บทที่ 89 เข้ามาเลย! จะถอนขนให้เกลี้ยงเลยคอยดู~~

เผยเกอโยนลูกบาสเกตบอลกลับไปให้หยวนเซียว

แถมยังหวังดีเสนอแนะอีกฝ่ายด้วย

“เห็นผมเป็นแบบนี้ แต่ผมถนัดเกมรับมากเลยนะ~ นายอยากเปลี่ยนแขกรับเชิญคนอื่นขึ้นมาประกบแทนไหมล่ะ? (*^_^*)”

แน่นอนอยู่แล้ว จากที่เผยเกอรู้จักหยวนเซียว

เด็กนี่พูดยังไงก็ไม่มีทางยอมเปลี่ยนคนแน่

ตอนวิ่งจ็อกกิ้งเมื่อเช้าก็ทีหนึ่งแล้ว

เด็กนิสัยดื้อรั้นแถมยังหยิ่งในศักดิ์ศรีแบบนี้ เขาถนัดมือที่สุดเรื่องการดัดหลัง (●'◡'●)

หยวนเซียวกอดลูกบาสในมือแน่น

“ไม่ต้อง!”

เขาจะต้องเลี้ยงผ่านหมอนี่ไปให้ได้!

“งั้นต้องการให้ผม…”

“รุ่นพี่ ช่วยทุ่มสุดตัวด้วยครับ เกมแค่นี้ผมยังไม่กระจอกถึงขั้นต้องให้คุณออมมือให้!” เหมือนจะรู้ว่าอีกฝ่ายกำลังจะพูดอะไร หยวนเซียวยิ่งรู้สึกว่าศักดิ์ศรีถูกลูบคม จึงเอ่ยปากด้วยสีหน้าเย็นชา

เผยเกอพยักหน้า

“ได้ งั้นผมรู้แล้วว่าต้องทำยังไง”

ที่พูดไปทั้งหมดก็แค่ตั้งใจพูดให้คนดูได้ยินนั่นแหละ

จะได้ไม่หาว่าเขารังแกเด็ก

แล้วก็อย่ามาหาว่าแค่เล่นเกม ทำไมเขาต้องจริงจังเบอร์นั้น~

เห็นไหมล่ะ ตอนนี้ไม่ใช่เขาจะทำให้เด็กนี่ขายหน้านะ แต่เจ้าตัวหาเรื่องโดนสั่งสอนเองต่างหาก!

“สู้ๆ! สู้ๆ นะ!”

คนรอบข้างต่างส่งเสียงเชียร์ทั้งคู่

ทุกคนล้อมกันเป็นวงกลม เฝ้ารอดูการดวลเลี้ยงลูกผ่านตัวประกบที่กำลังจะเริ่มขึ้น

คราวนี้หยวนเซียวจะไม่ประมาทอีกแล้ว

และหลังจากโดนสกัดไปเมื่อครู่ เขาก็มั่นใจเต็มร้อยว่าคนตรงหน้าไม่ได้แค่มีปฏิกิริยาตอบสนองเร็ว แต่หมอนี่เล่นบาสเป็นจริงๆ!

เพราะฉะนั้น!

ตึ้ง ตึ้ง ตึ้ง!

หยวนเซียวเอียงตัวเลี้ยงลูก ใช้ไหล่และแผ่นหลังเบียดเข้าหาอีกฝ่าย เปิดฉากปะทะร่างกายก่อนอย่างมั่นใจว่าสรีระของตนเหนือกว่า

เผยเกอถูกแรงกระแทกพาให้ถอยหลังไปหลายก้าว ยิ่งทำให้หยวนเซียวฮึกเหิม

จังหวะเคาะบอลถี่กระชั้นขึ้นเรื่อยๆ ท่วงท่าพุ่งทะยานดุดันยิ่งกว่าเดิม

เผยเกอดูเหมือนจะเริ่มทรงตัวไม่อยู่

จังหวะนี้แหละ!

