บทที่ 88 คิดจะผ่านไปง่ายๆ แบบนี้เหรอ ไร้เดียงสาเกินไปแล้ว!

เนื่องจากเป็นแค่การโชว์เลี้ยงบอลหลบตัวประกบโดยไม่ต้องชู้ตลงห่วง จึงทำในร่มได้โดยไม่ต้องย้ายสถานที่

ถึงกระนั้น เผยเกอก็ยังพาทุกคนออกไปที่สวนหลังบ้านอยู่ดี

เรื่องนี้ไม่ได้จะจบลงง่ายๆ เสียหน่อย ขืนทำในบ้านจนข้าวของระเนระนาดขึ้นมาคงไม่ดีแน่~

อีกอย่าง ถ้าพื้นที่กว้างขึ้นอีกนิด อีกฝ่ายก็จะได้มีพื้นที่แสดงฝีมือมากขึ้นด้วย

ดูสิ เผยเกอช่างแสนดีและใส่ใจเหลือเกิน คิดเผื่ออีกฝ่ายกระทั่งจุดนี้

แต่ความจริงในใจ: เหอะๆ! แพ้ขึ้นมาจะได้อ้างไม่ได้ไงว่าพื้นที่มันแคบไป!

“สองคนนี้ ใครจะเก่งกว่ากันนะ” เป้ยเสี่ยวฉีถามอย่างกระตือรือร้น

“น่าจะเป็นหยวนเซียวนะ” ฟู่เซียงเสวี่ยกล่าว “ฉันเคยดูเขาแข่งบาสในรายการวาไรตี้อื่น เล่นเก่งมากเลยละ”

“แล้วพี่เผยล่ะครับ” เซี่ยเฟยหยางถามขึ้นบ้าง

“เขาเล่นบาสไม่เป็นหรอก”

ฟู่เซียงเสวี่ย เส้าเจียหราน และหมี่เหลียน สามแขกรับเชิญหญิงเอ่ยขึ้นมาพร้อมกันแทบจะเป็นเสียงเดียว

“เอ่อ…”

แขกรับเชิญคนอื่นๆ พากันมองพวกเธอด้วยความประหลาดใจ

ทำไมพวกเธอถึงได้ดูมั่นอกมั่นใจขนาดนั้นกันนะ

แขกรับเชิญหญิงทั้งสามต่างสบตากันเองแวบหนึ่ง

ฟู่เซียงเสวี่ยเป็นฝ่ายได้สติก่อน

“หลายปีมานี้ราชาจอเงินเผยแทบไม่ออกสื่อเลย เรื่องของเขาแทบไม่มีใครรู้หรอกค่ะ ส่วนปีก่อนหน้านั้นเขาก็วางตัวลึกลับมาก เท่าที่มีข้อมูลเปิดเผยออกมา ไม่เคยได้ยินว่าเขาเล่นบาสเป็นเลยนี่คะ”

“นั่นน่ะสิ” เส้าเจียหรานพยักหน้าสำทับ

คำอธิบายนี้พอจะกลบเกลื่อนให้คนอื่นคล้อยตามได้ ทว่าฉินอวี้กลับรู้สึกว่าผู้ชายคนนั้นกับพวกแขกรับเชิญหญิงเหล่านี้ดูมีลับลมคมในแปลกๆ

ส่วนเซี่ยเฟยหยางกลับเริ่มหงุดหงิดขึ้นมานิดๆ แล้ว

ผู้หญิงพวกนี้จะทำตัวเหมือนรู้ใจหมอนั่นนักหนาไปเพื่ออะไรกัน!

พวกเธอเป็นอะไรกับเขากันแน่!

อย่าบอกนะว่าเป็นแฟนคลับ แล้วเป็นแฟนคลับมันวิเศษวิโสมาจากไหน แฟนคลับเขามีเป็นกระบุงโกย!

