บทที่ 86 ราชาเผยขมวดคิ้วทีเดียว ใจทุกคนก็แหลกสลาย 5555~

หยวนเซียวกับเซี่ยเฟยหยางถึงกับอึ้ง

คนที่แพ้ยังทำแบบนี้ได้ด้วยเหรอ

แต่เผยเกอไม่เหมือนคนอื่น เทพอย่างเขาจะยอมให้ใครมาคุมจังหวะลากไปง่ายๆ ได้ยังไง

เขายกมือขึ้น

"ผู้กำกับครับ คุณฉินของเราในฐานะคนแพ้ ไม่คิดว่ากร่างเกินไปหน่อยเหรอครับ จู่ๆ ก็มาจัดแจงพวกเราที่เป็นฝ่ายชนะเฉยเลย คุณต้องออกโรงมาทวงความยุติธรรมหน่อยแล้วล่ะ"

"ใช่ๆ"

"จริงที่สุด!"

แขกรับเชิญคนอื่นๆ พยักหน้าหงึกหงักกันยกใหญ่

ฉินอวี้ผายมือออกอย่างจนใจ "เรื่องนี้จะโทษผมก็ไม่ถูกนะ ใครใช้ให้พวกคุณไม่มีใครยอมเสนอตัวออกมาสักคนล่ะ"

"พวกเราไม่เสนอตัว นายก็ต้องหาวิธีแก้ปัญหาเองสิ"

"จะไปยังไงล่ะ มันต้องใช้คนสองคนนะ!"

เผยเกอกะพริบตาปริบๆ "ไม่มีใครให้ความร่วมมือ นายก็ตักป้อนเข้าปากตัวเองไปสิครับ~"

คำว่า "ตัก" คำนี้ ช่างได้ฟีลสุดๆ

ฉินอวี้มองกระบอกกระดาษครึ่งวงรีอันนั้น พลางจินตนาการภาพตัวเองต้องย่อตัวลงไปตักถั่วคนเดียว แล้วก็เงยหน้าขึ้นมาป้อนใส่ปากตัวเอง…

ยี้!

สู้ป้อนให้คนอื่นยังจะดีกว่า อย่างน้อยก็ยังมีคนมาร่วมชะตากรรมด้วย

จินเฉิงซีกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

สิ่งที่ราชาจอเงินเผยพูดก็มีเหตุผล คราวนี้คุณฉินกร่างเกินไปจริงๆ นั่นแหละ

แต่คุณฉินเองก็น่าเห็นใจอยู่เหมือนกัน ถ้าไม่มีใครให้ความร่วมมือ ภาพมันคงจะดูไม่จืดพิลึกใช่ไหมล่ะ

"ช่างเถอะ ผมไปเองดีกว่า"

เซี่ยเฟยหยางก้าวออกมา

พอเขาพูดประโยคนี้จบ ก็สังเกตเห็นว่าราชาจอเงินเผยที่อยู่ข้างๆ ย่นจมูกเบาๆ ทันที

สีหน้าแบบนั้นจะพูดยังไงดีล่ะ เหมือนคนที่กำลังตั้งตารอดูละครสนุกๆ แล้วถูกใครบางคนขัดจังหวะพังทลายลงต่อหน้าต่อตา อารมณ์ก็เลยเริ่มจะบูดบึ้งขึ้นมาหน่อยๆ

"…อืม"

เซี่ยเฟยหยางชักจะนึกเสียใจขึ้นมาแล้ว

เขาไม่ควรแส่หาเรื่องเสนอหน้าออกมาเลยใช่ไหม

หมอนั่นก็แค่อยากดูเรื่องสนุกๆ ไม่ใช่หรือไง ตามใจเขาหน่อยมันจะเป็นอะไรไป

ทว่าในวินาทีถัดมา เซี่ยเฟยหยางก็ได้สติ

แล้วทำไมเขาต้องไปแคร์ด้วยล่ะว่าหมอนั่นจะอารมณ์ดีหรือไม่ดี ทำไมต้องไปตามใจด้วยเล่า

เจ้าหมอนี่ทำท่าทีเฉยชาไม่ใส่ใจเขาอยู่ตลอดเวลา ต่อให้คิดจะเรียกร้องความสนใจ ก็ไม่จำเป็นต้องยอมตามใจไปเสียหมดหรอกนะ

ลุยเลย!

