บทที่ 93 ห่านบินผ่านยังต้องถอนขน พวกคุณน่ะไร้เดียงสาเกินไปแล้ว!

ชาวเน็ตคนหนึ่ง: [ทำไมฉันรู้สึกว่า ราชาเผยคนนี้ดูเหลี่ยมจัดจังนะ?]

เจ้าเล่ห์สุดๆ แถมยังแอบแสบไม่เบาอีกต่างหาก

ชาวเน็ตอีกคน: [เธอไม่ได้คิดไปเองหรอกจ้ะ ราชาเผยของเราน่ะเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวไปทั้งตัว~]

ผู้คนนับไม่ถ้วนต่างพากันถอนหายใจ: ราชาจอเงินเผย คุณช่วยเอาถ่านหน่อยได้ไหม!! ดูสิว่าหลายปีมานี้โดนคนอื่นหลอกจนเละเทะขนาดไหน มีไหวพริบขนาดนี้ทำไมไม่เอาไปรับมือพวกคนใจร้ายล่ะหืม? วันๆ เอาแต่ชิงไหวชิงพริบเพื่อหาของกินของดื่มเนี่ย ใช้ได้ที่ไหนกัน!

อย่าเอาความฉลาดหลักแหลมมาใช้กับเรื่องพรรค์นี้สิเฟ้ย!

ฮึดสู้ขึ้นมาให้สมศักดิ์ศรีหน่อย!

เผยเกอคาบมะม่วงอบแห้งที่เพิ่งหลอกล่อมาจากทีมงานไว้ในปาก พลางส่ายหัวดิก: ไม่ได้ยิน ไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้นแหละ~~~

กินอิ่มดื่มหนำถึงจะมีแรงทำงานหนัก เพื่อต่อสู้เพื่ออุดมการณ์ยังไงล่ะ!

บ่ายวันนี้ เผยเกอเล่นสนุกมาก แถมยังได้ของติดไม้ติดมือกลับมาเพียบ

ตามสถิติของคนว่างงานในห้องไลฟ์: บ่ายวันนี้ราชาเผยได้ข้าวโพดไปทั้งหมด 570 ชั่ง, เชอร์รีสองกิโลกรัม (ในจำนวนนี้เซี่ยเฟยหยางได้กินไปเจ็ดลูก และยังเหลืออีกสองสามลูกแบ่งให้น้องสาวคนสวยที่เอามาป้อน), ถั่วรวมมิตรหนึ่งจาน, ไส้กรอกหนึ่งจาน, เนื้อแดดเดียวอีกจำนวนหนึ่ง, มะม่วงอบแห้งหนึ่งถุง, น้ำผลไม้แก้วใหญ่อีกหนึ่งแก้ว

อ้อ จริงสิ ตอนเดินผ่านผู้กำกับจินเฉิงซี ยังแอบฉกแอปเปิลมาได้อีกสองลูก

ลูกหนึ่งเก็บไว้กินเอง

ส่วนอีกลูกยื่นให้หมี่เหลียน

“ให้ฉันเหรอ?”

หมี่เหลียนมองแอปเปิลผลใหญ่สีแดงสดที่วางอยู่บนฝ่ามือด้วยความงุนงงไปชั่วขณะ

“หยิบเกินมาลูกหนึ่ง เธอน่าจะชอบไม่ใช่เหรอ?”

