บทที่ 83 นี่ก็เล่นใหญ่เกินไปแล้วมั้ง

ลั่วเฟยมองไปทางโต้วตันหนี ก็พบว่าเธอไม่แม้แต่จะปรายตามองเขา เอาแต่ก้มหน้าก้มตาแกะเศษด้ายตรงขากางเกงอยู่อย่างนั้น

เขาไม่เข้าใจเลยจริงๆ

วันนี้เขาก็ไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย ทำไมจู่ๆ โต้วตันหนีถึงได้เย็นชาใส่เขาขนาดนี้ล่ะ?

ตอนนั่งรถกลับก็ไม่ยอมคุยกับเขาสักคำ ทีแรกเขายังคิดว่าเธอคงเหนื่อยเกินไป แต่ดูจากท่าทางตอนนี้แล้วคงไม่ใช่ หรืออย่างน้อยก็คงไม่ใช่เพราะเรื่องนั้นเรื่องเดียวแน่ๆ

หรือว่าที่เขาดึงตัวเธอกลับมาตอนนั้นมันผิดงั้นเหรอ?

ก็จริงอยู่ เธออาจจะรักงานของตัวเองมาก และมีความเป็นมืออาชีพสูงลิ่วจริงๆ

แต่งานพรรค์นั้นมันมีอะไรดีกันเชียว เงินก็ไม่ได้เยอะ แถมยังเสี่ยงอันตรายขนาดนั้น

มีงานตั้งเยอะแยะให้ผู้หญิงทำ ทำไมต้องไปทนลำบากกับงานเสี่ยงตายแบบนั้นด้วย? ด้วยความสามารถอย่างโต้วตันหนี ต่อให้ไม่เป็นสตันต์วูแมน เธอก็ไปทำงานอื่นได้สบายๆ อยู่แล้ว

เขารู้ดีว่าผู้หญิงคนนี้เป็นคนมีความสามารถคนหนึ่งเลย

เผยเกอมองลั่วเฟยที มองโต้วตันหนีที

พอกลับมา เธอก็ได้ไถดูคลิปสั้นๆ ที่เกี่ยวกับทั้งคู่อยู่บ้าง

จึงพอจะเข้าใจบรรยากาศพิลึกๆ ระหว่างสองคนนี้ขึ้นมาได้

ดูจากท่าทางของลั่วเฟยแล้ว เจ้าตัวคงยังไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าทำไมถึงถูกโต้วตันหนีตีตัวออกห่าง

ไม่มีใครอยากให้คนอื่นดูถูกตัวเอง โดยเฉพาะอาชีพที่ตัวเองรักที่สุด เธอหวังว่าจะได้รับการยอมรับจากอีกฝ่าย ไม่ใช่สายตาเยาะเย้ยถากถาง

"เดตวันนี้เหรอครับ แย่มากเลย" ลั่วเฟยเอ่ยปาก

ประโยคเดียว ทำเอาบรรยากาศในห้องโถงเย็นเฉียบลงถึงจุดเยือกแข็งทันที

"เพราะเธอเจ็บตัวครับ"

ลั่วเฟยพูดเสริมขึ้นมาอีกประโยค

"ผมไม่เข้าใจว่าเธอจะทุ่มเทขนาดนั้นไปทำไม แต่เธอรักอาชีพของเธอมาก เรื่องนี้ผมสัมผัสได้จริงๆ"

น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำ นึกย้อนไปถึงภาพโต้วตันหนีที่ได้เห็นในวันนี้ จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่าทำไมในตัวผู้หญิงคนนี้ถึงมีพลังมหาศาลขนาดนั้น แล้วยังดื้อรั้นหัวแข็งได้ถึงเพียงนี้

"ถ้ามองในแง่นั้น ผมก็นับถือเธออยู่เหมือนกันครับ"

โต้วตันหนีเงยหน้ามองลั่วเฟยอย่างประหลาดใจ

พอลั่วเฟยรู้สึกตัวว่าโต้วตันหนีกำลังมองอยู่ เขาก็เริ่มเก้อเขินขึ้นมาบ้าง

"แต่ก็นั่นแหละครับ ผมยังแนะนำให้เธอเปลี่ยนสายอาชีพอยู่ดี ถึงตอนนี้จะยังสาว แต่ร่างกายมันทนใช้เปลืองขนาดนี้ไม่ไหวหรอก"

โต้วตันหนี "…"

คนอื่นๆ เองก็พากันจนใจ

ทำไมฟังลั่วเฟยพูดทีไร ถึงได้เหมือนนั่งรถไฟเหาะตีลังกาทุกทีนะ

"พี่ตันหนีล่ะครับ มีอะไรอยากพูดไหม" สวีเฉิงรีบส่งคิวให้โต้วตันหนีทันที กลัวว่าขืนปล่อยไว้ลั่วเฟยจะพูดอะไรไม่เข้าหูออกมาอีก

