บทที่ 91 แผนหนุ่มรูปงามอะไรนั่น ได้ผลชะงัดนักแล~

หยวนเซียวเหนื่อยจนแทบขาดใจ จินเฉิงซีจึงบอกให้เขาไปพักข้างสนามสักครู่

เผยเกอก็รีบยกมือขึ้นขอพักรบด้วยคนทันที

“ราชาจอเงินเผย เหงื่อคุณแทบไม่ออกสักหยด ไม่เห็นจำเป็นต้องพักเลยมั้งครับ?”

เผยเกอรีบชี้แจงอย่างว่องไว “ผมเป็นคนเหงื่อออกยากน่ะครับ คราวก่อนตอนหักข้าวโพดก็เป็นแบบนี้ ตอนวิ่งตอนเช้าก็เหมือนกัน ทุกคนเป็นพยานให้ได้เลย”

ซึ่งเรื่องนี้ก็จริงของเขา

“เอาเถอะ งั้นคุณก็ไปพักข้างสนามสักครู่เหมือนกัน”

เผยเกอถอนตัวออกจากเกมจับเต่าได้สมใจอยาก ก่อนจะเดินไปนั่งลงตรงโต๊ะสามเหลี่ยม

ตำแหน่งนี้มองเห็นการเล่นของทุกคนได้ชัดเจน แถมยังอยู่ใกล้กับลานบ้านหลังเล็กของเขา ได้นั่งรับลมโชยพลางสูดกลิ่นหอมของดอกไม้ในสวนชิลๆ~

พอแขกรับเชิญแปดคนหายไปทีเดียวสองคน มิหนำซ้ำคนที่หล่อที่สุดและน่าสนใจที่สุดยังชิ่งหนีไปอีก ทุกคนเลยหมดสนุกไปเยอะ

หลังจากนั่งลง เผยเกอก็เล็งเป้าไปที่ทีมงานสาวคนหนึ่งทันที

เขาส่งยิ้มพราวเสน่ห์พลางกวักมือเรียกเธอ

“…ฉันเหรอคะ?” หญิงสาวยังไม่อยากจะเชื่อสายตา

“อื้มๆ” เผยเกอพยักหน้า

หญิงสาวจึงวิ่งหน้าแดงแจ๋เข้ามาหา

เธอเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยชื่อฉีไป๋ มาฝึกงานที่กองถ่ายแห่งนี้

“คุณเผย มีอะไรให้ช่วยไหมคะ?”

“เมื่อกี้ออกกำลังกายหนักไปหน่อย ตอนนี้ผมเริ่มหิวนิดๆ แล้วล่ะครับ” ตอนที่เผยเกอพูดประโยคนี้ เขายังคงรักษาภาพลักษณ์หนุ่มหล่อสุดเพอร์เฟกต์เอาไว้เป๊ะ ทว่าสายตาที่มองสาวน้อยคนนั้นกลับดูน่าสงสารจับใจ

หญิงสาวเอนตัวถอยหลังไปนิดหนึ่ง: อ๊ายยย~ [ลูกศรปักกลางหัวใจ.jpg]

จากนั้นก็หันหลังวิ่งหนีไปทันที—

วิ่งไปพลางเอามือปิดหน้าไปพลาง ส่ายหัวดุ๊กดิ๊กไปมาอย่างบ้าคลั่ง~

“?”

เผยเกอกะพริบตาปริบๆ นี่มันสถานการณ์อะไรกันเนี่ย?

ทำไมจู่ๆ ก็วิ่งหนีไปล่ะ?

เขาแค่อยากให้สาวน้อยช่วยหาอะไรมาป้อนให้กินเฉยๆ นะ! ไม่พูดไม่จาสักคำแล้ววิ่งหนีไปเลยแบบนี้ มันจะเหมาะจริงๆ เหรอ?

ถ้าไม่อยากให้ ก็บอกกันตรงๆ ก็ได้นี่นา~

[ราชาเผยของเรา เมื่อกี้กำลังใช้มารยาชายกับพี่สาวทีมงานเหรอเนี่ย?]

[พี่สาวทีมงานใจแข็งมาก ไม่ยอมหลงกลเสน่ห์หนุ่มหล่อ ใส่เกียร์หมาโกยแน่บเลย!]