ผลไม้ที่หมี่เหลียนชอบที่สุดคือแอปเปิล

ความชอบและงานอดิเรกของแขกรับเชิญพวกนี้ เผยเกอย่อมรู้อยู่แก่ใจทั้งหมดแล้ว

เดิมทีคิดจะยกให้เป้ยเสี่ยวฉี เพราะตอนนี้เธอยังเป็นคู่รักสมมุติของเขาอยู่นี่นะ

แต่เขาจำได้ว่าเป้ยเสี่ยวฉีไม่ชอบกินแอปเปิล

เส้าเจียหรานกับฟู่เซียงเสวี่ยก็เฉยๆ กับแอปเปิล ในเมื่อหมี่เหลียนชอบกิน ก็ยกให้เธอไปแล้วกัน

ส่วนพวกแขกชาย: หึๆ! ฉันจะเอาให้สาวๆ กิน! ไม่ให้พวกนายหรอกเฟ้ย~

ไม่มีใครน่ารักน่าเอ็นดูสักตัว~

หยวนเซียวกับเซี่ยเฟยหยางน่ะไม่ต้องพูดถึง

ส่วนฉินอวี้ที่วันนี้จงใจขุดหลุมดักเขา ก็โดนเผยเกอหมายหัวไว้เรียบร้อยเหมือนกัน

สรุปคือในใจเขาตอนนี้ เจ้าพวกนี้ไม่มีคนดีสักตัว

มีแต่สาวๆ เท่านั้นแหละที่น่ารัก

ทว่าเผยเกอกลับไม่ได้สังเกตเลยว่า การกระทำที่ไม่ได้คิดอะไรของเขา ได้สร้างคลื่นลมโหมซัดในใจของหมี่เหลียนรุนแรงขนาดไหน!

‘เขา…ยังจำได้อยู่เหรอ…’

ตอนที่คบกัน ถึงคนคนนี้จะไม่ค่อยมีเวลาอยู่กับเธอ แต่เรื่องที่เธอชอบหรือไม่ชอบกินอะไร เขากลับจำได้แม่นยำทุกอย่าง

ความรัก อาจจะมีไม่มากนัก

แต่เขาก็รู้ว่าต้องใส่ใจเธอ และให้เกียรติเธออย่างเต็มที่เสมอมา

เวลาผ่านไปตั้งหลายปี นึกว่าเขาคงลืมไปหมดแล้วเสียอีก ไม่คิดเลยว่าจะ…

ตอนเที่ยงที่กินหม้อไฟกัน เผยเกอนั่งนิ่งอยู่ตรงนั้นเป็นเวลานานโดยไม่ขยับ

"พี่เผย ทำไมไม่กินล่ะคะ" ฟู่เซียงเสวี่ยถาม

"อย่าไปถามเลย หมอนั่นกินจนจุกแล้ว" ฉินอวี้เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เจือทั้งความอิจฉาและความจนใจ

กระเพาะของหมอนั่นทำด้วยอะไรกันแน่

ตลอดช่วงเช้าปากไม่เคยหยุดพักเลยสักนิด

ไม่รู้ว่ามือคู่นั้นกวาดของกินไปมากเท่าไร แถมยังไปหลอกล่อเอามาจากทีมงานได้อีกตั้งเยอะ

พวกเขารู้จักกันมาตั้งหลายปี ทำไมเขาถึงไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าคนคนนี้มีนิสัยรีดไถเก่งขนาดนี้

เกรงว่าใครที่เดินผ่านข้างตัวหมอนั่น ถ้ามีของติดไม้ติดมือมาด้วย คงต้องโดนปล้นไปรอบหนึ่งแน่ๆ

คราวนี้ในที่สุดก็คงกินต่อไม่ไหวแล้วล่ะสิ

เผยเกอไม่ได้กินต่อไม่ไหว แต่เขากำลังเมาอาหารเพราะกินเยอะเกินไปต่างหาก

พอกินอิ่มเกินไป นั่งเฉยๆ มันก็ชวนให้ง่วงนอน

ก็นั่นแหละ กินอิ่มหนำสำราญแล้ว เขากะว่าจะของีบสักหน่อย ตอนบ่ายค่อยมาอัปเดตรถเข็นสินค้าของตัวเองต่อ~

จะว่าไป เจ้าพวกที่มาเป็นแขกบ้านเขานี่ ทำไมถึงมามือเปล่ากันหมดเลยล่ะ

มันควรจะมีของฝากติดไม้ติดมือมาเป็นมารยาทหน่อยไม่ใช่เหรอ

ถ้าไม่มีจริงๆ ไปถอนหัวไชเท้าในแปลงมาสักสองสามหัว ล้างให้สะอาด แล้วถือมาให้เขาต้มซุปกินก็ยังดี~

คนพวกนี้ไม่รู้จักธรรมเนียมเอาเสียเลย เฮ้อ!