เซี่ยเฟยหยางเดินขึ้นไปบนเวที

เผยเกอมุดตัวเข้าไปในกลุ่มแขกรับเชิญหญิงทันที

"เมื่อกี้ผมอุตส่าห์พูดแทนพวกเราเลยนะเนี่ย"

"นั่นสิคะ เฟยหยางนี่มาขัดคอแท้ๆ"

"แต่คุณฉินยืนอยู่บนเวทีคนเดียว ก็น่าสงสารจริงๆ นั่นแหละ"

"น่าสงสารตรงไหนกัน ดูเขาสิ ออกจะวางมาดเผด็จการขนาดนั้น"

บรรดาแขกรับเชิญหญิงต่างมีความคิดเห็นไม่ตรงกัน

เผยเกอหลุบตาต่ำ สีหน้าฉายแววผิดหวังอย่างเห็นได้ชัด

"ผมก็แค่อยากเห็นฉินอวี้ป้อนถั่วให้ตัวเองกินแท้ๆ…"

แค่ความหวังเล็กๆ เพียงเท่านี้ ก็ยังไม่มีใครสนับสนุนเลย (ノへ￣、)

เผยเกอเพียงแค่ขมวดคิ้วเล็กน้อย ทว่าทั้งในและนอกห้องไลฟ์กลับมีผู้คนนับไม่ถ้วนใจสลายลงในพริบตา!

บางคนถึงกับฮึดฮัดอยากจะพุ่งตัวทะลุจอไปลากเซี่ยเฟยหยางกลับมาเดี๋ยวนี้เลยด้วยซ้ำ

หมี่เหลียน: "…"

เส้าเจียหราน: "!!!"

เป้ยเสี่ยวฉี: "✪ω✪"

ฟู่เซียงเสวี่ย: เซี่ยเฟยหยาง ไปตายซะ!

คำว่า คนงามขมวดคิ้วแล้วใจแหลกสลาย มันเป็นแบบนี้นี่เอง!

ผู้ชมจำนวนมากในที่สุดก็เข้าใจแล้วว่า ทำไมกษัตริย์ในยุคโบราณถึงยอมทุ่มเททุกสิ่งทุกอย่างเพียงเพื่อแลกกับรอยยิ้มเดียวของคนงาม!

เซี่ยเฟยหยาง!

ทิ้งชีวิตนายไว้ที่นี่ซะเถอะ!

เหล่าแขกรับเชิญหญิงคอยเตือนสติตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าต้องเว้นระยะห่างจากผู้ชายคนนี้ แต่พอเขาขมวดคิ้วขึ้นมาปุ๊บ ทุกอย่างในหัวก็พลันว่างเปล่า คิดอะไรไม่ออกไปหมด

ทั้งหมดมันต้องเป็นความผิดของคนอื่นแน่ๆ

แม้แต่เรื่องที่เคยคบกันแล้วโดนเขาละเลย พอได้มาเผชิญหน้ากับใบหน้าหล่อเหลานี้เข้าจริงๆ ก็กลับโกรธไม่ลงเลยสักนิด

เจ้าเด็กเซี่ยเฟยหยางนั่นก็เหลือเกินจริงๆ!

จะไปแส่หาเรื่องทำไม รีบไสหัวกลับมาเดี๋ยวนี้เลยนะ!

เป้ยเสี่ยวฉีเป็นคนที่แปลกกว่าใครเพื่อน ในขณะที่คนอื่นกำลังใจสลาย เธอกลับมองว่าโคตรจะน่าร้ากกก!

"ก็ได้ค่ะ!"

ในเมื่อไอดอลอยากดู เธอก็ต้องสนองความต้องการของเขาให้ได้สิ

เป้ยเสี่ยวฉีก้าวฉับๆ ขึ้นไปสองสามก้าวแล้วกระชากตัวเซี่ยเฟยหยางกลับลงมา

"ทำอะไรน่ะครับ?"

"พวกเรามีเรื่องจะคุยกับนาย"

"หา?"

แขกรับเชิญหญิงหลายคนล้อมหน้าล้อมหลังเซี่ยเฟยหยางเอาไว้ ไม่รู้ว่ากระซิบกระซาบอะไรกันบ้าง แต่เซี่ยเฟยหยางก็ยอมอยู่นิ่งๆ ไม่กล้าขยับตัวอีกเลย

"อาจารย์ฉินครับ ในเมื่อไม่มีใครยอมให้ความร่วมมือ คุณลองดูว่าถ้าเป็นตัวคุณเองคนเดียว อืม…จะดีไหมครับ?" จินเฉิงซีแสดงเจตนาออกมาอย่างชัดเจนสุดๆ

ฉินอวี้จำต้องยอมรับความพ่ายแพ้

เขายังหันไปมองคู่ปรับตลอดกาลของตัวเองด้วยสายตาจนปัญญา

เอาเถอะ!

ก็แค่ใช้กระบอกกระดาษตักถั่วป้อนเข้าปากตัวเอง มันจะเรื่องใหญ่อะไรนักหนา!

อยากดูนักใช่ไหม ได้ จัดให้ดูเลย

แต่ว่านะ หมอนี่เผลอหลุดธาตุแท้ออกมาหรือเปล่าเนี่ย?

ระวังภาพลักษณ์ดอกฟ้าบนยอดดอยจะพังไม่เป็นท่าเอานะ

ฉินอวี้สูดหายใจเข้าลึก ย่อตัวลงต่ำแล้วคาบกระบอกกระดาษนั้นไว้ในปาก

สูงไปแฮะ ต้องต่ำลงอีกหน่อย

การนั่งยองๆ เพื่อตักเมล็ดถั่วมองดูแล้วไม่ง่ายเลย

ฉินอวี้จึงเลือกคุกเข่าลงข้างหนึ่งกับพื้น เอียงศีรษะเล็กน้อยแล้วตักขึ้นมาอย่างสง่างาม จากนั้นก็เงยหน้าขึ้น เมล็ดถั่วก็กลิ้งเข้าปากไปพอดี

ส่วนกระบอกกระดาษก็ถูกเขาคายออกมาแล้วใช้มือรับไว้

ทุกท่วงท่าลื่นไหลเป็นธรรมชาติเหลือเกิน ในสายตาแฟนคลับสาวๆ แล้ว มันช่างดูเซ็กซี่เย้ายวนใจเป็นบ้า

เพอร์เฟกต์!

บรรดาแขกรับเชิญหญิงอดไม่ได้ที่จะปรบมือให้ฉินอวี้

ปรบมือเสร็จ ก็นึกถึงราชาจอเงินเผยขึ้นมา

ละครฉากเด็ดไม่ได้ดู แถมยังทำให้อีกฝ่ายเรียกเสียงกรี๊ดจากสาวๆ ในกองถ่ายไปเพียบ ตอนนี้เขาคงไม่ถึงกับขมวดคิ้วหน้าบึ้งหรอกนะ?

เผยเกอ: ผมไม่ได้ใจแคบขนาดนั้นสักหน่อย!

"อืม หล่อมากครับ!" เผยเกอตบมือพลางเอ่ยชมอย่างจริงใจ

ฉินอวี้ก้าวลงมาจากเวที โยนกระบอกกระดาษรูปครึ่งวงรีอันนั้นให้เผยเกอ

"?" เผยเกอทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก "ส่งให้ผมทำไมครับ?"

"วันนี้ฉันต้องให้นายมาแสดงท่าใช้กระบอกกระดาษป้อนถั่วกินเองดูสักรอบให้ได้"

คนอื่นๆ: "!!!"

ว้าว~~ สองคนนี้เปิดศึกฟาดฟันกันกะทันหันเลยเหรอเนี่ย!

แม้แต่ผู้กำกับก็ยังประหลาดใจ

รายการของพวกเขาไม่ได้เตี๊ยมบทไว้ล่วงหน้านี่นา มุกนี้ทั้งสองคนนัดแนะกันไว้ หรือเล่นสดตามสถานการณ์กันแน่?

คงไม่ใช่เพราะเรื่องแค่นี้แล้วจะผิดใจกันจริงๆ หรอกนะ

ฉินอวี้ยังหันไปถามแขกรับเชิญคนอื่นอีกว่า "พวกคุณอยากดูกันไหม?"

แขกรับเชิญทั้งหลายย่อมอยากดูอยู่แล้ว แต่ในสถานการณ์แบบนี้ อยู่เงียบๆ ไว้จะดีที่สุด

ฮ่าๆ!

เผยเกอยืดอกอย่างได้ใจ หมอนี่โง่อีกแล้วสิเนี่ย!

เขาเชิดคางขึ้น สีหน้าหยิ่งทะนงปนกวนประสาท

"อาจารย์ฉิน ผมบอกแล้วไงว่าคุณผยองเกินไปแล้ว!! อย่าว่าแต่คุณไม่มีทางชนะผมเลย ต่อให้ชนะ ตามกฎแล้วบทลงโทษเดิมก็ไม่มีทางใช้ซ้ำเป็นรอบที่สองหรอกครับ! อยากเห็นผมใช้กระบอกกระดาษป้อนถั่วกินเอง ฝันไปเถอะ!"

"งั้นเหรอ? นี่เป็นความผิดพลาดของฉันจริงๆ ด้วยสิ" ฉินอวี้ลูบคาง พลันมองเผยเกอแล้วยิ้มให้อย่างมีความหมายลึกซึ้ง "แต่อย่างว่าแหละ แค่นี้ก็คุ้มแล้ว"

ฉินอวี้ผู้มีนิสัยไม่ยอมคนกลับหยิบกระบอกกระดาษชิ้นนั้นไปจากมือเผยเกอด้วยสีหน้าพึงพอใจ แล้วเดินกลับไปยืนประจำตำแหน่งของตัวเอง

"??" เผยเกอยังคงมึนงงอยู่บ้าง

แค่นี้เหรอ?

จะไม่ดูเหมือนฟ้าร้องเสียงดังแต่ฝนตกหยิมๆ ไปหน่อยหรือไง?

แล้วก็เมื่อกี้นี้ ถึงเขาจะเผลอเหลิงไปนิดเดียวจริงๆ แต่ก็คงยังไม่หลุดคาแรกเตอร์ใช่ไหมนะ?

ภาพลักษณ์เทพบุตรก็ยังน่าจะเป๊ะอยู่แหละ

ทว่า พอเผยเกอหันกลับไป ก็พบว่าไม่เพียงแค่บรรดาแขกรับเชิญหญิงเท่านั้น แม้แต่แขกรับเชิญชายก็ยังมองเขาด้วยสีหน้าเหม่อลอย

หยวนเซียวที่มองเขาเป็นศัตรูมาตลอดถึงกับมุมปากกระตุก สายตาเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

ราวกับกำลังสื่อว่า: คนที่เมื่อก่อนฉันเกลียดที่สุด ตั้งใจแน่วแน่ว่าจะต้องก้าวข้ามไปให้ได้ แต่ก็จำต้องยอมรับว่าเป็นยอดเขาสูงชันที่ข้ามผ่านได้ยากคนนี้ แท้จริงแล้วตัวตนจริงๆ เป็นแบบนี้หรอกเรอะ?

ส่วนผู้ชมในห้องไลฟ์ ในใจเวลานี้ก็เหวอรับประทานไม่แพ้กัน