บทที่ 97 เพียงรอยยิ้มบางเบา ยืนหยัดในศรัทธาของตน!

เผยเกอไม่รู้ว่าตนเองเผลอหลับไปอีกรอบตั้งแต่เมื่อไร

พอลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ก็เป็นเวลาดึกสงัดแล้ว

หลังจากได้นอนเต็มอิ่มไปหนึ่งตื่น เรี่ยวแรงและจิตใจก็กระปรี้กระเปร่าขึ้นมาก

ท้องเริ่มส่งเสียงประท้วง นานๆ ทีจะได้ออกมาพ้นหูพ้นตาทีมงาน เผยเกอจึงไม่อยากปล่อยให้ตัวเองต้องทนหิว

เขาหยิบเสื้อผ้ามาสวม ใส่หมวกปิดบังใบหน้า แล้วเดินออกจากโรงพยาบาลไปอย่างเงียบๆ

เขามุ่งตรงไปยังตลาดโต้รุ่ง แล้วจัดการฟาดมื้อดึกชุดใหญ่จนอิ่มหนำสำราญ

ตอนควักโทรศัพท์มือถือออกมาจ่ายเงิน ถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่าในกลุ่มมีข้อความเด้งขึ้นมาเพียบ แถมยังมีคนทักแชตส่วนตัวมาหาอีกต่างหาก

เผยเกอไม่ใช่พวกติดมือถือ อยู่ที่สถานีมิติเวลา ตลอดทั้งปีแทบไม่ได้แตะต้องของพรรค์นี้เลย

ดังนั้นการไม่ตอบข้อความในทันทีจึงเป็นเรื่องปกติธรรมดาสำหรับเขา

ยิ่งไปกว่านั้นในโลกใบนี้ เผยเกออยู่ตัวคนเดียว ไม่ได้มีใครที่จำเป็นต้องคอยติดต่ออยู่ตลอดเวลา

ส่วนคนกลุ่มนั้นในบ้านพัก พูดกันตามตรง ตอนนี้เผยเกอก็ไม่ได้สนิทสนมอะไรกับพวกเขานัก

ทุกคนต่างมีแผนการของตัวเอง ความสัมพันธ์ในอดีตก็อีรุงตุงนัง เผยเกอจึงไม่ได้คิดจะผูกมิตรลึกซึ้งอะไรกับคนเหล่านี้

รายการวาไรตี้สองรายการที่เคยไปออกก่อนหน้านี้ บรรดาแขกรับเชิญมีนิสัยใจคอเข้ากันได้ดี จะคบหาเป็นเพื่อนก็ไม่เลว

แต่สำหรับโลกใบนี้ เผยเกอยังไม่มีอารมณ์อยากจะผูกมิตรกับใครทั้งนั้น

เขากวาดสายตาอ่านคร่าวๆ

ไม่ว่าจะถามด้วยความจริงใจหรือเสแสร้ง ในเมื่อทุกคนอุตส่าห์แสดงความห่วงใย อย่างไรเสียก็ต้องตอบกลับไปสักหน่อย

เผยเกอจึงกดส่งรูปของกินมื้อดึกไปรูปหนึ่ง แค่นี้ก็ทำให้คนพวกนั้นสบายใจได้ในพริบตา

กินได้จุขนาดนี้ ร่างกายคงไม่มีปัญหาอะไรแน่นอน

ทันทีที่เผยเกอโผล่หน้ามาในกลุ่ม ข้อความแสดงความห่วงใยก็ประดังประเดเข้ามาไม่ขาดสาย

ทว่าราชาจอเงินเผยในกลุ่มแชตกลับดูเย็นชาและเว้นระยะห่างอยู่บ้าง

หรือบางที นี่อาจจะเป็นตัวตนที่แท้จริงของเขา

เขารอจนทุกคนพิมพ์จนหมดและไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ แล้ว ถึงได้ตอบกลับไปเพียงประโยคเดียว

"ขอบคุณทุกคนที่เป็นห่วงนะครับ ผมสบายดี พรุ่งนี้ก็จะกลับไปแล้วครับ"

หลังจากนั้นก็เงียบหายไปอีกครั้ง

เซี่ยเฟยหยางกดเปิดหน้าต่างแชตส่วนตัวของทั้งคู่อีกรอบ ในใจรู้ดีว่าอีกฝ่ายตอบรวมๆ ในกลุ่มไปแล้ว ก็คงไม่มาตอบเขาเป็นการส่วนตัวอีก

แต่ลึกๆ ข้างในกลับผุดความรู้สึกแปลกๆ ขึ้นมา

เขากำลังคิดว่า ตัวเองเผลออินกับบทบาทเกินไปโดยไม่รู้ตัวหรือเปล่า

ราชาจอเงินเผยตอนอยู่ในบ้านพักก็ปฏิบัติต่อทุกคนเป็นอย่างดี แม้วันนี้จะแกล้งคนนั้น พรุ่งนี้จะแกล้งคนนี้ แต่ก็ไม่ได้เข้าถึงยากอะไร

ทว่าความจริงเป็นอย่างไรเล่า

นี่มันก็แค่รายการวาไรตี้รายการหนึ่ง ทุกคนไม่ได้สนิทกันขนาดนั้นเสียหน่อย

ตัวเขาเองไม่ใช่ว่าเคยรำคาญหมอนั่น แล้วมองคนพวกนี้เป็นแค่เพื่อนร่วมงานชั่วคราวหรอกหรือ

พอรายการจบลง ก็คงไม่มีอะไรต้องข้องเกี่ยวกันอีก อย่างมากก็แค่สร้างภาพความเป็นเพื่อนกันต่อหน้ากล้อง

หากสื่อเอาพวกเขาสองสามคนไปเปรียบเทียบกัน ลับหลังทีมงานของแต่ละฝ่ายก็อาจจะคอยเหยียบคนอื่นเพื่ออวยเด็กตัวเอง เพราะไม่มีใครอยากถูกมองว่าด้อยกว่า

ท่าทีที่คนคนนั้นแสดงออกมา ก็ดูเหมือนจะเป็นแบบนั้นเช่นกัน…

อีกอย่าง เขาคือราชาจอเงินเผยเชียวนะ!

