บทที่ 96 วันที่ไม่มีราชาเผย คิดถึงเขาจัง! คิดถึงเขาจัง!

“ว่าไงนะ พี่เผยป่วยเหรอ ถึงขั้นต้องส่งโรงพยาบาลเลยเหรอเนี่ย! ร้ายแรงไหมครับ”

เซี่ยเฟยหยางโวยวายขึ้นมาเสียงดัง

แขกรับเชิญคนอื่นๆ ที่เพิ่งรู้เรื่องของราชาจอเงินเผยจากเป้ยเสี่ยวฉีต่างก็พากันเป็นห่วง

“ไม่รู้เหมือนกันค่ะ จู่ๆ พี่เขาก็ไข้ขึ้นสูงปรี๊ด ปาเข้าไปตั้งสี่สิบกว่าองศา ฉันตกใจแทบแย่ ผู้กำกับพาไปโรงพยาบาลแล้ว ตอนแรกฉันกะจะตามไปด้วยแต่รถพยาบาลที่นั่งไม่พอ ตอนนี้ก็รอฟังข่าวอยู่เหมือนกันค่ะ”

“ทำไมจู่ๆ ถึงไข้ขึ้นสูงขนาดนั้นได้ล่ะ”

บรรดาแขกรับเชิญหญิงต่างก็กังวลใจเต็มอก

เมื่อวานยังเล่นกันสนุกสนาน มีชีวิตชีวา แกล้งหยวนเซียวเล่นๆ จนแทบกระอักเลือดอยู่แท้ๆ

ทำไมผ่านไปแค่คืนเดียว ตัวเองกลับล้มป่วยลงได้ล่ะเนี่ย

ฉินอวี้ขมวดคิ้ว “เมื่อวานออกกำลังกายเยอะจนเหงื่อออก แล้วรีบไปนอนเลยไม่ได้ระวังจนโดนลมหนาวหรือเปล่าครับ”

เป้ยเสี่ยวฉีส่ายหน้า เรื่องพวกนี้เธอเองก็ไม่รู้เหมือนกัน

เมื่อเช้าเธอกดโทรหาผู้กำกับไปตั้งหลายสาย อีกฝ่ายก็ไม่รับเลย

“แล้วเธอรู้ไหมว่าผู้กำกับพาเขาไปส่งโรงพยาบาลไหน” เซี่ยเฟยหยางถามซ้ำ

“ไม่ได้บอกเลยค่ะ” เป้ยเสี่ยวฉียังคงส่ายหน้า

“เธอนี่นะ ทำไมไม่รู้อะไรสักอย่างเลยเนี่ย” เซี่ยเฟยหยางอดบ่นไม่ได้

ยังดีที่เวลานี้ ผู้กำกับกลับมาพอดี

แขกรับเชิญทุกคนยกเว้นหยวนเซียวต่างพากันกรูเข้าไปล้อมหน้าล้อมหลัง ถามไถ่อาการของราชาจอเงินเผย

“อาการทรงตัวแล้วครับ แค่ยังต้องนอนดูอาการที่โรงพยาบาลอีกสักวัน ทุกคนไม่ต้องเป็นห่วงแล้วนะ”

“ผู้กำกับจินครับ พี่เผยอยู่โรงพยาบาลไหนเหรอครับ” เซี่ยเฟยหยางถาม

“พวกคุณอย่าเพิ่งไปกวนพี่เผยเลย ปล่อยให้เขาพักผ่อนเถอะ พรุ่งนี้เขาก็จะกลับมาสมทบกับพวกเราแล้ว”

แม้ว่าราชาจอเงินเผยจะไม่อยู่ แต่วันนี้พวกเขายังมีกิจกรรมอื่นที่ต้องทำ จึงไม่สามารถปลีกตัวไปไหนได้ตามใจชอบ

ส่วนเหตุผลที่ราชาจอเงินเผยต้องหยุดถ่ายทำ ตามความต้องการของเจ้าตัวแล้ว ก็แค่แจ้งไปว่าเป็นเพราะติดงานเลยต้องขอลาหนึ่งวัน ไม่อยากให้บรรดาแฟนคลับต้องพลอยเป็นกังวลไปด้วย

กิจกรรมของเหล่าแขกรับเชิญในวันนี้คือการไปเกี่ยวต้นคาโนลาในทุ่ง

ทุ่งดอกคาโนลาสีเหลืองทองอร่ามกว้างใหญ่ไพศาล สวยงามจนสะกดสายตา

แขกรับเชิญหญิงจับมือกัน เอนกายนอนลงท่ามกลางทุ่งดอกไม้ ทอดสายตามองท้องฟ้าสีคราม รู้สึกปลอดโปร่งโล่งสบายใจ

“น่าเสียดายจัง พี่เผยไม่อยู่ ไม่อย่างนั้นเขาต้องชอบทุ่งดอกไม้นี้แน่ๆ” เป้ยเสี่ยวฉีรำพึงออกมา

ด้านหมี่เหลียนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา แล้ววานให้ทีมงานช่วยหยิบไม้เซลฟี่ให้ สี่สาวแขกรับเชิญถ่ายรูปรวมตอนนอนอยู่กลางทุ่งดอกไม้ด้วยกัน

จากนั้นเธอก็ตระเวนหามุมถ่ายรูปเก็บภาพทุ่งดอกคาโนลาไว้อีกเพียบ รวมถึงภาพตอนที่ทุกคนกำลังทำงาน แล้วส่งเข้าไปในกลุ่มแชตของแขกรับเชิญ

เธอไม่ได้ทักแชตส่วนตัวไปหาคนคนนั้น แต่ส่งลงในกลุ่มแชต เขาก็ย่อมเห็นได้เหมือนกัน

ทว่าคนคนนั้นกลับไม่ยอมโผล่มาตอบอะไรในกลุ่มเลยแม้แต่น้อย นั่นทำให้หมี่เหลียนกระวนกระวายใจอยู่ไม่น้อย

เซี่ยเฟยหยางที่ปกติเวลาทำงานมักจะหาจังหวะอู้เสมอ ครั้งนี้กลับขยันขันแข็งเป็นพิเศษ

พอจัดการแปลงของตัวเองเสร็จเรียบร้อย ก็รัวชัตเตอร์ถ่ายภาพจากสารพัดมุมเก็บไว้หลายรูป

ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งในที่ร่ม ดึงปีกหมวกกันแดดบนหัว แล้วกดส่งข้อความไปหาคนคนนั้นเพื่ออวดและขอคำชมอย่างหลงตัวเอง

เซี่ยเฟยหยาง: [รูปภาพ] [รูปภาพ] [รูปภาพ]

เซี่ยเฟยหยาง: พี่ครับ ทั้งหมดนี้ผมเกี่ยวเองเลยนะ สุดยอดไปเลยใช่ไหมล่ะ

เซี่ยเฟยหยาง: วันนี้ผมไม่ได้แอบอู้เลยจริงๆ นะครับเนี่ย~

เซี่ยเฟยหยาง: พี่ไม่อยู่ ผมเหมาส่วนของพี่ให้หมดเลยนะ พี่จะไม่ขอบคุณผมหน่อยเหรอครับ

คิดไปคิดมา เซี่ยเฟยหยางยังอุตส่าห์ไปควานหาในคลังสติกเกอร์อยู่นานสองนาน จนเลือกสติกเกอร์รูปหัวแมวน่ารักที่สุดส่งตามไป

เขานั่งรออยู่ตรงนั้นสักพัก พลางจินตนาการว่าอีกฝ่ายจะตอบกลับมาอย่างไร

ทว่ารออยู่นานสองนาน ก็ไร้วี่แววการตอบกลับ

สีหน้าของเซี่ยเฟยหยางสลดวูบลง ก่อนจะโยนโทรศัพท์ทิ้งอย่างหงุดหงิด!

“ไม่สนใจฉันเลยเหรอเนี่ย!”

คนคนนี้มีอะไรให้วิเศษวิโสนักหนาเชียว! มีสิทธิ์อะไรมาทำเมินใส่เขาขนาดนี้!

เซี่ยเฟยหยางรีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาใหม่ ตั้งท่าจะกดยกเลิกข้อความที่เพิ่งส่งไป

แต่เพราะมัวแต่เสียเวลาเลือกสติกเกอร์นานเกินไป จนเวลาล่วงเลยเกินสองนาทีไปแล้ว จึงไม่สามารถกดยกเลิกข้อความได้อีกต่อไป

“บ้าเอ๊ย!”

การเอาหน้าไปเสนอให้เขาเมินใส่เนี่ยมันน่าอายจะตายชัก ดันกดยกเลิกข้อความไม่ได้อีกเนี่ยนะ

เดี๋ยวก่อนสิ!