ขณะเดียวกัน นางเอกอย่างเป้ยเสี่ยวฉี ด้วยสัมผัสที่หกอันเฉียบคมของผู้หญิง ก็เริ่มตระหนักได้ว่าคนพวกนี้กับราชาจอเงินเผยคงไม่ได้มีความสัมพันธ์แค่แฟนคลับกับไอดอลธรรมดาๆ แน่

จะว่าไป ตั้งแต่มาออกรายการ ท่าทีที่แขกรับเชิญหญิงเหล่านี้มีต่อราชาจอเงินเผยก็ดูแปลกๆ มาตลอด

หรือว่า…พวกเธอจะแอบชอบเขามาตั้งนานแล้ว?

ในอดีตอาจจะเคยติดต่อกันมาก่อนด้วยหรือเปล่า?

พอคิดถึงตรงนี้ ในใจของเป้ยเสี่ยวฉีก็เริ่มเปรี้ยวปร่าขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่

เธอนึกว่าในบรรดาแขกรับเชิญหญิง เธอจะเป็นคนที่สนิทกับราชาจอเงินเผยที่สุดเสียอีก

ในใจเขา อย่างน้อยเธอก็น่าจะพิเศษกว่าใครแท้ๆ…

“เริ่มแล้ว!”

ฉินอวี้เอ่ยขึ้น

ทุกคนจึงดึงความสนใจกลับมาที่สนามชั่วคราว

หยวนเซียวเดาะลูกบาสเกตบอล ส่วนเผยเกอยืนขวางอยู่ตรงหน้าเขา

ท่ายืนดูตามสบาย สีหน้ายังแฝงความไม่ยี่หระอยู่หน่อยๆ ท่าตั้งรับเรียกได้ว่าเปิดช่องโหว่เต็มไปหมด

ที่สำคัญที่สุดคือ!

“พี่ เวลาป้องกัน อย่างน้อยก็ช่วยกางแขนออกหน่อยสิครับ!”

หยวนเซียวขมวดคิ้ว

หมอนี่มือสมัครเล่นเกินไปแล้ว!

ถึงจะเล่นบาสไม่เป็น แต่อย่างน้อยก็น่าจะเคยดูมาบ้างสิ!

คงไม่ใช่ว่าจะมายืนทื่อเป็นตอไม้อยู่ตรงนั้น ไม่ยอมขยับเขยื้อน แล้วปล่อยให้เขาเลี้ยงผ่านไปง่ายๆ หรอกนะ?

ถ้าเป็นแบบนั้น การเลี้ยงบอลหลบของเขาจะไปสนุกอะไรล่ะ?

ไม่มีความท้าทายเลยสักนิด แถมอีกฝ่ายไม่ยอมตั้งใจป้องกัน แล้วเขาจะหลอกล่อให้อีกฝ่ายล้มคว่ำหน้าแตกได้ยังไงกัน?

“อ๋อ” เผยเกอยอมให้ความร่วมมือด้วยการกางแขนทั้งสองข้างออก

“อย่าออมมือล่ะพี่!” หยวนเซียวพูดต่อ “ป้องกันให้เต็มที่เลย ฝีมือผมน่ะร้ายกาจมาก…โป๊ก!”

หยวนเซียวพูดไปพลางเดาะบอลไปพลาง ทว่ามือขวาของเผยเกอกลับยื่นฉึบเข้ามาฉับพลัน ปัดลูกบาสเกตบอลหลุดจากมือของหยวนเซียวร่วงลงพื้นไปทันที

ท่วงท่านั้นช่างเฉียบขาดหมดจด ทุกคนรวมถึงหยวนเซียวไม่มีใครทันตั้งตัวหรือมองทันด้วยซ้ำ ทุกอย่างก็จบลงแล้ว

“…”

หยวนเซียวชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะได้สติอย่างรวดเร็ว รีบหันขวับไปคว้าลูกบาสเกตบอลขึ้นมา

“พี่! การแข่งยังไม่ได้เริ่มอย่างเป็นทางการเลยนะ! แบบนี้ไม่นับ!”

