บทที่ 95 ตัดขาดสิ้นเยื่อใยศิษย์อาจารย์ รับทัณฑ์แทนศิษย์

“เอาสิ่งนี้…ไปให้ศิษย์พี่หญิงของเธอเถอะ”

ตอนที่ตงเหลยกำลังจะจากไป เผยเกอก็เรียกเขาไว้เสียก่อน

เขาวางหยกพกสีเขียวมรกตรูปนกไว้ในมือของอีกฝ่าย

“นี่คือ…ขนนกคุ้มภัยเหรอครับ”

ตงเหลยแอบตกใจ

ของชิ้นนี้จัดเป็นสมบัติล้ำค่าแห่งแดนเซียนเลยไม่ใช่หรือ

ศิษย์พี่หญิงถูกท่านอาจารย์ขับออกจากสำนักไปแล้วแท้ๆ แต่ยังมอบของวิเศษล้ำค่าเพียงนี้ให้นางอีกหรือ

“ขนนกคุ้มภัยชิ้นนี้เคยเสียหายในมหาศึกคราวนั้น แม้อาจารย์จะซ่อมแซมแล้ว แต่ก็หลงเหลือพลังเวทไม่มากนัก มอบให้ศิษย์พี่หญิงของเธอ คอยคุ้มครองนางให้ผ่านพ้นทัณฑ์อัสนีห้าสายในวันพรุ่งนี้เถอะ”

ตงเหลยคุกเข่าลง รับมาอย่างนอบน้อม

“ครับ”

“บอกศิษย์พี่หญิงของเธอด้วย ตัดสินใจจะเป็นมนุษย์ธรรมดาแล้ว ก็อย่าได้อาลัยอาวรณ์ชีวิตในอดีตอีก แม้อาจารย์จะไม่ใช่ท่านอาจารย์ของนางอีกต่อไป และภายภาคหน้าก็จะไม่สนใจความเป็นความตายของนางอีก แต่ถึงที่สุดแล้วก็ยังหวังให้นางมีชีวิตที่ดี”

“…ครับ”

เสียงของตงเหลยเริ่มสั่นเครือ

เมื่อเห็นท่านอาจารย์โศกเศร้าเช่นนี้ ตงเหลยจึงบอกกับตัวเองในใจ

วันข้างหน้าเขาจะไม่มีทางทำเรื่องที่ทำให้ท่านอาจารย์ต้องเสียใจเหมือนอย่างศิษย์พี่หญิงเด็ดขาด

บนโลกนี้ไม่มีใครหรือสิ่งใดจะทำให้เขาละทิ้งความผูกพันระหว่างศิษย์อาจารย์ หรือลืมเลือนความทุ่มเทสั่งสอนของท่านอาจารย์ตลอดหลายปีที่ผ่านมาได้

ตงเหลยจากไปแล้ว

เผยเกอยังคงนิ่งงันอยู่ในห้วงจิตสำนึกของตัวเองอยู่นาน ไม่ยอมออกไป

เขานึกถึงวันแรกๆ ที่รับเจ้าตัวน้อยทั้งสามคนเข้ามาอยู่ใต้ร่มเงาสำนัก

ชิงหานชอบทำตัวเหลวไหล ส่วนหัวจางก็เป็นตัวก่อเรื่องตัวยง

มีเพียงจวินซีเท่านั้นที่รู้ความและเชื่อฟัง ช่วงที่เขาจำศีลพักฟื้น ก็ได้นางคอยช่วยดูแลศิษย์น้องชายหญิง

เขายังจำได้ว่า ยัยหนูคนนั้นเคยนอนเกยอยู่บนตักของเขา แล้วเอ่ยด้วยสีหน้าแน่วแน่ว่า “ท่านอาจารย์ สักวันหนึ่งฉันจะเป็นเหมือนท่าน คอยช่วยเหลือผู้คนมากมาย! พอฉันดูแลตัวเองได้แล้ว จะออกไปทำภารกิจให้เยอะๆ เพื่อแบ่งเบาภาระของท่าน ท่านจะได้ไม่ต้องเหนื่อยขนาดนี้อีก”

ในตอนนั้นเผยเกอรู้สึกปลอบประโลมใจอย่างยิ่ง คิดว่าเจ้าเด็กพวกนี้โตขึ้นแล้วจริงๆ แถมยังรู้จักเห็นอกเห็นใจอาจารย์แล้วด้วย

ทว่าในวันนี้ เผยเกอกลับอดคิดไม่ได้ว่า หากเด็กพวกนี้ไม่รู้จักโต คอยอยู่ข้างกายเขาเป็นเจ้าตัวน้อยไร้เดียงสาไปตลอด ก็คงไม่ใช่เรื่องแย่อะไร…

ช่างเถอะ!

ผู้คนรอบข้างผ่านเข้ามาแล้วก็จากไป เขาควรจะชินชานานแล้ว

คิดถึงเรื่องพวกนี้ไปจะมีประโยชน์อะไร!

ตอนที่เป้ยเสี่ยวฉีกลับมา เผยเกอก็หลับสนิทไปแล้ว เธอจึงไม่ได้รบกวนเขาอีก

เช้าวันรุ่งขึ้น เผยเกอไม่ได้ตื่นตรงเวลา

เป้ยเสี่ยวฉีไม่ได้คิดอะไรในตอนแรก จนกระทั่งเธอทำอาหารเช้าเสร็จแล้วอยากจะปลุกเขาขึ้นมา ทว่ากลับพบว่าเผยเกอเหงื่อท่วมหัว ผ้านวมเปียกโชกไปด้วยเหงื่อจนหมด

เป้ยเสี่ยวฉีรีบไปเรียกทีมงานเข้ามา

พอวัดอุณหภูมิร่างกายได้ 40.4 องศาเซลเซียส ก็ทำเอาคนทั้งกองถ่ายตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ รีบพาตัวส่งโรงพยาบาลทันที

สถานการณ์ยังไม่คงที่ อุณหภูมิร่างกายยังคงพุ่งสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง ปรอทวัดไข้วัดได้สูงสุดแค่ 42 องศาเซลเซียส แต่จากคำบอกเล่าของหมอ อุณหภูมิร่างกายของราชาจอเงินเผยสูงเกินตัวเลขนี้ไปมากแล้ว

ในสถานการณ์ปกติ อุณหภูมิร่างกายไม่มีทางสูงขนาดนี้ได้เลย

หากเกิดขึ้นแล้ว คนผู้นั้นย่อมตกอยู่ในอันตรายอย่างยิ่ง

หมอพยายามคิดหาสารพัดวิธี แต่อุณหภูมิก็ไม่ยอมลดลงเลย

ทว่าหลังจากผ่านไปสองชั่วโมง อุณหภูมิร่างกายกลับลดลงมาเป็นปกติอย่างน่าอัศจรรย์

เผยเกอตื่นขึ้นมาแล้วเช่นกัน หลังตรวจร่างกายก็พบว่าไม่มีความผิดปกติใด เพียงแต่สภาพดูอ่อนเปลี้ยเพลียแรง ไม่มีกะจิตกะใจจะกินอะไร และไม่มีแรงไปทั้งตัว

“อาจารย์เผย คุณรู้ไหมครับว่าตัวเองเป็นอะไร จู่ๆ วันนี้ก็ไข้ขึ้นสูงปรี๊ด ทำเอาพวกเราตกใจแทบแย่”

จินเฉิงซียังคงตั้งสติไม่ได้จนถึงตอนนี้

ถ้าราชาจอเงินเผยเกิดเป็นอะไรขึ้นมาในรายการนี้จริงๆ เขาจะทำยังไงล่ะเนี่ย!

“ขอโทษด้วยนะครับ ผมไม่เป็นไรหรอก นี่เป็นโรคประจำตัวแปลกๆ ของผมเอง พอตัวร้อนสักพักเดี๋ยวก็หายครับ”

“ยังมีโรคแบบนี้อยู่อีกเหรอครับ” จินเฉิงซีประหลาดใจ

“ครับ”

ความจริงแล้วไม่ใช่โรคประจำตัวอะไรทั้งนั้น

ที่เผยเกอเป็นแบบนี้ เป็นเพราะสายฟ้าสวรรค์ทั้งห้าสายที่สถานีมิติเวลามอบให้จวินซี ถูกเขารับเอาไว้แทนต่างหาก

ในฐานะผู้อาวุโสระดับจักรพรรดิแห่งสถานีมิติเวลา ย่อมเป็นไปไม่ได้ที่จะปกป้องศิษย์ของตัวเองอย่างไม่ลืมหูลืมตา

เขาสามารถรับโทษแทนศิษย์ได้ แต่จะไม่ช่วยให้นางหนีพ้นโทษทัณฑ์ไปเฉยๆ

เรื่องพวกนี้ไม่อาจบอกตงเหลยได้ มิเช่นนั้นเจ้าหมอนั่นคงไม่มีทางยอมมอบขนนกคุ้มภัยให้จวินซีแน่

นิสัยของเจ้าเด็กคนนี้ เขาย่อมเข้าใจดี

ตอนนี้เผยเกอก็อยู่ในร่างมนุษย์ธรรมดาเช่นกัน แม้การรับสายฟ้าสวรรค์ห้าสายจะไม่ถึงแก่ชีวิต แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องที่จะทนรับได้ง่ายๆ เลย

เนื่องจากสภาพร่างกายของเผยเกอยังคงไม่ค่อยดีนัก จินเฉิงซีจึงให้เขานอนรอดูอาการที่โรงพยาบาลต่ออีกหนึ่งวัน ส่วนตัวเองต้องรีบกลับไปทำงาน

เผยเกอตอบตกลง

ตอนนี้เขาไม่มีเรี่ยวแรงจะไปรับมือกับใครจริงๆ

เมื่อในห้องพักผู้ป่วยเหลือเขาเพียงคนเดียว เผยเกอก็หลับตาลง แล้วเอนหลังพิงหัวเตียง

การแบกรับสายฟ้าสวรรค์ห้าสายในครั้งนี้ ถือเป็นสิ่งสุดท้ายที่เขาจะทำให้เด็กคนนั้นแล้ว

นับจากนี้ ความผูกพันระหว่างศิษย์อาจารย์ของพวกเขา ถือว่าสิ้นสุดลงแล้วจริงๆ