บทที่ 64 ถ้วยรางวัล

เสิ่นเจวี้ยนกลับมาที่นั่ง หูยังคงอื้ออึงไม่หาย พัคชานฮยอกหันมามองเขาด้วยความเป็นห่วงหลายครั้ง แต่เขาก็ได้แต่โบกมือบอกว่าไม่เป็นไร

ยูชอล สมาชิกวง Uni ที่นั่งอยู่แถวหน้าหันกลับมา ชูนิ้วโป้งให้เขา แล้วเอ่ยทักทายเป็นภาษาจีน

"ทำได้ดีมากนะ June"

เสิ่นเจวี้ยนฟังไม่ค่อยถนัดว่าอีกฝ่ายพูดอะไร แต่พอเห็นสัญญาณมือก็รีบลุกขึ้นโค้งขอบคุณทันที

พอยูชอลหันกลับไปแล้ว เขาถึงค่อยๆ นั่งลง

คิมแจอูถามเขาอย่างแปลกใจ "นายรู้จักยูชอลซอนแบด้วยเหรอ?"

เสิ่นเจวี้ยนส่ายหน้า นี่เป็นครั้งแรกที่ได้เจอกัน เขาเดาว่าคงเป็นเพราะต่างฝ่ายต่างเป็นคนจีนที่มาเดบิวต์ในเกาหลีเหมือนกัน อีกฝ่ายถึงได้เอ่ยปากทักทาย

"รางวัลต่อไปที่จะประกาศคือรางวัล MAMA Best New Male Artist ขอเชิญพบกับผู้ประกาศรางวัล เรนาครับ!"

เรนาในชุดราตรียาวสีทองอร่ามค่อยๆ ก้าวลงมาจากบันได ในมือถือซองจดหมายไว้สองซอง

เธอเดินมาหยุดยืนหน้าไมโครโฟนแล้วส่งยิ้มให้ผู้ชมทั้งฮอลล์

"สวัสดีค่ะทุกคน เรนาค่ะ"

"แค่มายืนอยู่บนเวทีตรงนี้ ก็สัมผัสได้ถึงความร้อนแรงของทุกคนแล้วค่ะ!" เธอยิ้มให้แฟนๆ ที่กำลังส่งเสียงกรี๊ดสนั่นอยู่ด้านล่าง

"ต่อไปจะเป็นการประกาศรางวัล MAMA Best New Male Artist สาขาศิลปินชายค่ะ"

เรนาแกะซองจดหมายออก พอเห็นชื่อที่คาดไว้อยู่แล้ว มุมปากก็ยกยิ้มขึ้น

เธอเงยหน้าขึ้น มองตรงไปยังโซนที่นั่งของเหล่าศิลปิน

"เป็นคนที่ฉันคุ้นเคยดีเลยล่ะค่ะ!"

เสิ่นเจวี้ยนที่นั่งอยู่ได้ยินแบบนั้นก็เผลอกำนิ้วแน่นโดยไม่รู้ตัว

"รางวัล MAMA Best New Male Artist สาขาศิลปินชาย ได้แก่… SALIGIA! ขอแสดงความยินดีด้วยค่ะ!"

แฟนๆ ด้านล่างกรีดร้องลั่นฮอลล์ทันที โบกแท่งไฟในมือกันอย่างบ้าคลั่ง เนื่องจาก SALIGIA ยังไม่มีสีประจำวงอย่างเป็นทางการ ทั่วทั้งฮอลล์จึงระยิบระยับไปด้วยหลากสีสันละลานตา

ผู้กำกับภาพรีบตัดกล้องมาที่ที่นั่งของ SALIGIA ทันที

พัคชานฮยอกลุกขึ้นด้วยความตื่นเต้น แล้วโผกอดอีซูมินที่นั่งอยู่ข้างๆ เต็มแรง

ฮายาคาวะยกมือทาบอก ขอบตาเริ่มแดงระเรื่อ ส่วนชเวมินซูไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ ได้แต่มองไปทางเวทีอย่างเหม่อลอย

เสิ่นเจวี้ยนยังคงมึนงงอยู่ แต่ก็ถูกคิมแจอูดึงให้ลุกขึ้น ส่วนชเวซามูเอลก็เดินปรี่เข้ามากอดคอเขาไว้

"เหม่ออะไรเล่า ไปกันได้แล้ว!"

รุ่นพี่วง TL จากค่ายเดียวกันที่นั่งอยู่แถวหน้าก็กำลังปรบมือให้พวกเขาเช่นกัน

ชินฮารยุล ลีดเดอร์ของวงเอ่ยอย่างซาบซึ้งใจ "ยังรู้สึกเหมือนตอนที่พวกเขายังไม่เดบิวต์แล้วมาดูคอนเสิร์ตพวกเราอยู่เลยนะ"

"ฮยองครับ พวกเขาเพิ่งเดบิวต์มาได้ไม่กี่เดือนเองนะ ฮยองพูดเหมือนผ่านมาหลายปีเลย" อิมซอบัคพูดขัดขึ้นมาหน้าตาย

ชินฮารยุลถลึงตาใส่เขา "ไอ้หมอนี่! ฉันก็แค่ดีใจกับรุ่นน้องตัวเองไม่ได้หรือไง!"

เสิ่นเจวี้ยนเดินขึ้นไปบนเวทีโดยที่ยังตั้งสติไม่ค่อยอยู่ เรนาเห็นเขาเดินมาก็อ้าแขนสวมกอดเบาๆ แล้วตบหลังเขา

"ยินดีด้วยนะ June"

เสิ่นเจวี้ยนตาเป็นประกาย ตอบกลับไปว่า "ขอบคุณครับ นูน่าเรนา"

จากนั้นเขาก็เดินไปยืนข้างๆ เพื่อนร่วมวง

พัคชานฮยอกรับถ้วยรางวัลที่ยื่นมาให้ น้ำเสียงแหบพร่าเล็กน้อยตอนพูดใส่ไมค์

"สวัสดีครับ พวกเรา SALIGIA ครับ"

คำขอบคุณที่เตรียมมาล่วงหน้าตอนนี้กลับจุกอยู่ที่คอจนพูดไม่ออก แม้จะพอเดาได้ว่ารางวัลนี้มีโอกาสสูงที่จะเป็นของพวกเขา แต่พอได้มายืนอยู่บนเวทีจริงๆ หัวใจกลับเต้นรัวจนแทบระเบิด

"ก่อนอื่นเลย ต้องขอขอบคุณ MAMA ครับ" พัคชานฮยอกก้มมองถ้วยรางวัลสีทองทรงสามมิติที่มีโลโก้ MAMA ประทับอยู่ แสงเงาแวววาวจนแสบตา สัมผัสในมือหนักอึ้งและทรงคุณค่า

"ขอบคุณ MAMA ที่มอบรางวัลศิลปินหน้าใหม่ให้กับพวกเรา และขอบคุณบริษัทรวมถึงพี่ๆ ผู้จัดการด้วยครับ! ที่คอยสนับสนุนพวกเราอยู่เบื้องหลังมาโดยตลอดนับตั้งแต่เดบิวต์!"

พัคชานฮยอกขึ้นเสียงดังขึ้นกะทันหัน "และที่สำคัญที่สุด…คือขอบคุณแฟนคลับทุกคนที่คอยมอบความรักและการสนับสนุนให้พวกเราเสมอมา ถ้าไม่มีพวกคุณ ก็คงไม่มี SALIGIA ในวันนี้ ขอบคุณครับ!"

"June ช่วยทักทายทุกคนเป็นภาษาจีนหน่อยครับ" พัคชานฮยอกพูดจบก็ส่งไมโครโฟนต่อให้เสิ่นเจวี้ยน

เสิ่นเจวี้ยนก้าวไปข้างหน้าครึ่งก้าว ทอดสายตามองลงไปยังทะเลแท่งไฟหลากสีสันเบื้องล่าง

"สวัสดีครับ ผมเสิ่นเจวี้ยนจาก SALIGIA ครับ"

เขาเลียริมฝีปากที่แห้งผากเล็กน้อยแล้วพูดต่อ

"วันนี้มีความสุขมากครับ และขอบคุณทุกคนที่คอยสนับสนุนกันตลอดมา ต่อจากนี้พวกเราจะตอบแทนทุกคนด้วยภาพลักษณ์ที่ดียิ่งขึ้นไปอีกครับ!"

"ขอบคุณมากๆ เลยนะครับ" ถ้อยคำนับพันหมื่นก็เทียบไม่ได้กับคำว่าขอบคุณ เสิ่นเจวี้ยนคิดว่าต่อให้พูดคำนี้อีกกี่ครั้ง ก็คงบรรยายความรู้สึกในใจของเขาออกมาได้ไม่หมด

เสิ่นเจวี้ยนถอยหลังกลับไปหนึ่งก้าว ทั้งเจ็ดคนยืนเรียงแถวหน้ากระดาน แล้วโค้งคำนับลงจนสุดตัว

เมื่อกลับมาถึงหลังเวที ทุกคนต่างมีรอยยิ้มสดใสเปี่ยมสุขฉายอยู่บนใบหน้า ถึงจะเป็นเพียงแค่รางวัลหน้าใหม่ แต่นี่คือถ้วยรางวัลแรกที่เป็นของพวกเขาอย่างแท้จริง

ชาโฮกับโจวเหย่ รวมถึงผู้จัดการคนใหม่อย่างควอนโดยุน ต่างก็เข้าไปสวมกอดสมาชิกทีละคนในห้องพัก

ชาโฮยิ้มจนตาหยีแทบมองไม่เห็น ราวกับว่าเขาเป็นคนคว้ารางวัลมาเองเสียอย่างนั้น

"ทำได้ดีมาก"

โจวเหย่ตบหลังพัคชานฮยอก เตือนทุกคนว่าใกล้ถึงเวลาต้องกลับไปที่นั่งแล้ว

"เดี๋ยวยังมีชิงรางวัลอื่นอีก ถ่ายรูปเสร็จแล้วรีบกลับออกไปนะ"

คิมแจอูพยักหน้ารับ "เข้าใจแล้วครับฮยอง"

หลังจากถ่ายรูปหมู่เสร็จ เสิ่นเจวี้ยนก็รู้สึกว่ามือเปรอะอะไรบางอย่างเหนียวเหนอะหนะ เขาบอกพัคชานฮยอกไว้คำหนึ่ง แล้วหมุนตัวเดินตรงไปยังห้องน้ำ

ห้องน้ำหลังเวทีของงานประกาศรางวัลอยู่ค่อนข้างไกลจากห้องพักของพวกเขา มีป้ายบอกทางติดไว้ตามผนังสองฝั่ง

เสิ่นเจวี้ยนวิ่งเหยาะๆ ไป เพราะไม่อยากให้คนอื่นต้องรอนาน

เดินผ่านโถงทางเดินไป ห้องน้ำก็อยู่ตรงหน้า ทว่าในตอนที่เสิ่นเจวี้ยนกำลังจะผลักประตูเข้าไป กลับได้ยินเสียงดังแว่วมาจากสุดทางเดิน

"ผมไม่ได้ติดต่อกับเธอแล้ว อย่าโกรธได้ไหมครับ?"

มือของเสิ่นเจวี้ยนที่จับประตูห้องน้ำชะงักกึก ประตูเป็นบานเลื่อนหนาหนัก ถ้าเปิดตอนนี้ต้องมีเสียงดังแน่นอน เขาเลยได้แต่ยืนแข็งทื่ออยู่กับที่ จะเดินหน้าก็ไม่ได้ ถอยกลับก็ไม่พ้น

"นั่นมันแถลงการณ์ของบริษัทนะ ผมจะไปทำอะไรได้ล่ะ?" คนคุยโทรศัพท์ดูเหมือนจะยังไม่รู้ตัวว่ามีอีกคนโผล่เข้ามาในทางเดิน

"ขอร้องล่ะ ซียา วงของเธอกำลังอยู่ในช่วงขาขึ้นนะ ที่ผมออกแถลงการณ์แบบนั้นก็เพื่อตัวเธอเองทั้งนั้น"

"เธอช่วยเข้าใจอะไรให้มันง่ายๆ หน่อยได้ไหม? อย่าเอาเรื่องนี้มาชวนทะเลาะกับผมไม่เลิกเลยนะ"

พอได้ยินชื่อซียา เสิ่นเจวี้ยนถึงเพิ่งนึกออก คนที่กำลังคุยโทรศัพท์อยู่ตอนนี้น่าจะเป็นโจซึงอู สมาชิกวง Light

นึกขึ้นได้ว่าตอนอยู่บูดาเปสต์เคยไถมือถือเจอข่าวว่าสองคนนี้เลิกกันไปแล้ว…ที่แท้ก็ยังไม่ได้เลิกกันงั้นเหรอ

เสิ่นเจวี้ยนไม่มีนิสัยชอบแอบฟังเรื่องชาวบ้าน เขาเลยแกล้งกระแอมไอออกมาคำหนึ่ง ทันใดนั้นไฟเซนเซอร์ในโถงทางเดินก็สว่างวาบขึ้นมาทันที

เสียงตรงสุดทางเดินเงียบกริบลงในพริบตา ตามมาด้วยเสียงของโจซึงอูที่ละล่ำละลักลนลาน

"ผมวางสายก่อนนะ"

จากนั้นก็มีเสียงฝีเท้าก้าวกระทบพื้น ดังกึกกักใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

เสิ่นเจวี้ยนแสร้งทำเป็นไม่ได้ยินอะไรทั้งสิ้นแล้วผลักประตูห้องน้ำ โจซึงอูก็เลี้ยวพ้นมุมทางเดินออกมาพอดี

พอเห็นเสิ่นเจวี้ยน โจซึงอูก็ชะงักเท้าไปอย่างเห็นได้ชัด จ้องมองเสิ่นเจวี้ยนอยู่สองวินาที เหมือนกำลังพยายามนึกว่านี่คือใคร

เสิ่นเจวี้ยนรีบชักมือกลับ ทำเป็นเหมือนไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้นแล้วก้มหัวโค้งทักทาย

"สวัสดีครับซอนแบ ผม June จาก SALIGIA ครับ"

โจซึงอูกลืนน้ำลายลงคอจนลูกกระเดือกขยับ ดูเหมือนกำลังประเมินว่าเสิ่นเจวี้ยนได้ยินอะไรไปบ้างหรือเปล่า

จากนั้นเขาก็หัวเราะแห้งๆ ออกมาสองที "อ่า SALIGIA ผมรู้จัก ยินดีด้วยนะที่ได้รางวัลหน้าใหม่" เขาพูดพลางบีบโทรศัพท์ในมือแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว

เสิ่นเจวี้ยนยิ้มรับอย่างสุภาพ "ครับ ขอบคุณครับซอนแบ"

โจซึงอูตบไหล่เสิ่นเจวี้ยน "ตั้งใจทำงานนะ ผมเอาใจช่วยพวกนายอยู่"

"เมื่อกี้…นายไม่ได้ยินอะไรใช่ไหม?"

เสิ่นเจวี้ยนมองอีกฝ่ายด้วยสีหน้าซื่อตรงจริงจัง "ได้ยินอะไรเหรอครับซอนแบ?"

"ไม่มีอะไรหรอก…"

พอถามออกไป โจซึงอูก็ยกมือลูบจมูกแก้เก้อ พลางนึกด่าตัวเองว่าบ้าไปแล้วจริงๆ ถึงจะได้ยิน ใครมันจะยอมรับออกมาโต้งๆ ตอนนี้กันล่ะ

"ฮะๆ ถ้างั้นผมไปก่อนนะ" โจซึงอูหันหลังแล้วจ้ำอ้าวหนีออกไปจากโถงทางเดิน แทบจะเรียกว่าเผ่นป่าราบ

เสิ่นเจวี้ยนผลักประตูห้องน้ำ เปิดก๊อกน้ำ ปล่อยให้น้ำอุ่นไหลผ่านฝ่ามือ บรรจงล้างคราบเหนียวบนมือจนสะอาดหมดจด

จากนั้นจึงเงยหน้าขึ้นสบตากับเงาตัวเองในกระจก เขาสาบานกับตัวเองเลยว่า ต่อไปนี้จะไม่มาห้องน้ำคนเดียวอีกเด็ดขาด

กระอักกระอ่วนชะมัด

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง