บทที่ 90 น้อมต้อนรับราชันของข้า! วันขึ้นครองราชย์อย่างเป็นทางการของราชาเผย~

ปัง!

ปัง!

ปัง!

…

ไม่ว่าจะบุกทะลวงมาจากทิศทางไหน และไม่ว่าหยวนเซียวจะเร่งความเร็วขึ้นมากเท่าไร หรือเปลี่ยนกระบวนท่าได้พลิ้วไหวไร้ที่ติเพียงใด—

คนตรงหน้าก็เปรียบเสมือนกำแพงเหล็กอันเย็นเยียบที่ขวางกั้นอยู่อย่างมั่นคง คอยปัดลูกบอลในมือของหยวนเซียวกระเด็นออกไปซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เผยเกอไม่ได้ใช้ลีลาแพรวพราวใดๆ และไม่ได้ใช้สายตากดดันเพื่อป้องกันอีกต่อไป เขายืนปักหลักอยู่ตรงนั้นโดยไม่ถอยแม้แต่ก้าวเดียว ทำเพียงปัดสกัดทุกลูกที่พุ่งเข้ามาใกล้ตัวอย่างไม่ปรานี

สันมือที่ฟาดลงมาอย่างเฉียบขาดและไร้ความปรานี ราวกับตัดผ่านกาลเวลาเพื่อบั่นทอนความหวังในการเลี้ยงผ่านของหยวนเซียวลงไปทีละนิด

"กี่…กี่ลูกแล้วเนี่ย"

อย่าว่าแต่คนอื่นเลย แม้กระทั่งเหล่าแขกรับเชิญในสถานที่จริงก็ยังถูกความเก่งกาจของชายคนนั้นทำให้ตกตะลึงจนตาค้าง!

เรียกว่าเป็นการป้องกันระดับปราการเหล็กชัดๆ!

เก่งเกินไปแล้ว!

ทีมงานที่ทำหน้าที่บันทึกแต้มเอ่ยบอกพวกเขา

"คุณเผยตัดบอลของหยวนเซียวไปได้ 57 ลูกแล้วครับ"

"เท่าไรนะ?!"

57 ลูก นั่นก็เท่ากับข้าวโพด 570 ชั่งแล้วนะ!

"ควรจะพอได้แล้วมั้ง"

ฉินอวี้มองดูหยวนเซียวที่นั่งยองๆ หอบหายใจอย่างหนักจนหัวแทบจะระเบิดแล้วเอ่ยขึ้น

เจ้าเด็กนั่นควรจะรับรู้ถึงความต่างชั้นของฝีมือตั้งนานแล้ว

ไม่มีทางผ่านไปได้หรอก!

แต่ว่า…

ฉินอวี้ขมวดคิ้วมองราชาจอเงินเผยที่ยังคงยืนชิลอยู่กลางสนาม ราวกับไม่รู้สึกเหน็ดเหนื่อยเลยแม้แต่น้อย

เขากับหยวนเซียว…จะลงมือหนักเกินไปหน่อยหรือเปล่า

แม้ว่าหยวนเซียวจะเป็นฝ่ายร้องขอเอง แต่ในฐานะรุ่นพี่ในวงการ บางครั้งก็น่าจะช่วยผ่อนปรนดูแลรุ่นน้องบ้างสักนิด

แน่นอนว่า ปัญหาหลักในตอนนี้ก็คือ เจ้าเด็กพวกนี้ไม่ค่อยเคารพรุ่นพี่สักเท่าไร

เมื่อเป็นเช่นนี้ หากจะเรียกร้องให้รุ่นพี่ต้องคอยทะนุถนอมรุ่นน้อง ก็ดูจะฟังไม่ขึ้นเหมือนกัน

"ยังจะเอาอีกไหม" เผยเกอถามหยวนเซียว

มีข้าวโพดให้กอบโกยฟรีๆ ในเมื่อหยวนเซียวต้องการ เขาก็ยินดีสนองให้

หยวนเซียวยังอยากจะลองอีกครั้ง!