ตำนานที่ยังมีลมหายใจ

แม้เซี่ยเฟยหยางจะชอบเหน็บแนมว่าหมอนี่ตกยุคไปแล้ว สู้กระแสความนิยมของตัวเองไม่ได้ แต่ความจริงคือ เขามีคุณสมบัติพอที่จะวางตัวหยิ่งทะนงได้เต็มภาคภูมิ

บางทีลึกๆ แล้ว หมอนั่นอาจจะไม่อยากมาคลุกคลีกับดาราหนุ่มสายท็อปเทรนด์อย่างพวกเขาก็ได้ ข่าวลือไม่ได้บอกหรอกหรือว่าเขาเป็นคนหยิ่งถือตัว

คงไม่อยากเกลือกกลั้วกับวงการของพวกเขาสินะ

"จะไปสนใจทำไมวะ!"

เซี่ยเฟยหยางรูดซิปเสื้อคลุมขึ้นจนสุด ปิดมิดขึ้นมาถึงปลายจมูก เผยให้เห็นเพียงดวงตาทั้งสองข้างที่เต็มไปด้วยความหงุดหงิดงุ่นง่าน

คนบางคนน่ะ แค่มีคนให้ค่ามากเกินไปเท่านั้นเอง!

ไม่คุ้มค่าให้เขาต้องมานั่งเปลืองสมองคิดถึงเลยสักนิด

หลังจากอิ่มท้อง เผยเกอก็เดินทอดน่องไปตามท้องถนนยามค่ำคืนอย่างไร้จุดหมาย

เขาเดินเลียบเส้นทางนี้ไปเรื่อยๆ จนกระทั่งมาถึงสะพานข้ามแม่น้ำ เขาเกาะราวสะพาน ทอดสายตามองแสงไฟสว่างไสวจากบ้านเรือนนับหมื่นหลังคาเรือนที่อยู่อีกฟากฝั่ง

ในใจพลันเกิดความรู้สึกเวิ้งว้างอย่างบอกไม่ถูก

และความโดดเดี่ยวที่ห่างหายไปเนิ่นนานก็หวนกลับมา

เขาอดคิดไม่ได้ว่า จวินซีของเขาก็คงโหยหาแสงไฟจากบ้านเรือนเหล่านั้น และอยากจะกลมกลืนเป็นส่วนหนึ่งของมัน จึงได้ตัดสินใจยอมละทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างที่มีอยู่ใช่หรือไม่

วิถีแห่งเซียนช่างยาวไกลนัก เดิมทีก็แทบไม่มีใครทนทานต่อความโดดเดี่ยวอ้างว้างได้อยู่แล้ว

เผยเกอชินชาเสียแล้วกับการต่อสู้กับความเดียวดาย การอยู่ร่วมกับความอ้างว้าง หรือกระทั่งเพลิดเพลินไปกับมัน แต่ลูกศิษย์ของเขาล่ะ

เด็กๆ เหล่านั้นต้องลงมาทำภารกิจในโลกมนุษย์ พวกเขาอาจจะบาดเจ็บ อาจจะเผลอหลงใหลในกลิ่นอายความอบอุ่นของโลกมนุษย์…

และในยามนั้น หากมีใครสักคนก้าวเข้ามาในชีวิต นำพาความอบอุ่นที่แปลกใหม่และประสบการณ์ชีวิตที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อนมาให้ พวกเขาก็คงไม่อยากหวนกลับไปยังสถานีมิติเวลาที่แสนเย็นชาและไม่เคยแปรเปลี่ยนตลอดกาลแห่งนั้นอีก

ชิงหาน หัวจาง รวมถึงเสี่ยวตงเหลย สักวันหนึ่งพวกเขาจะเลือกเดินบนเส้นทางชีวิตที่แตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิงเหมือนศิษย์พี่หญิงของพวกเขาหรือเปล่า

ชีวิตอันยาวนานไร้ที่สิ้นสุดนี้ เมื่อไรกันถึงจะพบจุดจบ…

บางครั้ง เผยเกอก็รู้สึกเบื่อหน่ายกับชีวิตอันเป็นนิรันดร์ของตัวเอง

ทุกคนต่างทยอยจากไป สุดท้ายก็เหลือเพียงเขาคนเดียว มีบางแวบที่จู่ๆ เขาก็รู้สึกว่ามันช่างไร้ความหมายสิ้นดี

แต่ว่านะ!

ก็แค่คิดแวบเดียวเท่านั้นแหละ

เผยเกอยกมือขึ้นนวดหน้าตัวเอง บิดขี้เกียจไปหนึ่งที ก่อนจะระบายยิ้มบางๆ ปัดเป่าอารมณ์ด้านลบทั้งหมดทิ้งไป แล้วก้าวเท้าเดินออกจากสะพานโดยไม่หันกลับไปมองอีก

เขาเดินสวนทางกับแสงไฟจากบ้านเรือนนับหมื่นที่ฝั่งตรงข้าม…

แม้ว่าปลายทางของเส้นทางสายนี้ จะเหลือเพียงเขาแค่คนเดียวที่ก้าวเดิน เขาก็จะไม่มีวันเสียใจ

เพราะนี่คือหนทางที่เขาได้เลือกไว้ตั้งแต่แรกแล้ว!