บทที่ 87 จะแข่งบาสกับฉันเหรอ แน่ใจนะ อย่ามาเสียใจทีหลังแล้วกัน!

ถึงราชาเผยจะยังคงหล่อเหลาเหมือนเดิม แต่ไอ้อาการขี้เก๊กกับความขี้งอนที่ทะลักล้นออกมานอกหน้านั่นมันอะไรกันน่ะ?!

เมื่อก่อนอาจจะมีหลุดมาให้เห็นบ้างนิดๆ หน่อยๆ แต่รอบนี้มันชัดเจนเกินไปแล้ว!

ส่วนฉินอวี้ก็ไม่ได้ทำอะไรมากไปกว่านั้น เขาแค่ใช้กลยุทธ์เล็กๆ น้อยๆ เพื่อให้ทุกคนได้เห็นธาตุแท้ของหมอนี่มากขึ้นก็แค่นั้น

เทพบุตรก็คือเทพบุตร

แต่เรื่องความสุขุมสง่างามอะไรเทือกนั้นน่ะ อย่าไปหวังสูงนักเลย

ทั้งหลงตัวเอง ขี้งอน ลำพองใจ ขี้เก๊ก… อ้อ แล้วยังชอบไปทำตัวน่าสงสารต่อหน้าสาวๆ เอาหน้าหล่อๆ มาเอาเปรียบชาวบ้านอีก

เหอะๆ

[นี่คือ… ราชาเผยของเราจริงดิ?]

[นาทีที่แล้วยังรู้สึกว่าราชาเผยแอบตอแหลเบาๆ อาจารย์ฉินน่าสงสารมาก นาทีถัดมาคือกรี๊ดดด เบบี๋ จะไปรับเลี้ยงเด็กน้อยน่ารักขนาดนี้ได้จากที่ไหนคะ?]

[555! ฉันมองออกตั้งนานแล้ว! ทุกคนโดนภาพลักษณ์ดอกฟ้าของเผยเซวียนหลอกกันหมด ตัวจริงต้องโบ๊ะบ๊ะกว่านี้เยอะแน่นอน!]

[อย่าทำเป็นตื่นตูมไปหน่อยเลยน่า! ปกติก็มีแต่คนบอกว่าราชาจอเงินเผยให้ความรู้สึกที่ไม่เหมือนใคร จะเท่ทรงพลังก็ได้ จะอ่อนโยนก็ได้ ตอนนี้มาทำตัวเป็นเด็กนิดหน่อยมันจะทำไมกัน? วงการบันเทิงมีเบบี๋อายุสามสี่สิบตั้งเยอะแยะ จะเปิดใจรับไอ้ต้าวรูปหล่อวัยยี่สิบเจ็ดปีสักคนไม่ได้เลยเหรอ?]

[แวบแรกที่เห็นก็ชวนเหวอจริงๆ นั่นแหละ แต่พอคิดดูดีๆ นี่มันยิ่งพิสูจน์ให้เห็นเลยไม่ใช่เหรอว่าเผยเซวียนเป็นคนที่มีจิตใจไร้เดียงสามากๆ น่ะ!]

[อืมๆ เจอเรื่องมาตั้งเยอะตั้งแยะ แต่ความสุขของเขากลับยังเรียบง่ายได้ขนาดนี้ 555~]

ถ้าไม่ได้มาดูไลฟ์สด ใครจะไปกล้าเชื่อล่ะ

สิ่งที่ทำให้ราชาจอเงินมีความสุขได้ มีแค่การได้กินเนื้อเพิ่มอีกสักสองสามชิ้นตอนมื้อข้าว กับการได้นั่งดูฉินอวี้เอากรวยกระดาษกรอกถั่วเข้าปากตัวเองเท่านั้นเอง

แถมยังชอบแวบไปรวมกลุ่มกับพวกสาวๆ อ้อนขอกอดขอคำปลอบใจอีกต่างหาก

เมื่อเทียบกับสิ่งที่เขาต้องเผชิญบนโลกออนไลน์ตลอดหลายปีที่ผ่านมา พอมาเห็นความสุขที่แสนเรียบง่ายแบบนี้ มันทำเอาขอบตาร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ เลยนะเนี่ย~

[ทำไมฉันรู้สึกว่าราชาเผยคนนี้ดูซื่อบื้อนิดๆ นะ? ทั้งที่สมองก็ฉลาดออกปานนั้น แถมยังมีเล่ห์เหลี่ยมไม่น้อย ทำไมถึงไม่รู้จักปกป้องตัวเองให้มากกว่านี้หน่อยล่ะ?]

[อาจเป็นเพราะเขาปลงตกแล้ว รู้ดีว่าเปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้ ก็เลยได้แต่ปล่อยวาง ไม่อย่างนั้นคงโดนพวกปลิงดูดเลือดพวกนั้นบีบคั้นจนเป็นบ้าไปแล้ว]

[เขาเหมือนเด็กน้อยไร้เดียงสาที่จมดิ่งอยู่ในโลกภาพยนตร์จริงๆ พรสวรรค์สูงลิบ เรียนรู้อะไรก็ไวไปหมด คนที่มีจิตใจบริสุทธิ์ผุดผ่องไร้เรื่องกวนใจเท่านั้นแหละถึงจะทำแบบนี้ได้]

[ใช่เลย! ถึงทุกคนจะขำที่เขาเผยธาตุแท้ออกมา แต่ราชาเผยแบบนี้ดูมีชีวิตชีวากว่าเดิมตั้งเยอะ ยิ่งมองก็ยิ่งน่าเอ็นดูเข้าไปอีก~]

[ฉันเห็นภาพการรวมตัวของเหล่ามัมหมีทั่วทั้งโซเชียลเลยค่ะ!]

[แดดดี๊สายมัมหมีก็ต้องมีเพียบแน่นอน]

บางครั้งคนเราก็เป็นแบบนี้

หากสมบูรณ์แบบเกินไป ก็ชวนให้รู้สึกถึงระยะห่าง ราวกับงานศิลปะอันประณีตงดงามที่ถูกเก็บไว้ในตู้กระจก

เวลาเดินผ่านก็อดไม่ได้ที่จะเหลียวมอง แต่กลับรู้สึกว่าไกลเกินเอื้อม

ทว่าตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว

คนคนนี้!

ด้านหนึ่งสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ แต่อีกด้านหนึ่งกลับมีนิสัยแปลกๆ สารพัด

ด้านหนึ่งสุขุมอดทน ดูเป็นผู้ใหญ่และนิ่งสงบ แต่อีกด้านกลับเผยความไร้เดียงสามีชีวิตชีวาออกมาเป็นพักๆ

ด้านหนึ่งแข็งแกร่งจนน่าทึ่ง แต่อีกด้านกลับแสนจะเปราะบาง

แข็งแกร่งประหนึ่งบทเพลงผีผาที่เขาบรรเลง ขี่ม้าบุกเดี่ยวพันลี้ ตวัดกระบี่ยาวเล่มเดียวกำราบภูตผีปีศาจจนสิ้นซาก

แต่ในชีวิตจริงล่ะ? เขากลับต้องทนทุกข์กับการถูกใส่ร้ายป้ายสีและเหยียบย่ำ ใครๆ ก็พร้อมจะเข้ามาซ้ำเติม

นิสัยดูเหมือนไม่ยอมคน แต่ความจริงกลับถูกคนตั้งมากมายรังแก

ไม่ใช่ว่าเขาไร้ความสามารถ และไม่ใช่ว่าไม่มีชั้นเชิง

เขาแค่ทำใจให้ต่ำช้าสารเลวเหมือนพวกที่คอยสาดโคลนใส่ตัวเองไม่ได้ก็เท่านั้น

เผยเกอลอยผ่านไป: …((/- -)/

เขาแค่อยากเป็นเทพบุตรสุดคูลตัวพ่อจริงๆ นะโว้ย!

ใครจะไปอยากได้มัมหมีกับแดดดี๊สายมัมหมีพวกนี้กันเล่า!

เขาแค่อยากเป็นเทพบุตรแห่งยุคสมัยที่สาวๆ นับหมื่นนับแสนหลงใหล ทุกท่วงท่ากิริยางดงามไร้ที่ติ ต่อให้ผ่านไปอีกกี่สิบปีย้อนกลับมาดูก็ยังมีคนคลั่งไคล้ต่างหากเล่า!!

‘ความผิดพลาดแบบนี้ ฉันจะไม่ยอมให้เกิดขึ้นอีกเป็นครั้งที่สองแน่!’

เผยเกอเตือนตัวเองในใจเงียบๆ

เกมดำเนินต่อไป

ความเร็วในการเล่าเรื่องของเสี่ยวอิ๋งยิ่งมายิ่งเร็วขึ้น คนที่ทำผิดก็ยิ่งเยอะตามไปด้วย

เซี่ยเฟยหยางยังคงมุ่งมั่นจะคว้ามือของเผยเกอให้ได้ แต่จนแล้วจนรอดก็ยังแตะไม่ถึงแม้แต่ชายแขนเสื้อ

การพยายามซ้ำแล้วซ้ำเล่าทำให้จู่ๆ ในหัวของเขาก็ผุดภาพประหลาดขึ้นมาภาพหนึ่ง…

เขาคือบัณฑิตหนุ่มในยุคโบราณ

กำลังเดินทางเข้าเมืองหลวงเพื่อสอบจอหงวน ระหว่างทางเกิดหลงเข้าไปติดอยู่ในป่า

ทุกค่ำคืน เขาจะฝัน

ในฝัน มีภูตสาวในชุดขาวพลิ้วไหวปรากฏกายขึ้น ณ ส่วนลึกของผืนป่า เขาถูกดึงดูดด้วยทรวดทรงอันชดช้อย ท่วงท่าอันสง่างามเย็นชา และเสี้ยวหน้าอันงดงามหมดจดที่ได้เห็นเพียงแวบเดียว จนต้องวิ่งไล่ตามไป ทว่าทุกครั้งกลับตามไม่ทัน

เหลือทิ้งไว้เพียงชายกระโปรงที่ลอยผ่านเหนือศีรษะเขาไป…

ยิ่งตามไม่ทัน เขาก็ยิ่งโหยหา

จนกระทั่งวันหนึ่ง ในที่สุดก็กำลังจะคว้าตัวได้แล้ว!

ภูตสาวตนนั้นพลันหันขวับกลับมา!

ทว่ากลับกลายเป็นใบหน้าของบุรุษผู้หนึ่ง!

ใบหน้าของราชาจอเงินเผย!

“เชี่ย เชี่ย เชี่ย เชี่ย เชี่ยยย!!!”

เซี่ยเฟยหยางตกใจกับจินตนาการของตัวเองจนสะดุ้ง ได้แต่สบถด่าในใจรัวๆ

“เฟยหยาง นายทำผิดแล้ว”

“!”

เซี่ยเฟยหยางใจลอยมากไปหน่อย เซียนเกมอย่างเขาก็เลยต้องสะดุดขาตัวเองจนได้

ไม่ใช่แค่เขา ยังมีหมี่เหลียนกับหยวนเซียวอีกสองคนที่ทำผิดเช่นกัน

“เรียงแถวออกมารับบทลงโทษทีละคนเลยค่ะ”

ทุกคนต่างยอมรับชะตากรรมแต่โดยดี

บทลงโทษที่หยวนเซียวสุ่มได้คือ… ใช้ลูกบาสเกตบอลโชว์เลี้ยงบอลหลบคนสดๆ ในรายการ

“ใครเป็นคนคิดเนี่ย มีหัวคิดจริงๆ”

ฉินอวี้เอ่ยชื่นชม

เขาค่อนข้างถูกใจบทลงโทษนี้ทีเดียว

ดูเป็นผู้เป็นคนกว่าบทลงโทษอื่นตั้งเยอะ

“เรื่องกล้วยๆ!”

ปกติหยวนเซียวก็ชอบเล่นบาสเกตบอลอยู่แล้ว กะอีแค่เลี้ยงบอลหลบคน มันจะไปยากอะไร!

“หยวนเซียว นายเลือกคนขึ้นมาประกบป้องกันได้หนึ่งคนนะ”

“ใครก็ได้ทั้งนั้นแหละครับ” เรื่องบาสเกตบอล หยวนเซียวยังพกความมั่นใจมาเต็มเปี่ยม

เพราะครั้งนี้คนที่เขาต้องประจันหน้าด้วยไม่ใช่นักกีฬามืออาชีพเสียหน่อย ก็แค่พวกดารา จะไปเล่นเก่งกว่าเขาได้ยังไงกัน

แต่ว่านะ…

หยวนเซียวคิดอีกมุม ถ้าเป็นเลี้ยงบอลหลบคน ด้วยทักษะระดับเขา การจะโยกหลอกพวกมือสมัครเล่นให้ก้นจ้ำเบ้ามันง่ายนิดเดียว

แค่เปลี่ยนจุดศูนย์ถ่วงหลอกวูบเดียว ก็ส่งอีกฝ่ายลงไปนั่งก้นกระแทกพื้นได้แล้ว

ฉากเด็ดน่าสนุกขนาดนี้ ยังไงก็ต้องเก็บไว้ให้หมอนั่นสิ

ทีมงานของรายการโยนลูกบาสเกตบอลเข้ามา หยวนเซียวรับไว้ได้อย่างเท่ระเบิด

เขาเคาะบอลสลับซ้ายขวาไปมา

ก่อนจะแสยะยิ้มร้ายพลางมองลงไปใต้เวที แล้วกระดิกนิ้วเรียกเผยเกอ

“พี่ ขึ้นมาเล่นเป็นเพื่อนผมหน่อยสิ ได้ไหมครับ”

ทุกคนต่างหันขวับไปมองเผยเกอ

ต่างคิดว่าเขาคงไม่มีทางตอบตกลงแน่ๆ

เมื่อกี้ตอนฉินอวี้ขอให้ช่วย เขายังขี้เกียจแม้แต่จะขยับตัวเลย

เวลาที่คนอื่นโดนทำโทษ เผยเกอก็เอาแต่นั่งเอกเขนกอยู่บนเก้าอี้

ทว่าพอโดนหยวนเซียวชี้หน้าท้าทาย มุมปากของเขาก็ค่อยๆ ยกยิ้มขึ้นมา

เขาลุกขึ้นยืนจากเก้าอี้

“เอาสิ! ในเมื่อนายเรียกร้องมาซะขนาดนี้ พี่จะไม่สนองได้ยังไงล่ะ”

เพิ่งจะคิดอยู่หยกๆ ว่าจะกู้ภาพลักษณ์เทพบุตรสุดเท่กลับคืนมายังไง โอกาสก็แล่นมาเสิร์ฟถึงที่ซะงั้น

เจ้าเด็กนี่ นึกยังไงถึงได้รู้ใจขนาดนี้นะ

นี่มันไม่ต่างอะไรกับฝนทิพย์ชโลมดินแล้ง ง่วงนอนปุ๊บก็มีคนยื่นหมอนให้ปั๊บชัดๆ

แน่นอนว่าหยวนเซียวแอบวางแผนอะไรไว้ในใจ เผยเกอย่อมมองทะลุปรุโปร่งอยู่แล้ว

ไม่ได้อยากจะคุยหรอกนะ แต่คิดจะมาเล่นบาสกับฉันเนี่ยนะ

อย่ามานั่งร้องไห้ทีหลังแล้วกันนะไอ้น้องชาย~