บทที่ 86 เจ้าพ่อคำทำนาย!! ช็อตนี้หล่อกินขาดเลย

ผู้กำกับสวีเฉิงไม่ยอมแพร่งพรายรายละเอียดใดๆ ล่วงหน้าเลยแม้แต่น้อย

นั่นทำให้ทุกคนต่างรู้สึกใจคอไม่ค่อยดี ไม่มีอะไรให้ยึดจับสักอย่าง

“โหลวเชวี่ย นายว่าพรุ่งนี้เราจะแข่งกันยังไงเหรอ” พอกลับมาถึงห้อง ซูอวี่โม่ก็ยังคงครุ่นคิดถึงเรื่องนี้ไม่เลิก

เดิมทีเผยเกออยากบอกให้เขาเลิกคิด รอถึงวันพรุ่งนี้เดี๋ยวก็รู้เอง

แต่พอเห็นท่าทางกระวนกระวายใจของซูอวี่โม่ เธอจึงยอมแบ่งปันประสบการณ์ของตัวเองให้ฟังบ้าง

“เท่าที่ผมดูนะ การแข่งขันพรุ่งนี้น่าจะแบ่งออกเป็นหลายด่านย่อยๆ มีทั้งแบบทดสอบความสามารถเฉพาะตัวและทดสอบทีมเวิร์ก แต่แน่นอนว่าหัวใจหลักยังไงก็เป็นการสู้แบบคู่ซีพี”

ยังไงเสีย ที่นี่ก็คือรายการเรียลลิตี้หาคู่

ยิ่งในสถานการณ์ที่เส้นเรื่องความสัมพันธ์ยังไม่ชัดเจน กลยุทธ์พื้นฐานก็คือการหว่านแหให้กว้างที่สุด ตกได้คู่ไหนก็เอาคู่นั้นไว้ก่อน

ลองนึกถึงผู้กำกับอันในอดีตดูสิ เพื่อจะเค้นฟองสบู่สีชมพูกับกระแสคู่จิ้นให้ได้ แกสรรหาสารพัดวิธีสกปรกมาเล่นงานพวกเขาขนาดไหน

แน่นอนว่า ผลลัพธ์สุดท้ายมันชวนรันทดใจสุดๆ

“อืม มีเหตุผล นายลองพูดต่ออีกหน่อยสิ” ซูอวี่โม่ลากเก้าอี้ตัวเล็กมานั่งข้างๆ ท่าทางตั้งอกตั้งใจราวกับกำลังนั่งฟังผู้เชี่ยวชาญบรรยาย

ขาดแค่ไม่ได้หยิบสมุดเล่มเล็กขึ้นมาจดโน้ตเท่านั้นแหละ

“ก็คุยกันเล่นๆ น่ะครับ ผมแค่เดาไปเรื่อย พี่ซูก็อย่าเพิ่งปักใจเชื่อหมดล่ะ” เผยเกอนั่งเอนหลังพลางลดความคาดหวังของอีกฝ่ายลงก่อน

“อื้มๆ”

เผยเกอขยับตัวเล็กน้อย เปลี่ยนไปพิงในท่าทางที่สบายขึ้น

“การทดสอบความสามารถเฉพาะตัว มันก็หนีไม่พ้นเรื่องพละกำลัง สติปัญญา แล้วก็ไหวพริบปฏิภาณ ส่วนหัวหน้าทีมก็อาจจะต้องเพิ่มเรื่องการบริหารจัดการกับความเด็ดขาดเข้าไปด้วย”

“ตัวเกมน่ะ เล่นไปเล่นมาก็วนเวียนอยู่แค่นั้น ไม่มีลูกเล่นใหม่อะไรหรอก”

“อย่างเช่น แขกรับเชิญชายแบกแขกรับเชิญหญิงวิ่งผลัด หรือไม่ก็ผู้ชายอุ้มผู้หญิงทำสควอท แล้วให้ผู้หญิงจำตัวเลข จำเนื้อเพลง อะไรทำนองนี้”

ทว่าในห้องเล็กอีกห้องหนึ่ง ทีมงานที่ยืนอยู่หลังจอมอนิเตอร์ต่างพากันทำสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก

ทีมงานคนหนึ่งกระซิบเตือนผู้กำกับสวีเฉิงอย่างระมัดระวัง

“ผู้กำกับครับ เธอทายถูกแล้วครับ”

สวีเฉิง: จะโวยวายทำไมเล่า! ตาฉันก็เบ้อเริ่มเทิ่ม นึกว่าฉันมองไม่เห็นหรือไง!

ทางฝั่งนั้น เผยเกอยังคงวิเคราะห์ต่อ

“ทางรายการก็น่าจะดึงจุดเด่นของแขกรับเชิญแต่ละคนออกมาใช้ให้คุ้มด้วย อย่างลั่วเฟย เขาเป็นอัจฉริยะตัวท็อปอยู่แล้ว เผลอๆ อาจมีโจทย์คณิตศาสตร์ โจทย์ฟิสิกส์อะไรพวกนี้โผล่มา”

ทางนี้ ทีมงานอีกคนสะกิดดึงแขนเสื้อผู้กำกับ

“ผู้กำกับครับ ทายถูกอีกแล้วครับ”

เหงื่อเริ่มผุดซึมออกมาบนหน้าผากของสวีเฉิง

แต่เผยเกอกลับส่ายหน้าไปมาทันที

“ไม่สิ ถ้าโจทย์คณิตกับฟิสิกส์ซับซ้อนเกินไป จะทำให้รายการหมดสนุกเปล่าๆ”

“ผมเดาว่า ผู้กำกับน่าจะใส่พวกโจทย์จินตคณิตเข้าไปสักสองสามข้อ จินตคณิตน่ะ ผมจำได้ว่าลั่วเฟยเคยแข่งแล้วได้รางวัลระดับนานาชาติมาด้วย อย่างเอาเลขยาวๆ มาบวกกัน 347689023+28374629+12776352… แล้วดูว่าใครจะตอบได้ก่อน ถ้าเป็นลั่วเฟย คงใช้เวลาไม่ถึงสามสิบวินาทีด้วยซ้ำมั้ง”

เผยเกออ่านใจสวีเฉิงออกทะลุปรุโปร่ง

หลานชายแท้ๆ ของตัวเองโดนกระแสด้านลบในรายการไปตั้งเท่าไหร่

พอสบโอกาสแบบนี้ มีหรือจะไม่ดันให้หลานได้โชว์ฝีมือกู้หน้าคืนมา

“พรวด!!”

“แค่กๆ!”

ในห้องควบคุม สวีเฉิงสำลักน้ำลายพ่นพรวดออกมาทันที เขาลุกพรวดจากเก้าอี้แล้วไอโขลกๆ ไม่หยุด

ยัยนี่แอบไปได้บทรายการล่วงหน้ามาหรือเปล่าเนี่ย

ใครเอาให้เธอกันฮะ หืม?!

คนอื่นๆ ต่างยืนอึ้งตาค้างเหมือนโดนฟ้าผ่า

“บ้าน่า!! แม้แต่เรื่องที่เราจะออกโจทย์จินตคณิตยังเดาถูกเนี่ยนะ?”

“โหลวเชวี่ยเป็นเทพพยากรณ์หรือยังไงกัน!”

“ผู้กำกับครับ พวกเราต้องเปลี่ยนโจทย์ไหมครับ?”

“ไม่ต้องกลัว ตอนนี้ไม่ได้ไลฟ์สด โจทย์ไม่รั่วไหลออกไปหรอก”

“เทพโหลวนี่ท่านมหาเทพสมชื่อจริงๆ…” แม้แต่ฮั่วอันยังอึ้งกิมกี่

เขาทำงานกับผู้กำกับมาหลายโปรเจกต์ แขกรับเชิญเก่งๆ ใช่ว่าจะไม่เคยเห็น

แต่คนที่เก่งกาจถึงขั้นนี้ บอกเลยว่าแทบไม่เคยเจอ

ซูอวี่โม่ฟังจนตาค้าง

เขาแค่อยากฟังเผยเกอคุยเรื่องการแข่งขันวันพรุ่งนี้พอเป็นแนวทาง แต่ไม่ได้คิดเลยว่าเธอจะวิเคราะห์ออกมาได้ละเอียดเป็นฉากๆ ขนาดนี้

นี่มันยิ่งกว่าเก็งข้อสอบเสียอีก

คงไม่ได้เก็งถูกเผงหมดจริงๆ หรอกนะ?

“แล้วยังมีพี่เซี่ยของเราอีก เขาเป็นยอดนักสืบ ช่างสังเกตเป็นเลิศ จุดเด่นนี้ก็น่าจะเอามาใช้ในเกมเหมือนกัน”

เผยเกอลูบคาง พลางแล่นสมองตั้งสมมติฐานและคาดเดาอย่างมั่นใจ

“นายว่าทีมงานจะให้เจ้าหน้าที่สักร้อยสองร้อยคนใส่ชุดมาสคอตเหมือนกันเป๊ะ แล้วให้พวกเราไปแยกแยะตามหาคนคนหนึ่งออกมาหรือเปล่าล่ะ”

ทีมงานทั้งห้อง: “…”

ทีมงานคนหนึ่งถึงกับเข่าอ่อนทรุดลงไปคุกเข่ากับพื้นอย่างเล่นใหญ่

คุณทวดเอ๋ย!

ได้โปรดหุบปากเถอะครับ!

เอ่อ ไม่สิ พูดแบบนี้อาจจะไม่ค่อยสุภาพ

ท่านมหาเทพ ได้โปรดเก็บอิทธิฤทธิ์ของท่านกลับไปเถอะครับ!

คุณเล่นทายกิจกรรมวันพรุ่งนี้จนเกือบจะหมดไส้หมดพุงแล้วนะ!

เหลือความรู้สึกลุ้นระทึกให้พวกเราบ้างได้ไหม!

ผู้กำกับล่ะ?

ผู้กำกับหายไปไหนแล้ว?

ทุกคนกวาดสายตามองหาทั่วห้อง แต่ก็ไม่เห็นแม้แต่เงา

เลยหันไปถามรองผู้กำกับอย่างฮั่วอัน

“ไม่รู้สิ ป่านนี้คงแอบไปยืนร้องไห้อยู่ข้างนอกแล้วมั้ง”

ตอนนี้ฮั่วอันเองก็ปลงตกจนด้านชาไปหมดแล้ว

อยากจะตัดช่วงนี้ทิ้งชะมัด

ไม่รู้ว่าถ้าทำแบบนั้นจะช่วยปลอบใจผู้กำกับได้บ้างหรือเปล่า

แต่ฉากนี้โคตรจะพีก โคตรจะเด็ด ใครสั่งตัดทิ้งก็บ้าแล้ว!

ฮั่วอันเงยหน้าขึ้นมองจอภาพมอนิเตอร์

เผยเกอยังคงนั่งเอกเขนกอยู่ตรงนั้นอย่างสบายอารมณ์ สีหน้าบอกชัดเจนว่า ‘ฉันแค่พูดไปเรื่อย อย่าเพิ่งปักใจเชื่อจะดีกว่า’ ช่างน่าหมั่นไส้จริงๆ!

แต่ให้ตายเถอะ โคตรเท่เลยว่ะ!

ท่าทางที่ไม่ต้องเก๊ก ไม่ต้องปั้นแต่งอะไร แต่ทั่วทั้งร่างกลับแผ่ออร่าระดับตัวพ่อออกมาได้ขนาดนี้ มันเกิดบ้าอะไรขึ้นเนี่ย?

ส่วนซูอวี่โม่ที่นั่งอยู่ข้างเตียงก็ฟังจนอ้าปากค้างไปเรียบร้อยแล้ว

ฮั่วอันแอบคิดในใจ: พอถึงพรุ่งนี้ตอนที่เฉลยกติกาการแข่งขัน เจ้าชายฟลุตคนนี้จะทำหน้าแบบไหนกันแน่นะ?