ะ

ทีมงานเข้ามาติดอุปกรณ์ให้เรียบร้อย เสิ่นเจวี้ยนตรวจสอบอินเอียร์มอนิเตอร์ พอแน่ใจว่าไม่มีปัญหาก็เดินขึ้นสู่เวทีเพียงลำพัง

การจัดสเตจรอบนี้แตกต่างออกไปเล็กน้อย เสิ่นเจวี้ยนจะอยู่บนเวทีคนเดียว ส่วนเมมเบอร์คนอื่นๆ จะขึ้นมาจากเวทียกในช่วงครึ่งหลังของอินโทร

นี่เป็นครั้งแรกที่ต้องเผชิญหน้ากับเวทีเพียงลำพัง เสิ่นเจวี้ยนสูดหายใจเข้าลึกๆ แสงไฟดับมืดลง เขาก้าวยาวๆ ตรงไปยังตำแหน่งที่กำหนดไว้

ในอินเอียร์มีเสียงส่งมา พร้อมกับเสียงซ่าของสัญญาณรบกวนเล็กน้อย

"เตรียมตัว สาม สอง—"

เสิ่นเจวี้ยนหลับตาลง

"หนึ่ง!"

เสียงสัญญาณเตือนภัยดังขึ้นในทันใด ราวกับเป็นสัญญาณอันตรายบางอย่าง

เสิ่นเจวี้ยนยืนอยู่ใจกลางเวที แสงสปอตไลต์ส่องลงมาจับที่ตัวเขา แขนทิ้งลงข้างลำตัวอย่างผ่อนคลาย

เริ่มต้นด้วยเสียงบีตกลองถี่ๆ สามจังหวะ เสิ่นเจวี้ยนกระตุกไหล่ลงหนึ่งครั้ง

จังหวะดนตรีเริ่มเร็วขึ้น เขากระแทกไหล่ไปทางขวา เอียงหัวตามไป มือซ้ายแตะคาง เลียนแบบหุ่นเชิดที่หันหน้ากลับมาทีละจังหวะตามบีตดนตรี

สายตาจับจ้องไปที่กล้อง มือขยับด้วยท่วงท่าที่รวดเร็วอย่างยิ่ง กล้ามเนื้อทั่วร่างของเสิ่นเจวี้ยนเกร็งแน่น แขนสะบัดออกไปในอากาศด้วยพลังราวกับจะเฉือนอากาศให้ขาดออกจากกัน ทำให้โซ่ที่ประดับบนตัวส่งเสียงกระทบกันกรุ๊งกริ๊ง

เขารวบแขนทั้งสองไว้ตรงอก กระแทกหน้าอกไปข้างหน้าอย่างแรง แล้วก้าวไปข้างหน้าสองสามก้าวตามจังหวะ

ก่อนจะหันตัวทำเวฟ พอมีเสียงปืนนัดแรกดังขึ้น เสิ่นเจวี้ยนก็ทำเหมือนโดนกระสุนยิง ทิ้งตัวหงายหลังอย่างผ่อนคลายแต่กลับหยุดค้างไว้กลางอากาศได้อย่างเฉียบขาด เสียงปืนนัดที่สอง เขาหมุนตัวไปครึ่งรอบ เสียงปืนนัดที่สาม เสิ่นเจวี้ยนคุกเข่าลงข้างหนึ่ง หน้าอกกระเพื่อมไหวอย่างรุนแรง ดวงตาจับจ้องไปที่กล้องโดยไม่กะพริบตา ราวกับหงส์ขาวที่กำลังจะสิ้นลมหายใจ

ด้านล่างเวทีแทบจะระเบิด ถ้าเสิ่นเจวี้ยนถอดอินเอียร์ออก เขาคงได้ยินเสียงคนทั้งฮอลล์ตะโกนเรียกชื่อเขาอยู่ แม้แต่ศิลปินในโซนที่นั่งผู้ชมยังตกตะลึงไปตามๆ กัน อ้าปากค้างแล้วพยักหน้าไม่หยุด

วินาทีถัดมา ร่างทั้งหกก็ค่อยๆ เลื่อนขึ้นมาจากใจกลางเวที และเมื่อจังหวะสุดท้ายสิ้นสุดลง ทุกคนก็ยืนนิ่งพร้อมเพรียงกัน

เสิ่นเจวี้ยนลุกขึ้นยืน หันหลังเดินไปตรงกลางระหว่างฮายาคาวะกับพัคชานฮยอก แล้วเอ่ยปาก

"I admit nothing."

