บทที่ 94 เส้นทางบำเพ็ญเพียรสายนี้ ช่างเดินยากเสียจริง…

หลังจากกิจกรรมจบลง เผยเกอก็บิดขี้เกียจยาวๆ หนึ่งที

เขาอยากพักผ่อนแล้ว

เป้ยเสี่ยวฉียังแรงดีไม่มีตก ช่วงบ่ายยังจะไปเก็บเห็ดบนเขากับแขกรับเชิญคนอื่นๆ อีก

ทุกคนเอ่ยถามเผยเกอว่าจะไปด้วยกันไหม

“ผมไม่ไปดีกว่าครับ ง่วงแล้ว พวกคุณไปเที่ยวให้สนุกเถอะ”

บอกลาทุกคนเสร็จ เผยเกอก็ขอตัวกลับห้องไปพักผ่อนก่อน

พอเผยเกอไม่ไป ความคึกคักของแขกรับเชิญก็ลดฮวบไปครึ่งหนึ่ง

แต่อยู่แต่ในห้องก็น่าเบื่อใช่เล่น ไปเดินเล่นบนเขาออกกำลังกายสักหน่อยก็เข้าท่าดี

เผยเกอนำผ้าขนหนูไปคลุมปิดกล้องวงจรปิดทุกตัวในห้องเพื่อตัดขาดจากโลกภายนอก ก่อนจะอาบน้ำแล้วทิ้งตัวลงนอนบนเตียง

หลังจากงีบไปครู่หนึ่ง พอถึงช่วงพลบค่ำ ตงเหลยก็ปรากฏตัวขึ้น

ตลอดทั้งวันนี้ อย่าเห็นว่าเผยเกอดูเล่นสนุกเฮฮา นั่นเป็นเพียงเศษเสี้ยวความคิดที่เขาเจียดมาใช้เท่านั้น

ทุกครั้งที่ว่างลง สมองมักจะคิดวนเวียนโดยไม่รู้ตัวว่า ตงเหลยจะนำคำตอบแบบไหนกลับมาให้เขากันแน่

“ท่านอาจารย์…”

ตงเหลยสีหน้าหม่นหมอง แววตาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดจนไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าสบตาอาจารย์ของตน

ไม่ต้องเอ่ยคำใดออกมา เพียงแค่เห็นสีหน้านี้ เผยเกอก็เข้าใจการตัดสินใจของจวินซีแล้ว

“รักเขาถึงเพียงนั้นเชียวหรือ”

รักจนยอมตัดขาดจากทุกสิ่งในอดีต สละทุกอย่างที่มีอยู่ เพียงเพื่อจะได้อยู่ครองคู่กับผู้ชายคนนั้นน่ะหรือ

จะว่าผิดหวังก็คงพูดได้ไม่เต็มปาก นี่คือทางเลือกของจวินซีเอง

ในเมื่อเขาบอกแล้วว่าจะมอบโอกาสให้เธอได้เลือก ไม่ว่าผลลัพธ์จะออกมาเป็นเช่นไร เขาก็ยอมรับได้ทั้งนั้น

เพียงแต่ เผยเกอก็ยังคงปวดใจอยู่ดี

“ท่านอาจารย์ ตามกฎของสถานีมิติเวลาแล้ว ศิษย์พี่หญิงหลงระเริงในโลกมนุษย์ ทั้งยังคิดจะแต่งงานครองคู่กับปุถุชน จะต้องถูกถอดถอนร่างเซียน และรับทัณฑ์อัสนีบาตห้าสายขอรับ”

สายฟ้าสวรรค์ทั้งห้าสายนั้น แม้จะฟาดลงบนร่างของเทพเซียนก็ยังยากจะทานทน

นับประสาอะไรกับกายเนื้อมนุษย์

“ท่านผู้อำนวยการเห็นแก่หน้าของท่านอาจารย์ จึงได้ลดหย่อนโทษให้ศิษย์พี่หญิงแล้ว วันพรุ่งนี้จะเริ่มลงทัณฑ์ หากศิษย์พี่หญิงรอดชีวิตมาได้ ก็จะปล่อยตัวเธอกลับไปอยู่กับมนุษย์ผู้นั้นขอรับ”