ทว่าขาของเขากลับก้าวไม่ไหวแล้ว เพียงแค่ยืนอยู่ตรงนั้น น่องก็สั่นพั่บๆ เป็นเจ้าเข้า

กล้ามเนื้อต้นขากระตุกเกร็งจนเจ็บแปลบไปหมด

การวิ่งสปรินต์ไม่หยุด พยายามบุกทะลวงไม่พัก ทั้งเร่งความเร็วฉับพลันแล้วหยุดกะทันหัน การเคลื่อนไหวความเร็วสูงซ้ำไปซ้ำมาเช่นนี้ ร่างกายของหยวนเซียวรับภาระไม่ไหวแล้วจริงๆ

หันกลับมาดูเผยเกอล่ะ

เขาแทบจะไม่ขยับออกจากจุดเดิมเลยด้วยซ้ำ ไม่ว่าอีกฝ่ายจะจู่โจมมาอย่างดุดันแค่ไหน เขาก็แค่สะบัดมือเบาๆ ปัดความหวังทั้งหมดของหยวนเซียวจนแตกกระจุย—

ช่องว่างที่ห่างชั้นราวฟ้ากับเหว ทำให้หยวนเซียวถึงกับขยาดกลัวขึ้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจ

"พอแค่นี้แหละ!"

ในที่สุดผู้กำกับจินเฉิงซีก็ก้าวออกมาประกาศยุติการประลองครั้งนี้

"หยวนเซียวเหนื่อยแย่เลยนะ ข้าวโพด 570 ชั่งที่สัญญาไว้กับคุณเผย ภายในห้าวันข้างหน้าต้องส่งมอบให้ครบทั้งหมด ไม่มีปัญหาใช่ไหม"

หยวนเซียวคว้าขวดน้ำแร่เทราดลงบนศีรษะที่แทบจะระเบิดของตัวเอง

เขาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ดังปัง หอบหายใจแรงจนคนที่อยู่ห่างออกไปสิบกว่าเมตรยังได้ยินชัดแจ๋ว

พอได้ยินแบบนั้น เขาก็พยักหน้ารับอย่างซึมกะทือ

ก่อนจะซุกหน้าลงกับผ้าขนหนูผืนใหญ่

ภาพนี้ทำเอาเหล่าแฟนคลับตัวน้อยของหยวนเซียวปวดใจกันยกใหญ่

บางคนถึงกับสติหลุด ก่นด่าราชาจอเงินเผยตรงๆ ว่าไร้น้ำใจรุ่นพี่ อำมหิตเกินไปแล้ว! เพียงเพราะอยากเด่นคนเดียว ถึงกับจงใจรังแกให้ลูกหมาป่าน้อยของพวกเธอต้องทนทุกข์ขนาดนี้

ทว่าคอมเมนต์พวกนี้กลับถูกคนดูคนอื่นๆ สวนกลับจนหน้าหงาย

[ตลกสิ้นดี! ตัวเองอยากเก๊กแต่โดนตบหน้า ยังมีหน้าไปโทษคนอื่นอีกเหรอ?]

[โง่ชะมัด! ตั้งแต่วิ่งตอนเช้าคราวก่อนก็น่าจะรู้ตัวได้แล้วว่าเตะโดนตอเข้าให้ ยังจะดันทุรังพุ่งชนอีก!]

[แต่ต้องยอมรับเลยนะว่าหยวนเซียวใจเด็ดจริง เป็นฉันคงยอมแพ้ไปตั้งนานแล้ว]

[ราชาเผยคือคนเหนือมนุษย์ของแท้!]

[ราชาเผยนี่รักภาพยนตร์จากใจจริงสินะ ไม่อย่างนั้นจะมาเล่นหนังทำไม ไปเป็นนักบาสทีมชาติสร้างชื่อเสียงให้ประเทศไม่ดีกว่าเรอะ!]