คิมแจอูเดินขึ้นมาจากฝั่งปีกเวที ร้องรับประโยคถัดไป

"ช่วงเวลาที่สายตาเธอสัมผัสโดนฉัน"

แสงไฟทั่วทั้งฮอลล์เปลี่ยนเป็นสีแดงเข้ม รูปขบวนเปลี่ยนเป็นวงกลมในทันที แต่ละคนยื่นมือออกมาข้างหนึ่ง แกว่งไปมาตามจังหวะดนตรี ราวกับวิญญาณร้ายที่คลานขึ้นมาจากนรก และเหมือนวงเวทที่เพิ่งถูกปลุกให้ตื่นขึ้น

"ค่ำคืนนี้เป็นของเรา" สิ้นเสียงท่อนร้องของคิมแจอู

อีซูมินก็ก้าวขึ้นมายืนตำแหน่งเซ็นเตอร์ เสียงอันทรงพลังทะลุทะลวงดังออกมาจากไมโครโฟน

"จะความรัก หรือความเกลียดชัง ฉันจะกลืนกินมันทั้งหมด"

ท่าเต้นท่อนนี้คือการจำลองการควักหัวใจออกมาจากอก แล้วให้หัวใจดวงนั้นเต้นตุบๆ อยู่ในมือ

เสิ่นเจวี้ยนกางนิ้วทั้งห้าทาบลงบนอก ปลายนิ้วกดเนื้อผ้าลงไปเบาๆ

เขาหลุบตาลง กำลังจะหุบนิ้วมือเข้าหากัน

ทันใดนั้น ในหูก็มีเสียงระเบิดดังลั่นขึ้นมา ตามด้วยเสียงแหลมสูงเสียดแก้วหู ราวกับคลื่นวิทยุความถี่สูง

เสียงนั้นดังขึ้นโดยไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้า ความเจ็บปวดเสียดแทงแล่นเข้าสู่โสตประสาทจนเสิ่นเจวี้ยนสะดุ้งสุดตัว มือขยุ้มจับเสื้อตรงหน้าอกแน่นโดยสัญชาตญาณ

จากนั้น เขาถึงรู้ตัวว่ามันเป็นเสียงที่ดังออกมาจากอินเอียร์ข้างซ้าย

คนดูข้างล่างยังไม่ทันสังเกตเห็นความผิดปกติ เพราะกล้องยังคงจับภาพอยู่ที่อีซูมิน

เสิ่นเจวี้ยนตัดสินใจแก้ปัญหาเฉพาะหน้าทันที เขายื่นมือไปดึงอินเอียร์ที่หูซ้ายออก

เสียงกรี๊ดในฮอลล์พลันพรั่งพรูเข้ามาในหูเขาทันที

เสิ่นเจวี้ยนลุกขึ้นยืน เลื่อนมือออกจากหน้าอก รวบปลายนิ้วเข้าหากันแล้วขยับเปิดปิดตามจังหวะเพลง ราวกับว่าในวินาทีนี้ หัวใจที่กำลังเต้นระรัวดวงหนึ่งกำลังถูกเขาประคองไว้ในอุ้งมือ

พอถอดอินเอียร์ออก เสิ่นเจวี้ยนก็แทบจะไม่ได้ยินเสียงของตัวเองเลย เพราะเสียงกรีดร้องกึกก้องในฮอลล์ ทำให้เสียงดนตรีแบ็กกิ้งแทร็กเหมือนถูกผ้าผืนหนาคลุมทับไว้ ฟังอะไรไม่ชัดสักอย่าง

เสิ่นเจวี้ยนเลยปล่อยให้ร่างกายขับเคลื่อนไปด้วยความเคยชิน การฝึกซ้อมนับพันนับหมื่นครั้ง ทำให้ทุกบีตและทุกท่วงท่าสลักลึกเข้าไปในสายเลือดของเขาเรียบร้อยแล้ว

พอถึงท่อนที่ต้องร้อง เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ ยกไมโครโฟนขึ้นจ่อปาก

เสิ่นเจวี้ยนมองลงไปยังเวทีด้านล่าง ใช้วงแท่งไฟที่โบกสะบัดเป็นเหมือนเครื่องให้จังหวะ จัดการแต่ละท่อนร้องได้อย่างลื่นไหลไร้ที่ติ

การแสดงสิ้นสุดลง เสิ่นเจวี้ยนยืนอยู่ตรงกลาง มองเข้าหากล้องแล้วยิ้มกว้างอย่างมีความสุข

หยาดเหงื่อภายใต้แสงไฟสาดส่อง ทอประกายระยิบระยับ

=====【โลก Bubble ของเจ้าม้วน】=====

June เจวี้ยนเจวี้ยน:

【พวกเราถึงฮ่องกงแล้วนะ】

【คิดถึงทุกคนจัง】

【อยากกินฮะเก๋าจังเลย】

【วันนี้อากาศดีมากจริงๆ】

【กวางตุ้งของผมสำเนียงเป๊ะไหมครับ】

【(หมาน้อยยืดอกหมุนตัว.jpg)】

【(เซลฟี่ชุดสูท.jpg)】

【ผมหล่อไหมล่ะ】

【เจอกันคืนนี้นะครับ~】

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง