บทที่ 85 มหาเทพพาแบก นอนตีพุงสบายๆ

“ฉันทีมแดง!”

“ฉันทีมน้ำเงิน!”

“ทีมแดงมายืนฝั่งนี้ ส่วนทีมน้ำเงินไปฝั่งโน้นเลยครับ”

ลั่วเฟยช่วยจัดระเบียบคน ไม่นานผลการแบ่งทีมก็ออกมา

ทีมแดง: ซูอวี่โม่, ซูเสี่ยวเหยา, เซี่ยซือจวิน, เจี่ยงหานเฟิง

ทีมน้ำเงิน: ลั่วเฟย, โต้วตันหนี, กู้ซ่าง, เฟิ่งเยวี่ย, เลี่ยวฟาน

ตอนนี้ทีมแดงยังขาดอีกหนึ่งคน เผยเกอจึงเข้าไปเสียบแทนโดยอัตโนมัติ

“เอ๊ะ?”

“อ้าว!”

พอผลแบ่งกลุ่มออกมาแบบนี้ ความรู้สึกของแต่ละคนก็ซับซ้อนเกินบรรยาย

“หรือพวกเราจะเลือกกันเองดีกว่าคะ?” เลี่ยวฟานอยากจะขอเริ่มใหม่อีกสักรอบใจแทบขาด แต่สุดท้ายก็กลั้นใจไว้

“เย้! เย้! เยี่ยมไปเลย!” คนที่ตื่นเต้นที่สุดหนีไม่พ้นซูเสี่ยวเหยา

นอกจากจะได้อยู่ทีมเดียวกับไอดอลของตัวเองแล้ว ยังมีมหาเทพตั้งสองคนอยู่ในทีมอีก คราวนี้ชนะชัวร์!

ลั่วเฟยเป็นคนยืนกรานจะจับสลากแท้ๆ แต่ผลลัพธ์แบบนี้ก็ทำเอาเขาพูดไม่ออกอยู่เหมือนกัน

ทว่าพอลองคิดกลับกัน ยิ่งหน้าไพ่ดูเป็นรองเท่าไหร่ ถ้าสุดท้ายพลิกมาชนะได้ มันก็ยิ่งโชว์ฝีมือไม่ใช่เหรอ?

กู้ซ่างเองก็ไม่สบอารมณ์กับการแบ่งกลุ่มนี้

ที่ก่อนหน้านี้เขายืนกรานอยากให้เลือกกันเอง ก็เพราะหวังจะจับแยกจิ้งจอกเฒ่าสองตัวอย่างเซี่ยซือจวินกับเผยเกอออกจากกัน

ปล่อยให้ไปกองอยู่ทีมเดียวกันแบบนี้ ใครเป็นคู่ต่อสู้ก็ซวยตายชัก

เรื่องเดียวที่พอจะทำให้ใจชื้นได้บ้าง คือเจี่ยงหานเฟิงก็ถูกจับไปอยู่ทีมนั้นด้วย

มีคุณหนูท่านนี้อยู่ น่าจะเพิ่มระดับความยากให้ฝั่งนั้นได้ไม่น้อย

ไม่ใช่ว่ากู้ซ่างมีอคติกับเจี่ยงหานเฟิง แต่ตลอดเวลาที่ผ่านมา คุณหนูคนนี้ก็แสดงผลงานให้ประจักษ์ชัดอยู่แล้ว

เล่นเป็นทีมแบบนี้ เป็นไปไม่ได้เลยที่เธอจะไม่เป็นตัวถ่วง

แถมเธอยังไม่ลงรอยกับเผยเกออีก จะคิดจัดการคู่แข่งเหรอ? คิดหาวิธีรับมือเจี่ยงหานเฟิงให้อยู่หมัดก่อนเถอะ

ถ้าคุณหนูท่านนี้เริ่มอาละวาดขึ้นมา มีหวังพังพาบกันทั้งทีม

เฟิ่งเยวี่ยก็รู้สึกผิดหวังกับผลแบ่งทีมครั้งนี้เช่นกัน

จู่ๆ ความตื่นเต้นก็มลายหายวับ

เธออยากอยู่ทีมเดียวกับเซี่ยซือจวินที่สุด

ถ้าไม่ได้อยู่กับเซี่ยซือจวิน เป็นเผยเกอก็ยังดี

แต่นี่ทั้งสองคนดันไปอยู่อีกทีมกันหมด

ลั่วเฟยเห็นว่ากำลังใจของทีมตัวเองค่อนข้างหดหู่ จึงเอ่ยปากปลุกใจ

“ไม่เป็นไรหรอกครับ อีกฝั่งดูเก่งก็จริง แต่พวกเราก็ไม่ได้กระจอกนะ! สู้ๆ พลิกเกมกลับมาชนะให้ได้!”

“ใช่ สู้ๆ!”

ด้านโต้วตันหนีนั้นจะอยู่ทีมไหนกับใครก็ไม่เกี่ยง

ขอแค่ไม่อยู่ทีมเดียวกับลั่วเฟยได้จะดีที่สุด

แต่ในเมื่อจับได้อยู่ด้วยกันแล้ว เธอก็ไม่เรื่องมาก ทำตัวเหมือนเพื่อนธรรมดาทั่วไปก็พอ

เธอเป็นคนแมนๆ กล้าได้กล้าเสีย พอทำใจได้ก็ไม่มีอะไรให้ต้องคิดมาก

ทางด้านทีมแดง บรรยากาศดูคึกคักกว่าเยอะ

หลักๆ ก็เพราะซูเสี่ยวเหยา เธอคนเดียวก็ดึงบรรยากาศให้ครึกครื้นขึ้นมาได้แล้ว

“พี่เซี่ย พี่โหลว ฝากความหวังไว้ด้วยนะคะ! มหาเทพช่วยแบกหนูบินพาทีมชนะทีน้า!”

“คำนี้ไปบอกพี่เซี่ยเถอะ เอวพี่ดันมากำเริบซะได้ คราวนี้กะจะเกาะขาทองคำของพี่ซูกับพวกเธอเนี่ยแหละ” เผยเกอยิ้มพลางบอก

“อ้าว ไอดอล พี่ปวดเอวเหรอคะ เป็นหนักไหมเนี่ย?”

“ก็หนักอยู่นะ พรุ่งนี้ขยับตัวทำอะไรคงไม่ค่อยคล่องเท่าไหร่”

“ไว้เป็นหน้าที่หนูเองค่ะ!” เสี่ยวเหยาเปลี่ยนโหมดเป็นคนละคนในพริบตา “พี่โหลว พี่รับหน้าที่เป็นกุนซือประจำทีมไปเลย มีอะไรสั่งมาได้เลยค่ะ เดี๋ยวหนูไปจัดการแทนพี่เอง!”

“ฮ่าๆ!” นิสัยของเสี่ยวเหยานี่ก็น่ารักน่าเอ็นดูจริงๆ

เผยเกอหลุดขำออกมา

เจี่ยงหานเฟิงเบือนสายตาหนี เธอไม่ชอบท่าทางกระโดกกระเดกของซูเสี่ยวเหยาเอาเสียเลย

เสียงดังหนวกหูชะมัด~

“เอาละครับ ตอนนี้ทั้งสองทีมเลือกหัวหน้าทีมกันได้แล้ว” สวีเฉิงเอ่ยเตือน

“ทีมเราผมขอเสนอชื่อพี่เซี่ยครับ” เผยเกอยกมือขึ้นเป็นคนแรก

พูดถึงเผยเกอกับเซี่ยซือจวิน สองคนนี้จัดเป็นตัวตึงสายความสามารถที่ทุกคนยอมรับ

เวลาจะเลือกหัวหน้าทีม ย่อมต้องพิจารณาสองคนนี้ก่อนอยู่แล้ว

ในเมื่อเผยเกอชิงเสนอชื่อเซี่ยซือจวินทันที แสดงเจตนาชัดว่าไม่อยากเป็นหัวหน้า คนอื่นๆ จึงไม่ต้องลังเลอีก

“อื้อๆ งั้นพวกเราก็เลือกพี่เซี่ยเหมือนกันค่ะ”

แค่ตำแหน่งหัวหน้าทีม ไม่เห็นต้องเกี่ยงกัน

เซี่ยซือจวินพยักหน้า “ทุกคนมีความเห็นอะไรบอกได้ตลอดนะครับ ช่วยกันคิดช่วยกันทำ ลุยไปด้วยกัน”

“ได้เลยครับ!” เผยเกอขานรับอย่างว่าง่าย

เซี่ยซือจวินเห็นท่าทางแบบนั้นแล้วก็อดขำไม่ได้

ถ้าขยันทำตัวว่าง่ายแบบนี้ตลอดไป ก็คงไม่ต้องทำเอารายการและทุกคนปวดเศียรเวียนเกล้ากันขนาดนี้หรอก

หัวหน้าทีมแดง จึงตกเป็นของเซี่ยซือจวิน

ส่วนหัวหน้าทีมน้ำเงิน ความเห็นของทุกคนกลับไม่ค่อยลงรอยกันเท่าไหร่

ลั่วเฟยอยากเป็นหัวหน้าทีม แต่คนอื่นๆ ต่างก็มีความกังวลอยู่บ้าง

มันสมองของลั่วเฟยย่อมเฉียบแหลมอยู่แล้ว ทว่าเขายังมีความเป็นเด็กสูงเกินไป ชอบเอาแต่ใจตัวเอง ขืนเป็นแบบนี้คงคุมทีมยาก

“ฉันเสนอให้พี่ตันหนีเป็นหัวหน้าทีมค่ะ” เลี่ยวฟานออกความเห็น

เลี่ยวฟานกับเฟิ่งเยวี่ยมีจุดต่างกันอยู่บ้าง

ก่อนที่เฟิ่งเยวี่ยจะตัดสินใจอะไร เธอจะชั่งน้ำหนักในใจก่อนเพื่อไม่ให้ไปขัดหูขัดตาใคร

แต่เลี่ยวฟานจะค่อนข้างขวานผ่าซากและกล้าแสดงความคิดเห็นมากกว่า

ถ้าไม่สบอารมณ์ เธอก็ไม่ยอมฝืนทนให้ตัวเองต้องอึดอัด

เหมือนอย่างก่อนหน้าที่เซี่ยซือจวินกับกู้ซ่างทำให้เธอรู้สึกไม่โอเค คะแนนความประทับใจของเธอก็ฮวบลงทันที และไม่คิดจะเข้าไปยุ่งด้วยอีก

รวมถึงการเปลี่ยนผลโหวตเมื่อครู่ และการเสนอชื่อโต้วตันหนีเป็นหัวหน้าทีมในตอนนี้ ล้วนสะท้อนจุดนี้ได้ชัดเจน

คนดูก็เริ่มสังเกตเห็นว่า ยิ่งดูไปเรื่อยๆ เลี่ยวฟานยิ่งดูเป็นคนมีจุดยืนและมีเอกลักษณ์ชัดเจนมาก

หน้าตาของเธอดูหวานหยดย้อย กิริยาท่าทางก็สุภาพเรียบร้อย ชวนให้คิดว่าคงเป็นพวกยอมคนและไม่มีปากมีเสียง แต่จริงๆ แล้วไม่ใช่เลย

คนอื่นอาจเกรงใจลั่วเฟยจนไม่กล้าพูด แต่เธอขี้เกียจมานั่งพะวงอะไรพวกนี้

ทุกคนก็ทำเพื่อประโยชน์ของทีมทั้งนั้น ถ้ามีเรื่องคาใจแล้วไม่ยอมพูด ก็รอนอนแพ้ไปเถอะ!

ข้อเสนอของเลี่ยวฟานได้รับการสนับสนุนจากคนอื่นทันที

“ฉันก็คิดว่าพี่ตันหนีเหมาะจะเป็นหัวหน้าทีมเหมือนกันค่ะ” เฟิ่งเยวี่ยพยักหน้าเห็นด้วย

เวลามีปัญหาอะไร โต้วตันหนีมักจะพุ่งชนออกหน้าก่อนเสมอ

ความกล้าได้กล้าลุยแบบนี้แหละคือสิ่งที่ทีมกำลังต้องการ

กู้ซ่างเองก็มองว่าโต้วตันหนีเหมาะสม

อย่างน้อยก็น่าจะนำทีมได้ดีกว่าลั่วเฟย

ลั่วเฟยเห็นทุกคนพร้อมใจกันโหวตให้โต้วตันหนีก็จำต้องยอมเงียบปาก

ตอนนี้ก็ขึ้นอยู่กับเจ้าตัวแล้ว

อันที่จริงเธอไม่ได้อยากรับตำแหน่งนี้สักเท่าไหร่ วันนี้ใช้แรงไปเยอะมาก พรุ่งนี้สภาพร่างกายก็น่าจะดรอปลงแน่ๆ

แต่โต้วตันหนีเป็นคนประเภทที่ไม่ชอบทำให้ความหวังของใครต้องพังทลาย

ในเมื่อทุกคนเชื่อมั่นในตัวเธอ เธอจะบอกปัดว่าทำไม่ไหวก็คงไม่ได้

เหมือนเวลาถ่ายละครที่มีคิวบู๊โหดๆ จนพวกสตันท์แมนยังถอย

ผู้กำกับบอกว่า ‘ตันหนีทำได้ ให้เธอเล่น’

ต่อให้ยากเลือดตาแทบกระเด็น โต้วตันหนีก็จะกัดฟันลุยจนจบ

ใครๆ ก็เคยเตือนว่าอย่าบ้าพลังทำตัวซื่อบื้อแบบนี้

แต่โต้วตันหนีก็แค่ยิ้มตอบ “ในเมื่อผู้กำกับไว้ใจว่าฉันทำได้ และตัวฉันเองก็คิดว่ามันท้าทายดี ก็ต้องลุยสิคะ”

“ได้!” โต้วตันหนีเอากำปั้นทุบอกตัวเองเบาๆ “ไว้ใจฉันได้เลย! จะไม่ทำให้ทุกคนผิดหวังแน่!”

“ถ้าอย่างนั้นหัวหน้าทีมน้ำเงินก็คือคุณโต้วตันหนีครับ!”

การแบ่งกลุ่มเสร็จสิ้น ตำแหน่งหัวหน้าทีมก็ได้ข้อสรุปเรียบร้อย

“คืนนี้ขอให้ทุกคนพักผ่อนให้เต็มที่ พรุ่งนี้เช้าเจ็ดโมงตรงเราจะออกเดินทางกันครับ!”