บทที่ 92 อย่ามองผมสิ ผมแค่เดาสุ่มจริงๆ นะ

นอกจากภาพมีมแล้ว เรื่องราวความรักสุดพิลึกพิลั่นระหว่างปีศาจน้อยกับกระจกเงายังจุดประกายความฟินให้คนดูไม่น้อยอย่างคาดไม่ถึง

แถมคู่เด็กเบียวอย่างเผยเกอกับเซี่ยซือจวิน ก็ทำเอาชาวเรือผุดขึ้นมาพรึบพรับ

ส่วนหนุ่มขี้เหงาอย่างซูอวี่โม่กับเงาสะท้อนที่มั่นหน้าเกินร้อยของเขาก็เคมีเข้ากันดี๊ดี~

ในโลกที่จับจิ้นได้ทุกสิ่งทุกอย่าง เทพเผยช่างเข้าได้กับทุกคนจริงๆ

เรื่องสกิลเคมีสาธารณะของคนคนนี้ บอกได้คำเดียวว่าปังปุริเย่สุดๆ

“เยส!”

“เยส!”

“เยส!”

ทีมสีแดงได้สามเยส

กรรมการผู้หญิงคนกลางเดิมทีตั้งใจจะให้โน เพราะแม้ละครสั้นนี้จะฮาและเหนือความคาดหมายมาก แต่ดูเหมือนจะไม่ค่อยเกี่ยวกับความรักสักเท่าไหร่

ทว่าโมเมนต์เล็กๆ ระหว่างกระจกเงากับปีศาจน้อยกลับโดนใจเธอเข้าอย่างประหลาด

ลังเลอยู่พักหนึ่ง สุดท้ายก็ยอมกดเยสให้พวกเขาจนได้!

“เย้! ผ่านแล้ว!”

ทั้งห้าคนแปะมือกันด้วยความดีใจ

เมื่อประตูเปิดออก พวกเขาก็มุ่งหน้าสู่ชั้นสาม

เผยเกอเดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็เกาะราวบันได ส่ายหัวดิก “ผมเดินไม่ไหวแล้ว ขอพักแป๊บนะ~”

สี่คนที่เดินอยู่ข้างหน้าหันกลับมามองเธอ

สีหน้าแต่ละคนเหมือนจะบอกว่า ‘เห็นไหมล่ะ! เมื่อกี้เล่นใหญ่เกิน เบอร์แรงจัด ตอนนี้หมดแรงแล้วล่ะสิ เอาอีกสิ ซ่าต่อเลย!’

“ผมหิวข้าวมากเลยอะ~” เผยเกอฟุบลงกับบันได พลางโอดครวญอย่างหมดเรี่ยวแรง

ท่าทางดูน่าสงสารเชียวล่ะ

ประกอบกับตอนนี้ใบหน้าของเธอยังเลอะเป็นแมวลาย ไม่เพียงแต่ดูเด็กและไร้เดียงสาขึ้นหลายส่วน แต่ยังทำให้คนมองแล้วใจอ่อนยวบได้ง่ายเป็นพิเศษ

แม้แต่เจี่ยงหานเฟิงก็ยังทำใจเยาะเย้ยเธอไม่ลง

เซี่ยซือจวินเห็นว่าขืนปล่อยไว้แบบนี้คงไม่ดีแน่ จึงหันไปคุยกับผู้กำกับผ่านกล้อง

“จะแจกข้าวได้หรือยังครับ สมาชิกทีมผมหิวแล้ว”

“ชั้นสามมีข้าว รีบไปกันเถอะ!” ผู้กำกับบอกพวกเขา

“ชั้นสามมีข้าว นายอดทนอีกนิดนะ พวกเราขึ้นไปกันเถอะ!” เซี่ยซือจวินหันมาพูดกับเผยเกอ

เผยเกอยืดเอวขึ้นทันที แล้วเริ่มปีนบันไดขึ้นไปด้านบน

อันที่จริงเธอก็พกเสบียงสำรองติดตัวมาบ้าง แต่วันนี้เวลายังอีกยาวไกล หากไม่ถึงคราวจำเป็นขั้นสุด ย่อมไม่หยิบออกมาใช้เด็ดขาด

ทางฝั่งทีมสีแดงขึ้นมาถึงชั้นสามแล้ว

หากดูจากแถบความคืบหน้า ทีมสีน้ำเงินยังคงอยู่ที่ชั้นสอง น่าจะติดแหง็กอยู่ที่ด่านละครสั้น

ฮ่าๆ!

กะไว้แล้วเชียวว่ามันไม่ผ่านกันง่ายๆ หรอก!

ของที่อาศัยความรู้สึกส่วนตัวตัดสินอย่างละครสั้นเนี่ย ถ้าจะให้ผ่านง่ายก็ง่าย แต่พอยากขึ้นมาทีก็ทำเอาคนล้มตึงไปเป็นแถบได้เหมือนกัน

ลั่วเฟยแทบจะประสาทกินอยู่รอมร่อ

พวกเขาลองเล่นกันไปตั้งหลายเวอร์ชัน สาดดราม่าน้ำเน่าไปสารพัด แต่กรรมการทั้งสามท่านก็ยังให้คำตอบว่า ‘โน!’ อยู่ดี

คงไม่ใช่ว่าจะต้องติดแหง็กอยู่ที่ด่านนี้ไปทั้งวันหรอกนะ

ต้องทำยังไงถึงจะผ่านกันแน่เนี่ย!

ปล่อยให้พวกเขาหัวร้อนกันต่อไปเถอะ

มาดูทางฝั่งทีมสีแดงกันดีกว่า

“ข้าวล่ะ! ข้าวอยู่ไหน!” เผยเกอเดินเข้ามาแล้วไม่เห็นแม้แต่วี่แววของข้าว ก็รู้สึกอย่างลึกซึ้งว่าตัวเองโดนหลอกเข้าให้แล้ว

เธอนั่งแหมะลงกับพื้น ตั้งใจว่าจะนอนแผ่เป็นปลาเค็ม ไม่ยอมขยับไปไหนอีก

ผ่านไปครู่หนึ่ง ประตูอีกฝั่งของชั้นสามก็เปิดออก

“ว้าว! แพนด้าเต็มไปหมดเลย!”

ทีมงานในชุดมาสคอตแพนด้าอ้วนกลมทยอยเดินออกมา

เพียงไม่กี่นาทีก็ยืนเบียดเสียดกันจนแน่นห้อง

เหล่าเจ้าก้อนขนเดินเข้ามาล้อมแขกรับเชิญทั้งห้าคน แล้วดึงตัวพวกเขาไปเต้นดุ๊กดิ๊กด้วยกัน

“นี่จะทำอะไรกันเหรอเนี่ย?”

ซูเสี่ยวเหยาทำหน้างงเป็นไก่ตาแตกอีกรอบ

แต่ก็ไม่มีทางเลือก สถานการณ์แบบนี้ทำได้แค่หัวเราะแหะๆ เออออตามน้ำไปก่อน

หลังจากซูอวี่โม่เห็นกองทัพเจ้าก้อนขนร่วมร้อยตัว เขาก็หันขวับกลับมามองเผยเกอตาค้าง

ไม่จริงน่า!

ถูกหมอนี่เดาทางถูกเผงเลยเหรอเนี่ย?!

“อ๊ะ! ยางมัดผมฉัน!”

ซูเสี่ยวเหยาร้องเสียงหลง

พลางชี้ไปยังเจ้าก้อนขนตัวหนึ่ง

“ตัวนั้น! แพนด้าตัวนั้นแย่งยางมัดผมของฉันไป!”

ทุกคนหันขวับไปมองแพนด้าตัวนั้น ทว่ามันกลับผลุบหายเข้าไปในฝูงอย่างรวดเร็ว

แพนด้าหลายร้อยตัว บ้างก็หมุนวนไปมา บ้างก็ยืนซ้อนแถวสลับตำแหน่งกัน

เพียงพริบตาเดียวก็ดูไม่ออกแล้วว่าใครเป็นใคร

จังหวะนั้นเอง คำประกาศภารกิจประจำชั้นนี้จากทีมงานผู้กำกับก็ดังขึ้น

“ตามหาแพนด้าตัวที่แย่งยางมัดผมไปให้ถูกต้อง เพื่อชิงอาหารเช้าแสนอร่อยที่ทางรายการเตรียมไว้ให้เป็นพิเศษ!”

“มีเงื่อนไขเพิ่มเติมคือ หากหาเจอภายในห้านาทีโดยไม่ตอบผิดเลยแม้แต่ครั้งเดียว จะได้รับชุดอาหารเช้าสุดหรูไปเลยห้าชุด”

“หากทายผิดหนึ่งครั้ง จะถูกหักอาหารเช้าไปหนึ่งชุด”

“หากเกินห้านาที ทุกๆ สามนาทีที่ผ่านไป จะถูกหักอาหารเช้าเพิ่มอีกหนึ่งชุด”

“เมื่อเข้าใจกติกากันชัดเจนแล้ว ก็สู้ๆ นะครับ! ขออวยพรให้ทุกคนได้อิ่มอร่อยกับอาหารเช้ากันถ้วนหน้าเน้อ~ (*^_^*)”

ประโยคสุดท้ายเนี่ยไม่ต้องมีก็ได้มั้ง!

มีแต่จะทำให้คนฟังหัวร้อนขึ้นกว่าเดิมแท้ๆ!

แต่ไม่กลัวหรอก!

ซูเสี่ยวเหยาเบิกตากลมโตเป็นประกาย มองตรงไปยังเซี่ยซือจวิน

มีพี่เซี่ยผู้ช่างสังเกตเป็นเลิศอยู่ทั้งคน ด่านนี้ไม่คณามือเขาแน่!

แต่สิ่งที่ทำให้ซูเสี่ยวเหยาปวดหัวก็คือ เมื่อกี้พี่เซี่ยคงมองไม่ทันชัวร์ๆ ว่าแพนด้าตัวไหนเป็นคนแย่งยางมัดผมของเธอไป

แบบนี้ต่อให้มีความสามารถล้นเหลือแค่ไหน ก็งัดออกมาใช้ไม่ได้อยู่ดี

แล้วเผยเกอล่ะ?

เผยเกอนอนแผ่หลาอยู่ตรงนั้น ไม่คิดจะขยับเขยื้อนเลยสักนิด

ยังไงซะด่านนี้ปล่อยให้เซี่ยซือจวินจัดการก็ไม่มีปัญหาอยู่แล้ว

เธอขี้เกียจไปแย่งซีนเขา

ด่านที่แล้วก็เด่นเกินหน้าเกินตาไปมาก ด่านต่อไปก็ควรจะเพลาๆ มือลงบ้าง

แน่นอนว่า ต่อให้จะให้เผยเกอตามหาตอนนี้ เธอก็คงไม่ไหวเหมือนกัน

หลังจากเห็นเหล่าแพนด้าทยอยเดินออกมา เผยเกอที่มองทะลุปรุโปร่งหมดแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น ก็ขี้เกียจจะยื่นมือเข้าไปยุ่งโดยสิ้นเชิง

อยากจะนอนพักผ่อนเฉยๆ รอเวลากินข้าวอย่างเดียว

เซี่ยซือจวินเหลือบมองเผยเกอที่หิวโซจนหมดสภาพ พลางคิดในใจว่าด่านนี้เขาคงต้องทุ่มสุดตัวแล้วล่ะ

อาหารเช้าห้าชุด จะขาดไปแม้แต่ชุดเดียวไม่ได้เด็ดขาด!