[เมนต์บน นายดูสภาพพี่สาวเขาเหมือนคนไม่หลงกลตรงไหนมิทราบ?]

[ฉันยังเชื่อมโยงไอ้ต้าวตัวน้อยตาแป๋วที่อยากกินของอร่อยคนนี้ กับเครื่องจักรตัดบอลไร้หัวใจสุดเท่ในสนามเมื่อกี้เข้าด้วยกันไม่ได้เลยจริงๆ…]

เผยเกอนึกว่าตัวเองทำพลาดไปแล้ว กำลังคิดจะงัดคูปองอาหารออกมาแลกชุดผลไม้รวมกับถั่วรวมมิตร แต่พอมองไปไกลๆ ก็เห็นพี่สาวทีมงานคนนั้นวิ่งกลับมาอีกรอบ

เผยเกอรีบยัดคูปองอาหารที่เพิ่งหยิบออกมากลับเข้าที่อย่างไว

แถมยังแกล้งทำเป็นหมดเรี่ยวหมดแรง เหนื่อยโซและหิวจัด ฟุบหน้าลงกับโต๊ะทรงสามเหลี่ยม

สภาพตอนนั้น น่าสงสารเกินจะบรรยาย

แต่เผยเกอที่ในหัวมีแต่เรื่องหาของกินจากพี่สาวทีมงาน ดันลืมไปว่าด้วยกระแสความฮอตของเขาในตอนนี้ ต่อให้แค่นั่งพักอยู่เฉยๆ ก็ยังเป็นเป้าหมายโปรดที่ตากล้องแย่งกันจับภาพมากที่สุดอยู่ดี~

ผู้ชมจำนวนนับไม่ถ้วนในห้องไลฟ์ต่างได้เห็นราชาจอเงินเผยงัดทักษะการแสดงขั้นเทพออกมาประชัน ราวกับวิญญาณนักแสดงเข้าสิง เพียงเพื่อหาของกินนิดๆ หน่อยๆ ถึงกับยอมหลอกลวงพี่สาวทีมงานผู้น่ารัก!

ช่างไร้จิตสำนึกสิ้นดี!

อย่าไปหลอกพี่สาวคนนั้นเลย! มาหลอกฉันนี่มา กรี๊ดดด!

"พะ…คุณเผยคะ ฉะ…ฉันไปบอก บะ…บอกรองผู้กำกับมาแล้วค่ะ…"

ฉีไป๋ตื่นเต้นจัดจนพูดจาติดขัดไปหมด ยิ่งไม่กล้าเงยหน้าสบตากับคนตรงหน้า

เธอไม่เคยบอกเรื่องนี้กับใคร

เธอชอบผู้ชายคนนี้มาหลายปีแล้ว

ตั้งแต่ตอนอยู่มัธยมต้นที่ได้เข้าโรงหนังเป็นครั้งแรก ได้ดูภาพยนตร์ของเขา เธอก็ตกหลุมรักชายหนุ่มรูปงามหมดจดดั่งหยกผู้เปี่ยมด้วยชีวิตชีวา ขี่ม้าสีขาว หลับตาพริ้ม แล้วค่อยๆ ย่างเหยาะผ่านป่าต้นเมเปิลบนจอเงินคนนั้นเข้าอย่างจัง

เธอยังจำได้ติดตา ใบเมเปิลใบหนึ่งค่อยๆ ร่วงหล่น ปัดผ่านสันจมูกโด่งคมและใบหน้ารูปหยกของเขาอย่างแผ่วเบา…

นั่นคือภาพที่งดงามที่สุดเท่าที่ฉีไป๋เคยเห็นมาในชีวิต!

คำถาม: ใครและช่วงเวลาใดที่ตราตรึงใจที่สุดในวัยเยาว์ของคุณ?

คำตอบของฉีไป๋: เผยเซวียน

พอรู้ตัวว่าตัวเองพูดจาตะกุกตะกัก ใบหน้าน้อยๆ ของฉีไป๋ก็ยิ่งเห่อร้อนขึ้นมาทันควัน

เผยเกอยิ้มปลอบ โบกมือบอกให้เธอไม่ต้องเกร็ง ค่อยๆ พูด

คำปลอบของไอดอลได้ผลชะงัด

"รองผู้กำกับกำลังจัดการให้อยู่ค่ะ เดี๋ยวก็ยกมาเสิร์ฟแล้ว"

"อ๊ะ ขอบคุณมากจริงๆ ครับ"

"มะ…ไม่เป็นไรเลยค่ะ!"