บางทีเขาอาจจะไม่ได้ตั้งใจไม่ตอบ แต่หลับไปแล้วหรือเปล่านะ

หรือไม่ก็อาจจะยังไม่ค่อยสบายตัวอยู่ก็ได้มั้ง

ถ้าเป็นแบบนั้น เขาก็ไม่จำเป็นต้องโมโหไปเองเลยนี่นา

เพราะเรื่องนี้ ตลอดทั้งช่วงบ่ายเซี่ยเฟยหยางจึงหยิบโทรศัพท์ออกมาดูเป็นระยะๆ อยากจะเช็กดูว่าคนคนนั้นตอบข้อความกลับมาหรือยัง

แต่ในช่องแชตกลับเงียบกริบไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ ทั้งสิ้น

“นายก็กำลังรอเผยเซวียนตอบข้อความอยู่เหมือนกันเหรอ” ฉินอวี้ที่เดินผ่านมาข้างๆ เซี่ยเฟยหยาง จู่ๆ ก็เอ่ยปากถามขึ้น

“ใช่ครับ” เซี่ยเฟยหยางตอบรับไปตามสัญชาตญาณ แต่พอตอบเสร็จก็รู้สึกแปลกๆ เขาหันกลับไปมองฉินอวี้ แล้วพบว่าสายตาที่อีกฝ่ายมองมาแฝงไปด้วยความรู้สึกค้นหาและจับผิดบางอย่าง

เขารู้สึกระแวดระวังตัวขึ้นมาทันควัน ถึงขั้นเอ่ยถามย้อนกลับไป “พี่ก็ส่งไปด้วยเหรอครับ”

“ฉันถามเขาไปน่ะว่าอาการดีขึ้นหรือยัง แต่ยังไม่ตอบกลับมาเลย สงสัยคงจะหลับอยู่มั้ง”

“อ๋อ ผมก็เหมือนกันครับ”

“เขาโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว น่าจะดูแลตัวเองได้แหละ” ฉินอวี้พูดต่อ

“อื้ม ผมไม่ได้ห่วงเขาสักหน่อย แค่หงุดหงิดนิดหน่อยที่เขาไม่ยอมตอบผมอีกแล้วต่างหาก” เซี่ยเฟยหยางแกล้งทำเป็นไม่พอใจกลบเกลื่อน

ฉินอวี้ยิ้มบางๆ

เป็นรอยยิ้มที่ดูพิลึกพิลั่นชอบกล

ก่อนที่เซี่ยเฟยหยางจะทันได้มีปฏิกิริยาอะไร ฉินอวี้ก็หอบดอกคาโนลาเดินจากไปแล้ว

“คนคนนี้ หมายความว่ายังไงกันแน่นะ”

เขารู้สึกมึนงงไปหมด

เขาคงไม่ได้พูดอะไรผิดไปหรอกใช่ไหม

ตกค่ำ แขกรับเชิญมารวมตัวกันกินมื้อเย็น เนื่องจากช่วงบ่ายทุกคนทำงานกันเหน็ดเหนื่อย ทีมงานจึงจัดเลี้ยงอาหารมื้อใหญ่เพื่อตอบแทนพวกเขา

แต่จินเฉิงซีกลับพบว่า เมื่อขาดราชาจอเงินเผยไป แขกรับเชิญต่างก็ดูไม่ค่อยกระตือรือร้นกันเท่าไร พลอยทำให้บรรยากาศของทั้งกองถ่ายซึมเซาตามไปด้วย

คนคนนี้ ไปมีอิทธิพลมากมายขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไรกันนะ

ไม่ทันรู้ตัว เขาก็กลายเป็นฟันเฟืองชิ้นสำคัญที่รายการขาดไม่ได้ไปเสียแล้ว

อีกอย่าง ของอร่อยตั้งมากมายขนาดนี้ ถ้าหากราชาจอเงินเผยยังอยู่ มีหรือจะเหลือรอด คงโดนเขาฟาดเรียบไปหมดแล้ว

ต่อให้กินให้หมดภายในวันเดียวไม่ได้ เขาก็คงกวาดเก็บใส่ตู้เย็นของตัวเองอยู่ดี

จินเฉิงซีรู้สึกไม่เข้าใจเอาเสียเลย

พอราชาจอเงินเผยไม่อยู่ ทำไมทุกคนถึงกินข้าวไม่อร่อยกันไปหมดเลยล่ะเนี่ย

ผู้ชมในห้องไลฟ์ต่างก็พากันโอดครวญว่าไม่ชินเลย พอไม่มีราชาจอเงินเผยแล้ว มันรู้สึกไม่เข้าที่เข้าทางไปหมด

คนคนนั้นต่อให้แค่นั่งอยู่ตรงนั้นโดยไม่พูดอะไรเลย คอยทำตัวเป็นฉากหลังเงียบๆ ก็ยังดี

ขอแค่มีเขาอยู่ด้วยก็พอแล้ว