“งั้นเหรอครับ”

เผยเกอยิ้มออกมาอย่างซื่อๆ

“ขอโทษทีนะ พอดีนายเลี้ยงบอลช้าไปหน่อย แถมยังพูดไม่หยุด ผมก็เลยเผลอตัวลงมือไปน่ะ”

หยวนเซียวหน้าดำคร่ำเครียด

คำพูดนี้ฟังดูเหมือนกำลังเหน็บแนมกันอยู่ยังไงชอบกล?

คงเป็นแค่มือใหม่ที่ไม่รู้อะไรเลย แล้วบังเอิญฟลุกโดนลูกบอลเข้ามากกว่า

ถ้าไม่นับเรื่องอื่น การตอบสนองของหมอนี่ก็นับว่าไวใช้ได้ทีเดียว

เพราะงั้นก็ไม่มีความจำเป็นต้องตกอกตกใจ เดี๋ยวตอนเลี้ยงบอลหลบ ก็แค่เพิ่มการหลอกล่อกับเปลี่ยนทิศทางให้มากขึ้นก็สิ้นเรื่อง

คราวนี้หยวนเซียวเริ่มจริงจังขึ้นกว่าเดิม

เหล่าแขกรับเชิญเองก็มองว่าการแย่งบอลเมื่อครู่เป็นแค่เรื่องบังเอิญ เพียงแต่ไม่รู้ว่าหลังจากนี้ราชาจอเงินเผยจะยอมปล่อยให้หยวนเซียวผ่านไปได้ง่ายๆ หรือไม่

“ผ่านไปแล้ว!!—”

เพิ่งจะคิดแบบนั้น หยวนเซียวในสนามก็พุ่งทะลวงผ่านข้างกายของเผยเกอไปแล้ว

“เท่มาก!”

“โคตรเท่เลย!”

“หยวนเซียวชนะแล้ว!”

“อ๊ะอ้าว~”

“คนผ่านไปได้ก็จริง แต่บอลยังอยู่ที่เดิม…”

“!!!”

ทุกคนต่างเห็นฉากนี้เกิดขึ้นกับตา และจำได้แม่นยำว่ามันเกิดขึ้นได้อย่างไร

ผลลัพธ์ที่ตามมาจึงน่าตื่นตะลึงยิ่งนัก

ตอนแรกหยวนเซียวเลี้ยงบอลเพื่อหยั่งเชิง

อีกฝ่ายไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองอะไรเลยสักนิด

การป้องกันยังคงหลวมโพรกเหมือนเดิม

ไม่สิ เรียกว่าไม่ได้ป้องกันเลยจะถูกกว่า

เขาจึงปักใจเชื่อว่านี่มันไก่อ่อนชัดๆ เผลอๆ จะเล่นบาสไม่เป็นเลยด้วยซ้ำ

ไม่ต่างอะไรจากตอไม้ที่ขยับได้เลยสักนิด

ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นก็ขอโชว์เหนือให้หนำใจก่อน แล้วค่อยเลี้ยงผ่านไปรวดเดียวเลยแล้วกัน!

หยวนเซียวไม่รีบร้อนจะพุ่งผ่านไป เขาเดาะลูกบาสเกตบอลสลับไปมาระหว่างใต้ขาตัวเอง

แถมยังปล่อยให้ลูกบาสเกตบอลกลิ้งจากแขนขึ้นไปถึงไหล่ แล้วกลิ้งจากไหล่อีกข้างกลับลงมาที่มือ

หลังจากเล่นท่ายากลวดลายแพรวพราวซ้ำไปซ้ำมา ก็ใช้ท่าหลอกอันช่ำชองลวงให้เผยเกอขยับมาป้องกันทางซ้าย

ความจริงในจังหวะนี้ เขาสามารถเลี้ยงบอลผ่านไปได้แล้ว

แต่ถ้าจบลงแค่นี้มันจะไปสนุกอะไรล่ะ?

หยวนเซียวจึงสละโอกาสเลี้ยงบอลผ่าน แล้วดึงบอลกลับมา หลอกล่ออีกสองสามจังหวะ หวังจะปั่นหัวอีกฝ่ายเล่น

ทว่าคนตรงหน้ากลับไม่ให้ความร่วมมือเอาเสียเลย

ด้วยท่ายืนของทั้งสองคน หยวนเซียวจำเป็นต้องย่อตัวลงต่ำเพราะต้องเลี้ยงบอล ซึ่งตามปกติแล้วเผยเกอในจังหวะตั้งรับก็ควรจะทำเช่นเดียวกัน

แต่คนคนนี้กลับทำตัวเหมือนคนเล่นไม่เป็น ยืนตัวตรงแหน่วอยู่อย่างนั้น

ดังนั้นในเวลานี้ จึงดูเหมือนเขากำลังก้มมองลงมาอย่างเหนือกว่าอยู่กลายๆ

ส่วนแขนทั้งสองข้างที่กางออกก็หาความน่าเกรงขามไม่ได้เลยสักนิด ทิ้งตัวลงมาครึ่งๆ กลางๆ อย่างหมดอาลัยตายอยาก ราวกับยื่นออกมาแค่เพื่อแอ๊บแบ๊วเท่านั้น

ยิ่งทำให้หยวนเซียวมองแล้วยิ่งโมโห!

งั้นก็ผ่านไปซะเลยแล้วกัน!

เขาเองก็เบื่อจะเล่นแล้วเหมือนกัน!

มือซ้ายโยนลูกบาสเกตบอลขึ้นไป มือขวารับไว้อย่างเท่ๆ

จากนั้นก็พุ่งตัวไปข้างหน้า หมายจะทะลวงผ่านด้านขวาของเผยเกอไป

ท่วงท่าการเลี้ยงผ่านนั้น หล่อเหลาถึงขีดสุด!

ร่างกายของหยวนเซียวผ่านไปได้เกินครึ่งแล้ว ทุกคนต่างคิดว่าเกมนี้จบลงแล้วแน่ๆ

ทว่าในจังหวะที่ทุกคนกำลังเตรียมจะปรบมือให้หยวนเซียว จู่ๆ ก็มีมือข้างหนึ่งยื่นเฉียงออกมา แล้วฉกเอาลูกบาสไปจากมือของหยวนเซียวอย่างหน้าตาเฉย

ไม่ใช่การปัดบอลตกหรือจิ้มบอลทิ้ง แต่เป็นการหยิบบอลออกมาจากมือของหยวนเซียวตรงๆ ดื้อๆ เลย

การเคลื่อนไหวของมือนั้นดูไม่เร็วนัก และไม่ได้ใช้แรงมากมายอะไรเลย

ในสายตาของทุกคน ท่าทางของเขาดูผ่อนคลายสบายอารมณ์อยู่ไม่น้อย

ผ่อนคลายสบายอารมณ์งั้นเหรอ?

มันมีกลิ่นอายแบบนั้นอยู่จริงๆ แต่ถ้าจะพูดให้ถูก คงต้องบอกว่าดูเอื่อยเฉื่อยเสียมากกว่า

เหมือนกับเด็กโตที่จำใจต้องมาเล่นเกมไร้เดียงสาเป็นเพื่อนเด็กไม่กี่ขวบ น่าเบื่อก็แสนน่าเบื่อ แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้

เพราะเดี๋ยวเด็กน้อยจะร้องไห้ขี้มูกโป่งเอาน่ะสิ~

“ตัดบอลได้แล้ว!!”

เสียงอุทานด้วยความตกใจดังระงมขึ้นรอบด้าน

ร่างกายของหยวนเซียวที่กำลังพุ่งไปข้างหน้าแข็งทื่ออยู่ตรงนั้นฉับพลัน

“พรืด!”

และไม่รู้ว่าฉากนี้ไปสะกิดต่อมขำตรงไหนของเซี่ยเฟยหยาง ถึงทำให้เขาหลุดหัวเราะพรืดออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่

หยวนเซียวไอ้หมอนี่! อยากเก๊กท่านัก!

โดนฉกบอลเข้าให้แล้วไงล่ะ!

ดูหน้าเหวอๆ ของมันสิ!