[กรี๊ดดดดดดด! ทำไมเผยเซวียนถึงหล่อได้เบอร์นี้!! หล่อจนจะเป็นลมแล้ว!]

[เผยเซวียนนี่มัน…จอมมารตัวพ่อชัดๆ!]

[ดูคู่นี้จบ ฉันอยากจะเตือนสติทุกคนสั้นๆ เลยนะ: อย่าไปแหยมกับราชาเผย! อย่าไปแหยมกับราชาเผย! อย่าไปแหยมกับราชาเผย! ไม่งั้นถึงตายจริงๆ นะเว้ย!]

ตอนที่เผยเกอเดินออกจากสนาม สายตาทุกคู่ต่างจับจ้องมองเขาด้วยความตื่นเต้นเร้าใจ ราวกับกำลังต้อนรับการกลับมาของวีรบุรุษผู้คว้าชัยชนะอันยิ่งใหญ่!

แม้แต่ผู้กำกับจินเฉิงซียังรู้สึกเลือดลมสูบฉีดพลุ่งพล่าน

พอนึกขึ้นได้ว่าคนระดับนี้ มอบการออกรายการวาไรตี้ครั้งแรกให้แก่เขา และฉากประวัติศาสตร์นับไม่ถ้วนของวงการวาไรตี้ในอนาคตจะต้องถูกจารึกไว้คู่กับชื่อของตัวเอง เขาก็รู้สึกเป็นเกียรติจนล้นอก!!

แต่พอคิดได้ว่า สมบัติล้ำค่าเช่นนี้ ในรายการต่อๆ ไปของเขาคงไม่มีทางได้พบเจออีกแล้ว จินเฉิงซีก็เริ่มรู้สึกใจหายล่วงหน้าขึ้นมาทันที

คนบางคน ยากเกินกว่าจะตามหา และมีเพียงหนึ่งเดียวในโลกนี้จริงๆ

ส่วนเผยเกอนั้น กำลังแอบทบทวนตัวเองอยู่เงียบๆ

ถ้าเมื่อกี้เขาออมมือให้อีกสักนิด หยวนเซียวจะยืนหยัดได้นานกว่านี้ไหมนะ

ถ้าเล่นต่อได้อีกสักสองสามรอบ เขาก็จะได้ข้าวโพดเพิ่มอีกตั้งหลายสิบชั่งแท้ๆ

น่าเสียดาย ช่างน่าเสียดายจริงๆ~

แต่พอมีบทเรียนในครั้งนี้แล้ว คราวหน้าถ้าเจอเรื่องแบบนี้อีก เขาจะได้เลือกวิธีที่คุ้มค่าที่สุด

เพียะ!

เผยเกอถอดเสื้อคลุมที่พาดไหล่โยนลงบนเก้าอี้ แล้วทิ้งตัวลงนั่งตาม

ทว่าเพียงแค่ท่าทางนี้ กลับทำให้คนในกองถ่ายและในห้องไลฟ์เงียบกริบไปชั่วขณะ—

เหล่าแขกรับเชิญชาย: Σ(っ °Д °;)っ

—เชี่ยเอ๊ย!!!! พวกเขาไม่ทันสังเกตเลยด้วยซ้ำว่า หมอนี่เอาเสื้อคลุมพาดไหล่ไว้ตลอดเวลาที่ตั้งรับ! แถมสกัดบอลไปตั้งห้าสิบกว่าลูก เสื้อคลุมตัวนั้นกลับไม่หลุดร่วงลงมาเลยสักนิด!!

ช็อตนี้ หล่อทะลุทางช้างเผือกไปแล้ว!

เหล่าแขกรับเชิญหญิง: :✪ω✪ (✧◡✧)(o゜▽゜)o☆

ผู้ชมในห้องไลฟ์: สมแล้วที่เป็นผู้ชายที่สยบได้ทั้งวงการบันเทิง! วันนี้คือวันขึ้นครองราชย์อย่างเป็นทางการของราชาเผยของพวกเรา!

ขอน้อมรับเสด็จองค์ราชัน—