หยวนเซียวปัดบอลด้วยมือขวาอย่างเด็ดขาด คราวนี้ไม่มีลีลาเล่นท่ายากอะไรทั้งสิ้น อาศัยจังหวะสปีดเลี้ยงผ่านตัวประกบไปอย่างรวดเร็ว

“สำเร็จแล้ว!” เป้ยเสี่ยวฉีอุทานด้วยความตกใจ

“ไม่มีทาง!”

เซี่ยเฟยหยางอยากให้หยวนเซียวหน้าแหกใจจะขาด

ทั้งสองคนต่างเป็นท็อปเทรนด์ เคยออกรายการวาไรตี้ดนตรีเดียวกันมาก่อน

แฟนคลับของทั้งคู่ก็เคยเปิดศึกฟาดฟันกันมาหลายยก แม้ฉากหน้าจะดูเหมือนเข้ากันได้ดี

แก๊งคู่หูดวงซวยจะมีแฟนคลับแอบจิ้นอยู่บ้างก็จริง แต่ในใจลึกๆ เซี่ยเฟยหยางระแวงหยวนเซียวอยู่ตลอดเวลา

เขาเกลียดราชาจอเงินเผยก็จริงอยู่

แต่ถ้าว่ากันตามตรง ผลประโยชน์ทางธุรกิจและการแย่งชิงตลาดไอดอลระหว่างเขากับราชาจอเงินเผยมีน้อยกว่าที่แย่งกับหยวนเซียวตั้งเยอะ

ตอนนี้ได้ยืมมือราชาจอเงินเผยมาสั่งสอนหยวนเซียวบ้าง มีหรือที่เขาจะไม่สะใจ

“กันได้อีกแล้วเหรอเนี่ย!!”

คราวนี้ ทั้งตัวของหยวนเซียวและลูกบอลผ่านไปได้แล้วแท้ๆ

ทว่าในจังหวะที่หยวนเซียวกำลังกระหยิ่มใจว่าทำสำเร็จ ลูกบาสกลับกลิ้งหลุดมือไปเสียดื้อๆ

“เอ๊ะ—”

หยวนเซียวหันขวับกลับมาอย่างตกตะลึง ถลึงตาใส่อีกฝ่ายด้วยความโมโห

“นาย…ทำอะไรลงไปกันแน่?!”

คราวนี้ หมอนี่ไม่น่าจะแตะโดนบอลได้เลยนี่นา

“ผมควรจะเป็นฝ่ายถามนายมากกว่าไหม? นายเลี้ยงผ่านผมไปแล้วนี่ แต่ทำไมถือบอลไม่อยู่เองล่ะครับ?”

“ฉัน!”

หยวนเซียวพลันคิดตามทันที

อีกฝ่ายไม่ได้แตะโดนบอลของเขาจริงๆ แต่วินาทีที่เขาฝืนพุ่งทะลวงไป หมอนั่นกลับส่งสายตาคู่หนึ่งมา

สายตาที่ทำให้เขาเข้าใจผิดคิดว่าจะพุ่งเข้ามาบล็อก!

แววตาคมกริบดั่งใบมีด แฝงรังสีคุกคามอย่างเปี่ยมล้น

พอหยวนเซียวสบเข้ากับสายตานั้น ร่างกายก็เอียงหลบไปอีกทางตามสัญชาตญาณ

ภายใต้ความเร็วระดับนั้น แรงกดดันทางสายตามันกะทันหันเกินไป จนทำให้จังหวะการเลี้ยงบอลของเขารวนไปชั่วขณะ

ลูกบอลถึงได้หลุดมือกลิ้งไปแบบนั้น

“!!!”

หยวนเซียวแอบกลืนน้ำลายลงคอเอื๊อกใหญ่

ทำได้เพียงอาศัยจังหวะเดินไปเก็บลูกบาสเงียบๆ หันหลังให้ทุกคนเพื่อสงบสติอารมณ์ของตน

มันเป็นแบบที่เขาคิดจริงๆ งั้นเหรอ?

แค่ใช้สายตา ก็เล่นเกมรับได้สำเร็จแล้วเนี่ยนะ?

หมอนั่นไม่แม้แต่จะขยับตัวหลอกด้วยซ้ำ

มั่นใจเบอร์นั้นเชียวเหรอ?

มั่นใจขนาดนั้นเลยเหรอว่าตอนที่เขาเลี้ยงลูกจะต้องเกิดความผิดพลาดขึ้นมาจริงๆ?!

ถ้าเป็นเรื่องจริงล่ะก็

นี่คงไม่ใช่แค่ระดับที่เรียกว่า ‘เล่นบาสเป็น’ แล้ว

ฝีมือของหมอนี่มันเข้าขั้นเชี่ยวชาญจนเกินจินตนาการของเขาไปไกลลิบต่างหาก!

แม้หยวนเซียวจะทะนงตัว แต่ก็ไม่ได้ไร้การประเมินสถานการณ์ขนาดนั้น

เขาเคยเล่นบาสกับนักกีฬามืออาชีพมาแล้ว ถึงจะแพ้

และเขาก็ยอมรับว่าคนพวกนั้นออมมือให้ แต่ช่องว่างฝีมือก็ไม่ได้ห่างชั้นขนาดนี้

อย่างน้อยเวลาเจอกับคนพวกนั้น เขาก็ยังพอมีทางสู้บ้าง

แล้วนี่จะทำยังไงดี?

เขายังจะเลี้ยงผ่านหมอนี่ไปได้อีกเหรอ?

“ผู้กำกับครับ—”

เผยเกอกวักมือเรียกผู้กำกับจินเฉิงซีอย่างเนือยๆ

“แบบนี้ถือว่าเขาผ่านได้แล้วใช่ไหมครับ?”

อะไรคือคำว่า ‘ถือว่า’ ผ่าน?

น้ำเสียงเหมือนฝืนใจยอมรับแบบนั้นมันคืออะไรกัน!

หยวนเซียวไม่สนใจอะไรอีกต่อไป ร่างกายดีดผึงขึ้นมาราวกับประทัดแตก

“เอาใหม่! เมื่อกี้ไม่นับ!”

“ยังจะเอาอีกเหรอครับ~” เผยเกอนวดไหล่ตัวเองไปมา “เหนื่อยจังเลยน้า เมื่อกี้นายก็ผ่านไปได้แล้ว ไม่เห็นต้องเล่นใหม่อีกรอบเลยนี่”

“เมื่อกี้บอลตกพื้น ไม่นับว่าเลี้ยงผ่านสำเร็จ รุ่นพี่เผยเซวียน ช่วยเสียสละเวลาเล่นกับผมอีกสักรอบเถอะครับ!”

ในเมื่ออีกฝ่ายไม่อยากเล่นด้วยแล้ว หยวนเซียวจึงต้องกล้ำกลืนความโมโหแล้วเอ่ยปากขอร้อง

แล้วดูหมอนี่สิ!

ตั้งแต่เริ่มจนจบยังไม่ทันได้ใช้หัวไหล่เลยมั้ง ยังมีหน้ามายืนนวดไหล่อยู่ตรงนั้น มันจะเหนื่อยอะไรเบอร์นั้นวะ? ช่วยแกล้งทำให้ดูเนียนกว่านี้หน่อยไม่ได้หรือไง?!

บัดซบเอ๊ย! ดูถูกกันชัดๆ!

“ไม่เอาละ!” แต่เผยเกอกลับปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย

“อะไรนะ?”

“ทำไมผมต้องมาเล่นเกมเลี้ยงบอลผ่านตัวประกบกับนายซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยล่ะ ไม่เห็นจะได้ประโยชน์อะไรสักนิด~”

หยวนเซียวไม่ใช่คนโง่ อีกทั้งก่อนหน้านี้ก็เคยเห็นความงกของคนคนนี้มาแล้ว

“นายต้องการอะไร?”

เผยเกอรอประโยคนี้มานานแล้ว

“เอาแบบนี้ไหมล่ะ ผมเล่นกับนายหนึ่งรอบ นายต้องช่วยผมหักข้าวโพดห้ากิโล ข้อเสนอนี้คงไม่เกินไปใช่ไหม?”

“หักข้าวโพดเนี่ยนะ?”

“ใช่สิ ผู้กำกับบอกไว้ว่าหักข้าวโพดแลกของอร่อยได้ ใจจริงผมก็อยากให้นายเอาอาหารมื้อหรูมาเป็นเดิมพันหรอกนะ แต่อาหารพวกนั้นมันไม่ใช่ของนายคนเดียวนี่นา เพราะงั้น ให้นายมาช่วยผมหักข้าวโพดนี่แหละ ดีที่สุด”

“ตกลง!”

เขาละยอมใจคนพรรค์นี้จริงๆ

พอสบโอกาสทีไร เป็นต้องหาผลประโยชน์เข้าตัวเองตลอด

แต่อย่างเขาน่ะ วัยรุ่นแรงดี หักข้าวโพดแค่นี้จะไปกลัวอะไร? ไม่มีทางเหนื่อยตายหรอกน่า!

“งั้นดีเลย! ขอผมดื่มน้ำสักอึกก่อนนะ แล้วเดี๋ยวจะมาเล่นด้วยแบบจัดเต็ม”

เผยเกอสลัดท่าทางเฉื่อยชาทิ้งไปทันที เดินลงมาจากลานด้วยท่าทีกระปรี้กระเปร่า

ตอนเดินผ่านเป้ยเสี่ยวฉี เขายังหันไปพูดยิ้มๆ อวดนิดๆ กับเธอว่า

“เสี่ยวฉี รอเตรียมกินมื้อใหญ่ได้เลยนะ!”

พูดจบ ยังแอบขยิบตาให้อย่างเจ้าเล่ห์ไปทีหนึ่ง

เป้ยเสี่ยวฉีที่เมื่อครู่เพิ่งจะแอบตาร้อนอิจฉาแขกรับเชิญหญิงอีกสามคนไปหมาดๆ: [โดนดาเมจโจมตีอย่างจัง.jpg]

ในหัวของเผยเกอเริ่มคิดเมนูสำหรับวันมะรืน วันถัดไป และวันต่อๆ ไปไว้เรียบร้อยแล้ว

แถมมื้อใหญ่คราวนี้พวกเขาก็ไม่ต้องลงแรงเอง มีหมูตัวอ้วนพีอาสาเอาแรงงานฟรีมาประเคนให้ถึงที่

วันนี้ต้องถอนขนแกะตัวนี้ให้คุ้ม ถอนให้โกร๋นจนเกลี้ยงไปเลย~

“ทุกคนอย่ามัวแต่ยืนสิครับ หาที่นั่งกันก่อน นั่งดูสบายๆ—”

เผยเกอดื่มน้ำไปพลางเอ่ยปากชวนทุกคนไปพลาง

บรรยากาศเหมือนกับว่าอีกสองชั่วโมงก็คงไม่จบ ทำเอาเหมือนชวนทุกคนมานั่งดูหนังในโรงอย่างไรอย่างนั้น

หยวนเซียวที่ยืนอยู่ข้างๆ เห็นแล้วถึงกับเสียวสันหลังวาบ

ทำไมเขารู้สึกถึงลางไม่ค่อยดีชอบกลนะ?

คงไม่เกิดเรื่องอะไรผิดพลาดขึ้นมาหรอกใช่ไหม?

พอดื่มน้ำเสร็จ เผยเกอก็เดินกลับเข้ามาในสนามอีกครั้ง คราวนี้เขาถึงกับอ้าแขนออกกว้าง เปี่ยมล้นไปด้วยไฟในการเล่น

“เข้ามาเลย!”