บทที่ 84 เสน่ห์ล้นเหลือขนาดนี้! ทั้งหนุ่มทั้งสาวต่างพากันเปลี่ยนใจมาโหวตให้เธอ

"ในเมื่อปรึกษากันไม่ได้ข้อสรุป งั้นก็ยกมือโหวตแล้วกันครับ" สวีเฉิงเอ่ยอย่างจนใจ

เลี่ยวฟาน, เฟิ่งเยวี่ย, ซูเสี่ยวเหยา, กู้ซ่าง, ซูอวี่โม่ และโต้วตันหนี ต่างเห็นด้วยกับการแบ่งกลุ่มกันเอง

ส่วนลั่วเฟย, เผยเกอ, เซี่ยซือจวิน และเจี่ยงหานเฟิง เห็นด้วยกับการจับสลาก

พอผลโหวตนี้ออกมา ไม่ใช่แค่ฝั่งที่เห็นด้วยกับการเลือกกลุ่มเองจะอึ้งไป แม้แต่ลั่วเฟยก็ยังเหวอ

ให้ตายสิ เจ้าสองคนนี้ที่แท้ก็หนุนหลังการจับสลากเหมือนกัน แล้วเมื่อกี้ทำไมไม่พูดอะไรสักคำเลยล่ะเนี่ย?!

สวีเฉิงเองก็ประหลาดใจมากเช่นกัน

"ไหนลองบอกหน่อยสิครับ ทำไมพวกคุณสามคนถึงสนับสนุนการจับสลากด้วยล่ะ?"

เผยเกอมองไปทางเซี่ยซือจวิน ให้เขาพูดก่อน

เซี่ยซือจวินยักไหล่ทีหนึ่ง "ผมยังไงก็ได้ครับ ขอแค่กระบวนการมันสนุกก็พอ"

การได้เป็นคู่แข่งกับเธอก็น่าสนใจ แต่ถ้าได้เป็นเพื่อนร่วมทีมก็คงจะสนุกมากเหมือนกัน

"แล้วเจี่ยงหานเฟิงล่ะครับ?"

"ฉันก็ยังไงก็ได้ค่ะ" คุณหนูเจี่ยงตอบด้วยสีหน้าไม่แคร์สักนิด

สุดท้ายก็เหลือแค่เผยเกอ

"จับสลากมันค่อนข้างตัดปัญหา แล้วก็ไม่ผิดใจกับใครด้วยครับ"

"การเลือกหัวหน้าทีมสองคนมันก็ง่ายดีหรอกครับ แต่พอหัวหน้าต้องเลือกลูกทีม ไม่ว่าจะตัวหัวหน้าหรือตัวลูกทีมเองก็ลำบากใจกันได้ง่ายทั้งนั้น"

ความจริงก็คือเผยเกอรู้ดีว่าตัวเองมีโอกาสสูงมากที่จะถูกเลือกเป็นหัวหน้าทีม

งานหนักงานเหนื่อยพรรค์นี้ใครมันจะอยากทำกันล่ะ!

ตอนนี้เอวของเธอกำลังระบมอยู่เลย พรุ่งนี้กะดูแล้วก็คงยังไม่หายดี เธอหวังว่าจะได้นอนกระดิกเท้ารอรับชัยชนะไปเลยมากกว่า!

ขอแค่จับสลากได้เพื่อนร่วมทีมเก่งๆ สักสองสามคน ปล่อยให้เธออู้งานเนียนๆ ไปเรื่อยๆ จนชนะการแข่งขัน

เพอร์เฟกต์ที่สุด!

คำพูดนี้ของเผยเกอก็มีเหตุผลอยู่

ซูเสี่ยวเหยาเปลี่ยนผลโหวตทันที "งั้นหนูก็เห็นด้วยกับการจับสลากค่ะ"

กู้ซ่างเห็นซูเสี่ยวเหยาแคร์คำพูดของเผยเกอขนาดนี้ ยอมเปลี่ยนตัวเลือกของตัวเองทันทีเพราะเขา สีหน้าของเขาก็เริ่มดูไม่เป็นธรรมชาติขึ้นมา

ว้าว!

นี่มันรายการหาคู่นะ รายการหาคู่! สิ่งสำคัญที่สุดก็ต้องเป็นเรื่องคู่จิ้นสิ!

พี่กู้เนี่ยมีใจให้น้องซูเต็มเปี่ยม แต่ในสายตาน้องซูกลับมีแต่ไอดอลของตัวเองล้วนๆ เลยนี่นา!

เลี่ยวฟานมองเผยเกอที มองซูเสี่ยวเหยาที

จริงๆ เธอก็ค่อนข้างกลัวว่าจะเกิดสถานการณ์กระอักกระอ่วนแบบที่อยากเลือกทีมหนึ่ง แต่ทีมนั้นกลับไม่ได้อยากได้เธอเหมือนกัน

จับสลากก็นับว่าดีมาก

"ฉันขอเปลี่ยนโหวตด้วยค่ะ!"

ลั่วเฟยมองจนตาค้าง

สำหรับเผยเกอนั้น เขามีความรู้สึกไม่ค่อยยอมรับอยู่นิดๆ แต่ก็อดทึ่งไม่ได้จริงๆ

เมื่อกี้เขาเปลืองน้ำลายไปตั้งเยอะ พูดจนปากเปียกปากแฉะ คนกลุ่มนี้ก็ยังยืนกรานจะเลือกหัวหน้าทีมสองคนอยู่ดี

ผลปรากฏว่า พอมาถึงเผยเกอ พูดแค่สองประโยค พรึบพรับก็มีคนเปลี่ยนใจโหวตตามถึงสองคน

พลิกสถานการณ์ได้ในทันตาเห็น

อิทธิพลระดับนี้ ทำเอาเขาอดที่จะอิจฉาตาร้อนไม่ได้เลยจริงๆ!

"เอาล่ะครับ จากผลการลงคะแนนในตอนนี้ เห็นด้วยกับการเลือกเองสี่คน เห็นด้วยกับการจับสลากหกคน มีใครอยากเปลี่ยนโหวตอีกไหมครับ ผมจะนับถอยหลังสิบวินาที"

"เก้า, แปด, เจ็ด…"

เฟิ่งเยวี่ยอยากจะเปลี่ยนโหวตไปเห็นด้วยกับการจับสลากเหมือนกัน แต่ก็รู้สึกเกรงใจอยู่นิดหน่อย

คิดไปคิดมา ช่างมันเถอะ ยังไงต่อให้เธอไม่เปลี่ยนโหวตก็ไม่กระทบกับผลลัพธ์อยู่แล้ว

ทว่าคุณหนูเจี่ยงของเรา ทนเห็นเผยเกอกระหยิ่มยิ้มย่องแบบนี้ไม่ได้จริงๆ

เผยเกอ: ฉันเปล่านะ!! ฉันไปทำท่ากระหยิ่มยิ้มย่องตอนไหนกัน!

เจี่ยงหานเฟิง: ผู้หญิงสองคนเปลี่ยนโหวตให้นายติดๆ กัน ในใจคงฟินมากสินะ? งั้นก็เพิ่มผู้หญิงอีกคนมาเปลี่ยนโหวตให้นายแล้วกัน แต่คราวนี้จะโหวตตรงกันข้ามย่ะ

"ฉันเปลี่ยนโหวตค่ะ ฉันเห็นด้วยกับการเลือกทีมกันเอง"

"ห้าต่อห้า!! ตอนนี้ทั้งสองฝ่ายเสมอกันแล้วครับ"

เผยเกอมองไปทางเจี่ยงหานเฟิง เธอที่รู้ความคิดของยัยคุณหนูคนนี้เป็นอย่างดีก็ทั้งขำทั้งทำอะไรไม่ถูก

ผู้ชมในห้องไลฟ์สดก็คิดไม่ถึงเหมือนกันว่า แค่การโหวตเนี่ย จะเล่นกันได้ดุเดือดมันหยดขนาดนี้

คราวนี้เฟิ่งเยวี่ยก็เริ่มลำบากใจขึ้นมาแล้ว

ถ้าเธอเปลี่ยนโหวต ฝั่งที่เห็นด้วยกับการจับสลากก็จะชนะ

แต่ถ้ามาเปลี่ยนโหวตเอาตอนนี้ จะไปทำให้เจี่ยงหานเฟิงเคืองหรือเปล่านะ?

คุณหนูเจี่ยงกำลังงัดข้ออยู่กับเผยเกอเสียด้วย เดี๋ยวจะพานโดนลูกหลงเอาได้ง่ายๆ

ผู้ใหญ่เวลาทำอะไร ก็ย่อมต้องชั่งน้ำหนักได้เสียเป็นธรรมดา

"ผมขอเปลี่ยนโหวตครับ!" ซูอวี่โม่ยกมือขึ้นพลางยิ้ม "ผมก็เห็นด้วยกับการจับสลากเหมือนกัน"

"เยี่ยมมากครับพี่ซู!" ลั่วเฟยเอ่ยออกมาอย่างตื่นเต้น

เจี่ยงหานเฟิงรู้สึกหงุดหงิดอึดอัดขึ้นมานิดๆ

คราวนี้ดีเลย หมอนั่นไม่ได้มีแค่น้ำยาทำให้ผู้หญิงเปลี่ยนโหวตได้แล้ว ผู้ชายก็เอากับเขาด้วย

"สาม, สอง… ยังมีใครอยากเปลี่ยนโหวตอีกไหมครับ?"

"ผู้กำกับครับ มัวอึกอักอะไรอยู่ได้ รีบนับให้เสร็จๆ ไปสิ!" ลั่วเฟยทนคุณน้าของตัวเองไม่ไหวแล้ว วันนี้ยังยืนดูเรื่องสนุกไม่พออีกหรือไง

"หนึ่ง! เอาล่ะครับ พวกเราจะใช้วิธีจับสลาก"

สวีเฉิงแอบผิดหวังอยู่นิดหน่อย

เรื่องสนุกแบบนี้ มีเยอะกว่านี้อีกสักหน่อยก็ไม่มีใครว่าหรอกนะ

"ขอบพระคุณมากครับพี่ซู ลุ้นให้เราสองคนได้อยู่ทีมเดียวกันนะครับ พี่ช่วยดูแลผมเยอะๆ หน่อยนะ ถ้าพาผมชนะแบบนอนมาได้จะดีเลิศเลย"

เผยเกอตบไหล่ซูอวี่โม่

พี่น้องที่ดี ในช่วงเวลาสำคัญต้องพึ่งพาได้สิ

"เอ่อ (⊙﹏⊙)?"

ซูอวี่โม่อึ้งไปเลย

จู่ๆ ความกดดันก็ถาโถมหนักอึ้งราวกับภูเขา

เขาไม่ได้บอกออกไป ความจริงแล้วสิ่งที่เขาคิดก็แค่อยากเน้นเข้าร่วมสนุกๆ เท่านั้นเอง

ถ้าเป็นไปได้ก็อยากจะถูกแบ่งไปอยู่ทีมเดียวกับเผยเกอ แล้วคอยตามหลังเธอเป็นหนุ่มหล่อเงียบๆ ชนะการแข่งขันไปแบบสบายๆ

ตอนนี้ต้นขาใหญ่ที่เขาคิดจะเกาะ กลับหันมาขอเกาะเขาแทน ซูอวี่โม่บอกเลยว่าเลิ่กลั่กไปหมดแล้ว

แต่พอนึกขึ้นได้ว่า ตอนนี้เผยเกอเป็นคนเจ็บอยู่นี่นา!

เอวระบมขนาดนั้น ตัวเองยังจะหวังไปเกาะขาเขาอีก มันจะดูไร้มนุษยธรรมเกินไปแล้ว

"อืม!" ซูอวี่โม่พยักหน้าให้เผยเกออย่างหนักแน่น พร้อมกับจับไหล่ของเธอไว้

ถ้าจับสลากได้อยู่ทีมเดียวกันจริงๆ ล่ะก็ เขาจะคอยดูแลเธอเอง

ไม่นานนัก ทีมงานก็นำกระบอกจับสลากเข้ามา

"พรุ่งนี้จะแบ่งเป็นทีมสีแดงและทีมสีน้ำเงินนะครับ คนที่จับได้แถบกระดาษสีเดียวกัน ก็จะเข้าเป็นทีมเดียวกันโดยอัตโนมัติ"

"จับได้ทีมไหนก็ต้องเป็นทีมนั้น ห้ามเปลี่ยนทีมเด็ดขาดครับ"

"ส่วนหัวหน้าทีมนั้น ให้ลูกทีมไปโหวตเลือกกันเอาเองนะครับ"

กติกาง่ายแสนง่าย ไม่ต้องอธิบายอะไรให้มากความ

ทุกคนทยอยกันเดินไปจับสลากทีละคน

"ผมคนสุดท้ายแล้วกันครับ" เอวของเผยเกอยังไม่ค่อยสะดวก นั่งอยู่ตรงนี้ก็ขี้เกียจจะขยับตัว

ไม่นาน ทั้งเก้าคนก็จับสลากกันเสร็จเรียบร้อย

ตำแหน่งสุดท้ายที่เหลืออยู่ ก็คือของเผยเกอนั่นเอง