คราวหน้าถ้าเขาไปเป็นแขกบ้านพวกนั้นบ้าง อย่างอื่นไม่มี แต่อย่างน้อยเขาก็จะตัดกุยช่ายไปให้สักสองกำมือ~

จะได้ให้พวกนั้นเห็นถึงความแตกต่างระหว่างคนเรา

ทุกคนเห็นว่าเผยเกอกำลังนั่งสัปหงก ก็พลอยรู้สึกโล่งอกขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

เป้ยเสี่ยวฉีแอบบ่นอุบอิบ "พี่เผยตาไวตีนมือไวมาก กินหม้อไฟกับเขาทีไรเนื้อโดนแย่งเรียบทุกที คราวนี้พวกเราจะได้ค่อยๆ ละเลียดกินกันได้สักที~"

คนอื่นๆ ที่ล้อมวงหม้อไฟต่างพยักหน้าเห็นพ้องต้องกันสุดขีด

เผยเกอได้ยินเสียงกระซิบกระซาบเหล่านั้นเต็มสองหู แต่ก็ไม่ได้สนใจ

ครั้นเนื้อในหม้อไฟสุกได้ที่ และแขกรับเชิญคนอื่นๆ ยังไม่ทันตอบสนอง เผยเกอก็หรี่ตาขึ้นข้างหนึ่ง

เขาคว้าตะเกียบขึ้นมาอย่างรวดเร็วแต่ยังคงความสง่างามไว้ แล้วคีบเนื้อชิ้นนั้นได้อย่างแม่นยำไร้ที่ติ

หึๆ! พวกนายนี่มันอ่อนหัดเกินไปแล้ว!

แขกรับเชิญคนอื่นๆ พากันอึ้งกิมกี่ไปตามๆ กัน ก่อนจะเริ่มโวยวายขึ้นมาทันที

"พี่ครับ!!! พี่แกล้งหลับนี่นา!!"

"พี่ยังกินลงอีกเหรอ ไม่แน่นท้องบ้างหรือไงเนี่ย"

"ถามจริง ต้องเบอร์นี้เลยเหรอ เพื่อเนื้อชิ้นเดียว ถึงขั้นต้องแกล้งหลับเลยเนี่ยนะ"

"ทำไมคุณถึงได้เหมือนเด็กขนาดนี้จริงๆ เล้ย"

"ขอเตือนด้วยความหวังดีเลยนะ ถ้าขืนคุณยังทำตัวแบบนี้ต่อไป ภาพลักษณ์เทพบุตรไม่เหลือแน่ๆ~"

นิสัยกวนประสาทของคนคนนี้ ต่อให้มีภาพลักษณ์เทพบุตรติดตัวมาเยอะแค่ไหน ก็ไม่พอให้เขาผลาญเล่นหรอก~

ยินดีกับบรรดาแขกรับเชิญด้วยจริงๆ ในที่สุดก็จับธาตุแท้ของเทพองค์นี้ได้สำเร็จ

กวนโอ๊ยสุดๆ!

ต่อให้ซ่อนไว้เนียนแค่ไหน นานวันเข้า นิสัยกวนๆ มันก็ต้องโผล่มาให้เห็นอยู่ดี~

เผยเกอตีหน้าซื่ออย่างไร้เดียงสา "ผมแค่บังเอิญได้ยินเสียงเนื้อชิ้นนั้นมันเพรียกหา มันกำลังรอให้ผมไปกินอยู่ต่างหากล่ะครับ…"