แขกรับเชิญหญิงอาจจะกินน้อยก็จริง แต่หมอนั่นแค่ชุดเดียวยังไม่น่าจะพอยาไส้ด้วยซ้ำ

จากที่เซี่ยซือจวินคอยสังเกตมา เธอน่ะกระเพาะค่อนข้างใหญ่ทีเดียว

เขารีบย้อนนึกถึงข้อมูลทั้งหมดที่เก็บรายละเอียดมาได้ในเวลาอันจำกัดเมื่อครู่

เพราะเหตุมันเกิดกะทันหัน แถมยังมีเวลาน้อยนิด ข้อมูลที่เซี่ยซือจวินจับได้ในชั่วพริบตานั้นจึงไม่อาจครอบคลุมทั้งหมด

แต่มันก็น่าจะเพียงพอแล้ว

เพียงแค่อาจต้องเปลืองแรงเพิ่มขึ้นอีกสักหน่อย

เซี่ยซือจวินเตรียมจะเปิดวังวนแห่งความทรงจำของตัวเองออกมาใช้งาน

“เอ่อคือ…” จู่ๆ ซูอวี่โม่ก็เอ่ยขึ้น

เซี่ยซือจวินหันไปมองเขา

“ผมใช้ปากกาสีแดงทำสัญลักษณ์ไว้บนหลังของแพนด้าตัวนั้นแล้วครับ”

ซูอวี่โม่พูดพลางแบมือออก บนฝ่ามือมีปากกาเมจิกด้ามหนึ่งวางอยู่จริงๆ

“…”

“เอ่อ”

เพื่อนร่วมทีมอีกสามคนรวมถึงเผยเกอต่างชะงักอึ้งไปตามๆ กัน

เซี่ยซือจวินประหลาดใจอย่างยิ่ง “นายเตรียมตัวไว้ล่วงหน้าเหรอ”

เรื่องแบบนี้ถ้าไม่รู้ล่วงหน้าว่าอีกฝ่ายจะมาไม้ไหน ย่อมไม่มีทางเตรียมการรับมือได้รัดกุมขนาดนี้แน่

ซูอวี่โม่พยักหน้าอย่างเหนียมอาย

“ครับ (✿◡‿◡)”

จากนั้นเขาก็ชี้นิ้วไปทางเผยเกอ

“เมื่อคืนโหลวเชวี่ยเดากับผมว่ารายการอาจจะเล่นเกมอะไรบ้าง ซึ่งก็พูดถึงอันนี้ด้วย บอกว่าจะมีพวกตุ๊กตามาสคอตสักร้อยสองร้อยตัว แล้วให้พวกเราตามหาตัวใดตัวหนึ่งในนั้น”

“ผมฟังแล้วรู้สึกว่าเข้าท่ามาก กลัวว่ารายการจะเล่นเกมนี้จริงๆ ก็เลยพกปากกาเมจิกติดตัวไว้ พอได้ยินเสียงเสี่ยวเหยาร้อง ผมก็เลยรีบป้ายมันไปทีหนึ่งทันที—”

พอดีกับที่โหลวเชวี่ยยืนอยู่ข้างๆ ซูเสี่ยวเหยา เขามีสมาธิจดจ่อรอดูอยู่แล้วว่าพวกนั้นจะทำอะไร ในจังหวะนั้นการตอบสนองจึงรวดเร็วอย่างยิ่ง

เซี่ยซือจวิน ซูเสี่ยวเหยา และเจี่ยงหานเฟิงหันขวับไปมองเผยเกอที่นอนแผ่เป็นศพอยู่บนพื้นพร้อมกัน ด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

เผยเกอ: อย่ามองฉันนะ ฉันก็แค่เดาสุ่มไปเรื่อยเฉยๆ เอง

แบมือ ┑(￣Д￣)┍