ตงเหลยค่อยๆ เงยหน้าขึ้น จับจ้องแผ่นหลังของอาจารย์

เขาพบว่า บุคคลผู้เหยียดแผ่นหลังตรงสง่างามอยู่เสมอ ไม่ว่าจะเผชิญกับอุปสรรคขวากหนามใดก็มิอาจบดขยี้ให้แหลกสลายได้ บัดนี้แผ่นหลังนั้นกลับค้อมลงตั้งแต่เมื่อใดก็มิอาจรู้

เขาคือดวงดาราอันเป็นนิรันดร์แห่งสถานีมิติเวลา คือผู้อาวุโสระดับราชาผู้สูงส่งที่สุด แม้แต่ท่านผู้อำนวยการยังต้องเกรงใจอยู่หลายส่วน!

ขอเพียงเขายังคงยืนหยัดอยู่ที่นั่น พวกเขาก็สามารถก้าวไปข้างหน้าได้อย่างไร้ความหวาดกลัว

ทว่าจะมีผู้ใดเล่าที่สามารถปลอบประโลมเขาได้

ตงเหลยรู้สึกขอบตาร้อนผ่าว จมูกแสบแปลบ

“ท่านอาจารย์!” เขาก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว “ศิษย์พี่หญิงไม่เข้าใจในความหวังดีของท่าน แต่สักวันหนึ่งเธอจะต้องเข้าใจแน่นอนขอรับ”

มุมปากของเผยเกอกระตุกเล็กน้อย ฝืนยิ้มอย่างขมขื่น

เขาเอียงหน้ามองอีกฝ่ายแล้วเอ่ยเบาๆ ว่า “ในเมื่อศิษย์พี่หญิงตัวโง่งมของเธอเลือกเส้นทางนี้ไปแล้ว ถ้าเช่นนั้นอาจารย์ก็ได้แต่หวังว่า เธอจะไม่เข้าใจความหวังดีนี้ไปตลอดกาล”

เพราะในวันที่เธอเข้าใจ มันย่อมหมายความว่าชีวิตของเธอในโลกมนุษย์คงตกระกำลำบากเสียแล้ว

และชายคนที่เธอยอมสละทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อเขานั้น ไม่ได้มีค่าคู่ควรกับการเสียสละของเธอเลย

“ท่านอาจารย์ ท่านจะปล่อยให้ศิษย์พี่หญิงจากไปเช่นนี้จริงๆ หรือขอรับ”

ทั้งที่ในใจแสนจะอาลัยอาวรณ์และเป็นห่วงเหลือเกิน

“แม้พวกเธอจะเป็นลูกศิษย์ของอาจารย์ แต่ชีวิตของพวกเธอก็ยังเป็นของพวกเธอเอง จะดีหรือร้ายล้วนต้องแบกรับกันเอาเอง อาจารย์เป็นเพียงผู้ที่พาพวกเธอร่วมเดินทางมาแค่ช่วงหนึ่ง เมื่อถึงเวลาก็ต้องแยกย้ายจากกัน…”

เผยเกอมีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้มานานหลายพันปีแล้ว

ตลอดชีวิตอันยาวนาน สิ่งที่เขาพานพบมากที่สุดก็คือการพลัดพราก

ต้องทนมองดูคนที่ตนใส่ใจทีละคน ค่อยๆ ก้าวจากไปจากข้างกาย

แม้จะเป็นเทพ ก็ไม่อาจเหนี่ยวรั้งทุกคนให้อยู่ข้างกายไปได้ตลอด

เดิมทีเผยเกอคิดว่าตนเองเข้าใจเรื่องความเป็นความตายและการพลัดพรากอย่างถ่องแท้แล้ว แต่ทุกครั้งที่ต้องเผชิญกับมัน ก็ยังทำให้เขาทรมานใจอย่างที่สุดอยู่ดี

เส้นทางแห่งการบำเพ็ญสายนี้ ช่างก้าวเดินได้ยากเย็นเหลือเกิน…