พูดจบ ฉีไป๋ก็รีบถอยไปยืนอยู่ด้านข้าง ไม่กล้ารบกวนเขาอีก

สองนาทีต่อมา เชอร์รีสีแดงสดลูกโตชวนน้ำลายสอหนึ่งกะละมังใหญ่ก็ถูกยกขึ้นมาเสิร์ฟ

แถมยังมีถั่วรวมอีกหนึ่งจาน

เผยเกอดีใจจนแทบจะกระโดดตัวลอย

ว้าว! ทีมงานรายการนี้ใจป้ำไม่เบาแฮะ!

ไม่ต้องใช้คูปองอาหารแลก ก็มีของอร่อยให้กินเพียบขนาดนี้ ถูมือรอเลยจ้า~~

ก่อนจะลงมือกิน เผยเกอหันไปมองฉีไป๋ที่ยืนอยู่ไม่ไกล แล้วเอ่ยปากชวนว่าจะกินด้วยกันไหม

ฉีไป๋รู้สึกปลาบปลื้มจนทำตัวไม่ถูก รีบโบกไม้โบกมือปฏิเสธพัลวัน

เผยเกอตั้งใจจะแบ่งไว้ให้เธอสักหน่อย จึงหยิบส่วนหนึ่งแยกใส่จานใบเล็กข้างๆ

จากนั้นก็เริ่มดื่มด่ำกับของอร่อยตรงหน้าอย่างอารมณ์ดี

บนเวที ฉินอวี้เล่นพลาดอีกรอบ กำลังโดนแขกรับเชิญคนอื่นๆ แกล้งปั่นหัวยกใหญ่

เผยเกอนั่งดูงิ้วไปพลาง มือก็คอยหยิบเชอร์รีลูกโตเต่งตึงยัดเข้าปากไปพลาง

อื้มมม~ หวานเจี๊ยบเลยแฮะ~

เผยเกอพยักหน้าหงึกๆ กดให้คะแนนรีวิวบวกไปหนึ่งดอก

ขออีกสักลูกละกัน~

คงไม่มีใครสังเกตเห็นตรงนี้หรอกมั้ง?

ทุกคนมองไปบนเวทีกันหมดนี่นา

งั้นผมขออีกสักลูกก็แล้วกัน…

เผยเกอยื่นกรงเล็บน้อยๆ ของตัวเองออกไปอีกรอบ~

ฉีไป๋เห็นเผยเกอกินอย่างเอร็ดอร่อยขนาดนั้นก็วิ่งผลุบออกไปอีก

ครู่เดียว ก็ยกเนื้อแดดเดียวหั่นชิ้นเล็กจานหนึ่งมาให้เผยเกอ

"โอ้โห! ยังมีอีกเหรอ!" เผยเกอตาโตด้วยความประหลาดใจ

ฉีไป๋พยักหน้าอย่างภาคภูมิใจ

ลุยสิครับรออะไร!

ไม่กี่นาทีต่อมา ฉีไป๋ก็กลับมาอีกครั้ง

ไม่เพียงแต่จะเติมน้ำให้เผยเกอ เธอยังยกไส้กรอกย่างร้อนๆ ที่เพิ่งขึ้นจากเตามาให้อีกจานด้วย~

แถมยังหั่นเป็นชิ้นพอดีคำมาให้เสร็จสรรพ!

ถ้าไม่ใช่เพราะเผยเกอมีทักษะการคุมสีหน้าขั้นเทพ ป่านนี้คงได้ทำตาเป็นประกายวิบวับ เลียนแบบมีมของเป้ยเสี่ยวฉีส่งให้ฉีไป๋ไปแล้ว

ฉีไป๋: คนกินมีความสุข ส่วนคนป้อนก็รู้สึกอิ่มเอมใจบอกไม่ถูกเหมือนกันนะเนี่ย! o(*￣︶￣*)o