โต้วตันหนีลุกขึ้นยืนตาม เธอก้มหน้า ปลายเท้าเผลอบดลงกับพื้นห้องโดยไม่รู้ตัว

เธอเงียบไปเนิ่นนานโดยไม่ยอมเอ่ยปาก

ทุกคนไม่ได้เร่งเร้า เพียงแค่มองดูเธออย่างเงียบๆ

"ฉันรู้ค่ะ" ในที่สุดโต้วตันหนีก็เปิดปาก "อาชีพที่ฉันทำอยู่นี้ เงินไม่ได้เยอะ เหนื่อยมาก แถมยังอันตรายพอตัว ที่บ้านฉันก็ไม่มีใครสนับสนุนให้ทำงานนี้ คนอื่นจะไม่เข้าใจก็เป็นเรื่องปกติ แต่ในใจฉันมีความฝันเกี่ยวกับภาพยนตร์อยู่เสมอ ฉันยังไม่อยากยอมแพ้ค่ะ"

"ขอบคุณลั่วเฟยนะคะ ฉันรู้ว่าเขาก็เป็นห่วงแล้วก็กังวลเรื่องฉันเหมือนกัน แต่ในเมื่อเลือกเส้นทางนี้แล้ว ฉันจะไม่เสียใจภายหลังเด็ดขาดค่ะ"

พูดจบโต้วตันหนีก็ทรุดตัวลงนั่งตามเดิม

ส่วนลั่วเฟยได้แต่เงียบกริบ ไม่ได้พูดอะไรอีก

"ทุกคนที่มีความฝันล้วนยอดเยี่ยมทั้งนั้นครับ ขอเสียงปรบมือให้กับผู้กล้าที่มุ่งมั่นไล่ตามฝันเหล่านี้ด้วยครับ!" จังหวะนั้นสวีเฉิงจึงก้าวออกมารับหน้าที่คุมสถานการณ์

เผยเกอรวมถึงทุกคนต่างก็ปรบมือให้กำลังใจโต้วตันหนี

"พี่ทำได้อยู่แล้ว พี่ตันหนี!" ซูเสี่ยวเหยาชูกำปั้นให้กำลังใจ

"ฉันเองก็รอวันที่เธอจะได้โลดแล่นบนจอใหญ่บ่อยๆ เหมือนกันนะ" เลี่ยวฟานกล่าวเสริม

"สตันต์แมนสุดยอดมากจริงๆ ฉากบู๊สวยๆ ที่พวกเราเห็นกันทุกวันนี้ หลายฉากก็แลกมาด้วยหยาดเหงื่อของพวกคุณทั้งนั้น" เฟิ่งเยวี่ยพูด

"เก่งจริงๆ ครับ อย่างน้อยผมก็ทำไม่ได้แน่" ซูอวี่โม่กล่าว

"ถ้าตั้งใจแน่วแน่แล้วมุ่งมั่นต่อไป มันก็ไม่มีปัญหาหรอก แต่ปกติก็ต้องดูแลสุขภาพร่างกายให้ดีด้วยนะ ไว้เดี๋ยวผมสอนเคล็ดลับบำรุงสุขภาพให้สักสองสามท่า" นี่คือเสียงจากกู้ซ่าง

ส่วนเซี่ยซือจวินที่นั่งอยู่ตรงนั้น เพียงแค่พยักหน้าให้โต้วตันหนีด้วยสายตาที่เปี่ยมด้วยความเชื่อมั่น

"ขอบคุณค่ะ ขอบคุณทุกกำลังใจจากพี่น้องทุกคนนะคะ ฉันจะพยายามแน่นอนค่ะ!" โต้วตันหนีกลับมามีท่าทางกระฉับกระเฉงตรงไปตรงมาอีกครั้ง บรรยากาศจึงกลับมาคึกคักเป็นปกติ

คู่สุดท้ายคือซูอวี่โม่กับเลี่ยวฟาน ไม่ต้องบอกก็รู้ ทั้งคู่เปรียบเสมือนยอดขุนเขาพบธารน้ำใสที่รู้ใจเสียงดนตรีของกันและกัน การบรรเลงร่วมกันนั้นสมบูรณ์แบบ ทั้งสองฝ่ายต่างก็เพลิดเพลินกันเต็มที่

หลังจากช่วงนี้จบลง ผู้กำกับก็ประกาศกิจกรรมของวันพรุ่งนี้ทันที

"พรุ่งนี้แขกรับเชิญทุกคนจะมีกิจกรรมรวม โดยจะแบ่งออกเป็นสองทีมเพื่อแข่งขันกัน ลุยด่านไปทีละด่านเพื่อทำภารกิจของทางรายการให้สำเร็จ ทีมที่ชนะจะได้รับสิทธิพิเศษสุดหรูหรา ไม่เพียงแต่จะได้กินอาหารมื้อใหญ่ นอนห้องเพรสซิเดนเชียลสวีต แต่ยังจะได้รับการปรนนิบัติจากคนรับใช้อีกด้วยครับ"

"ส่วนทีมที่แพ้ จะต้องกินข้าวกล่อง นอนเต็นท์ แถมยังต้องมารับบทเป็นคนรับใช้หนึ่งวันเต็มๆ คอยให้ทีมที่ชนะเรียกใช้งานตามใจชอบ"

เหล่าแขกรับเชิญ "…"

ลั่วเฟย "นี่มันเล่นใหญ่เกินไปแล้วมั้งครับ!"

เลี่ยวฟาน "นั่นสิคะ กินข้าวกล่องนอนเต็นท์ยังพอทน แต่เป็นคนรับใช้นี่ต้องทำถึงขั้นไหนเหรอคะ"

"อันนั้นก็ขึ้นอยู่กับทีมที่ชนะแล้วล่ะครับ!" สวีเฉิงกล่าว "หลังจากเหน็ดเหนื่อยตรากตรำมาทั้งวัน กว่าจะได้ชัยชนะมาอย่างยากลำบาก ผู้ชนะอยากจะเรียกใช้ผู้แพ้ยังไงก็ได้ทั้งนั้น โอกาสแบบนี้ไม่ได้มีบ่อยๆ นะครับ ทุกคนสู้ๆ เข้าไว้ล่ะ!"

เซี่ยซือจวินชำเลืองมองเผยเกอที่นั่งอยู่เยื้องตรงข้าม ในแววตาเผยความคาดหวังออกมาจางๆ

"คิดดูดีๆ ก็น่าสนุกนะ ขอแค่ชนะได้ ก็จะได้นอนสบายไปทั้งวันเลย" ซูเสี่ยวเหยาพูด

"ประเด็นสำคัญคือต้องชนะให้ได้น่ะสิ ถ้าแพ้ขึ้นมาคงน่าสงสารน่าดูเลย~" เลี่ยวฟานเอ่ยอย่างปลงๆ

"ต่อไปก็คือการแบ่งกลุ่มครับ เรามีวิธีแบ่งกลุ่มอยู่สองวิธี" สวีเฉิงกล่าว

"วิธีแรก พวกคุณสามารถเลือกหัวหน้าทีมขึ้นมาก่อนสองคน จากนั้นให้หัวหน้าทีมทั้งสองคนเป็นฝ่ายเลือกลูกทีม"

"วิธีที่สอง ง่ายมากครับ จับสลาก"

"ส่วนจะเลือกวิธีไหนนั้น พวกคุณลองปรึกษากันดูก่อนได้เลยครับ"

พอสิ้นเสียงประกาศ ความคิดในหัวของเหล่าแขกรับเชิญก็แล่นพล่านขึ้นมาทันที

สายตาแต่ละคู่กวาดมองหน้าทุกคนไปทีละคน ต่างฝ่ายต่างประเมินว่าวิธีแบ่งกลุ่มแบบไหนจะเป็นผลดีต่อตัวเองมากกว่า

"ผมว่าจับสลากเถอะครับ จับได้ใครก็คนนั้น ตัดปัญหาดี" ลั่วเฟยเปิดประเด็นขึ้นมาก่อน

กู้ซ่างส่ายหน้า

"ผมไม่เห็นด้วยกับการจับสลากนะ แบบนั้นคนเก่งๆ อาจจะไปรวมอยู่ทีมเดียวกันหมด แล้วอีกทีมจะไปสู้ได้ยังไงล่ะ"

"หนูก็เห็นด้วยกับพี่กู้นะคะ" ซูเสี่ยวเหยาพูด "ในเมื่อเป็นการแข่งขัน ก็อยากให้ฝีมือของทั้งสองทีมสูสีกันหน่อย"

ลั่วเฟยแย้งทันควัน

"จะแข่งยังไง แข่งอะไร ตอนนี้ยังไม่ได้กำหนดสักหน่อย คนที่เก่งอาจจะไม่ได้เก่งไปตลอด แล้วคนที่ดูอ่อนก็ใช่ว่าจะทำประโยชน์อะไรไม่ได้ จับสลากน่ะปล่อยให้เป็นเรื่องของดวงกับความน่าจะเป็นไปเลย แบบนี้น่าสนใจที่สุดแล้ว"

ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ ที่ลั่วเฟยจะพูดอะไรแบบนี้ออกมาได้

ทุกคนต่างก็รู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง เพราะปกติลั่วเฟยมักจะวางมาดว่าตัวเองเก่ง ตัวเองเจ๋งอยู่ตลอดเวลา

ทว่า การที่เขายืนกรานจะจับสลาก บางทีอาจจะไม่ใช่ด้วยเหตุผลอย่างที่ปากพูดก็ได้

คนอื่นๆ พอจะเดาใจเขาออกอยู่บ้าง

หากดูจากผลงานของแขกรับเชิญมาจนถึงตอนนี้ ถ้าจะให้เลือกหัวหน้าทีมสองคน คนที่มีโอกาสมากที่สุดก็คือเผยเกอกับเซี่ยซือจวิน

สองคนนี้คือตัวแทนด้านสติปัญญาและความสามารถของรายการนี้อย่างแท้จริง

ลั่วเฟยไม่อยากตกเป็นเบี้ยล่างของใคร และอยากทำลายสถานการณ์แบบนี้ลง นี่จึงถือเป็นโอกาสที่ดี

ตกลงว่าจะจับสลาก หรือจะแบ่งกลุ่มกันเองดีล่ะ

เหล่าแขกรับเชิญยังคงถกเถียงกันไม่เลิกรา