บทที่ 93 คู่หูจิ้งจอกเฒ่าเจ้าเล่ห์ร้อยเล่มเกวียน

เธอยิ่งไม่คิดเลยว่าซูอวี่โม่จะเชื่อ แถมยังเตรียมการมาพร้อมขนาดนี้

แต่พอเป็นแบบนี้แล้ว การจะหาตัวเจ้าก้อนขนที่แย่งยางรัดผมไปก็กลายเป็นเรื่องง่ายขึ้นเยอะ

เอ่อ…แต่ก็ไม่ได้ง่ายขนาดนั้นหรอก

ตุ๊กตาแพนด้าเป็นร้อยตัววิ่งพล่านไปทั่วห้องกว้าง ชวนให้ตาลายไปหมด การจะหาตัวที่มีรอยวาดอยู่ข้างหลังจึงไม่ใช่เรื่องง่ายๆ เลยสักนิด

“พวกเราช่วยกันหา แบ่งกันคนละฝั่ง!”

ซูเสี่ยวเหยารู้สึกอยู่ตลอดว่าวันนี้ตัวเองแทบไม่ได้ออกแรงอะไร งานแบบนี้เธอจึงต้องทุ่มเทให้เต็มที่หน่อย

พูดจบ ทั้งเธอและซูอวี่โม่ก็เริ่มวิ่ง

แม้แต่คุณหนูเจี่ยงหานเฟิงในเวลาแบบนี้ก็ไม่ได้ยืนเฉยๆ เดินหน้าออกไปช่วยกวาดสายตามองหาเป้าหมายเช่นกัน

พอพวกเขาเริ่มวิ่ง เจ้าพวกแพนด้าก็ยิ่งวิ่งกันชุลมุนวุ่นวายกว่าเดิม

แถมยังเบียดเสียดกันเป็นก้อน จนมองไม่เห็นด้านหลังเลยสักนิด

“แบบนี้ไม่ได้การแน่” เซี่ยซือจวินก้มมองนาฬิกา

เวลาห้านาทีผ่านไปอย่างรวดเร็ว หากพวกมันยื้อเวลาไปเรื่อยๆ ก็เท่ากับสร้างอุปสรรคชิ้นใหญ่ให้ฝั่งพวกเขา

ทางที่ดีที่สุดคือต้องมีวิธีที่ทำให้พวกมันยืนอยู่นิ่งๆ

เผยเกอลุกขึ้นมาจากพื้นแล้วเดินมาหยุดข้างๆ เซี่ยซือจวิน

เมื่อครู่เธอก็คิดถึงปัญหานี้อยู่เหมือนกัน

“จริงๆ ผมมีวิธีอยู่นะ แต่อาจจะแสบไปหน่อย แล้วก็ต้องให้นายยอมเสียสละนิดๆ ด้วย”

“วิธีอะไร” เซี่ยซือจวินถาม

“นายถอดเสื้อผ้าแล้ววิ่งแก้ผ้าเลย ดึงดูดความสนใจทุกคน ทีนี้พวกมันก็หันไปมองนายกันหมด ไม่มีกะจิตกะใจจะวิ่งเล่นแล้ว ส่วนผมจะยืนอยู่ข้างหลังพวกมัน กวาดสายตาจากซ้ายไปขวาแวบเดียว ก็ล็อกเป้าได้สบายๆ”

เผยเกอพูดจาด้วยสีหน้าจริงจังขั้นสุด

ตอนพูดถึงคำว่ากวาดสายตา เธอยังเอามือมาทาบไว้ตรงคิ้วแล้วหันมองจากซ้ายไปขวา สาธิตท่าทางให้ดูแบบเห็นภาพชัดเจน

เซี่ยซือจวิน “…”

“เป็นไง วิธีผมเข้าท่าใช่ไหมล่ะ” เผยเกอยังถามย้ำ

เซี่ยซือจวินสูดหายใจเข้าลึกๆ

บอกตัวเองว่าอย่าโมโห อย่าเพิ่งฟิวส์ขาด

ต้องสะกดกลั้นเอาไว้ให้ได้ และต่อให้ทนไม่ไหวจริงๆ ก็ห้ามลงไม้ลงมือเด็ดขาด

“ทำไมไม่เป็นนายที่ไปวิ่งแก้ผ้าล่ะ” เซี่ยซือจวินถาม

“ก็เพราะหุ่นผมไม่ดีเท่านายน่ะสิ ไม่มีอะไรน่าดูหรอก”

เผยเกอหาเหตุผลมาอ้างได้อย่างชอบธรรมสุดๆ

“คราวก่อนรูปที่นายส่งให้แขกรับเชิญหญิงก็เป็นรูปอวดซิกแพกท่อนบนไม่ใช่เหรอ เรื่องแค่นี้สำหรับนายน่าจะจิ๊บๆ นะ ถือซะว่ามาโชว์หุ่นอีกรอบไง”

“ขอบใจ แต่หุ่นฉันไม่ได้มีไว้โชว์เรี่ยราด ทว่าคำแนะนำของนายก็ไม่เลวเหมือนกัน”

สิ้นเสียงคำพูด เซี่ยซือจวินก็ทิ้งตัวล้มตึงลงไปนอนกับพื้นทันที! เขาไอโขลกๆ อย่างหนักหน่วงแถมยังมีอาการชักเกร็งประกอบฉาก

แน่นอนว่าเพื่อไม่ให้จับโป๊ะได้ และเพื่อรักษาภาพลักษณ์ของตัวเองไว้

เซี่ยซือจวินจึงจงใจใช้ท่อนแขนบังใบหน้าของตัวเองมิดชิด

ในเมื่อกล้องจับภาพหน้าพังๆ ของเขาไม่ได้ เขาก็ยิ่งไอให้หนักขึ้นและทำตัวสั่นเทิ้มให้ดูเว่อร์วังยิ่งกว่าเดิม

การแสดงนั้นสมจริงเกินไป แถมยังเกิดขึ้นกะทันหันเสียจนทุกคนตกใจกันหมด

เผยเกอกะพริบตาปริบๆ

ไหวพริบไวเป็นบ้า!

เล่นละครเก่งเหมือนกันนี่หว่า!

เผยเกอรีบรับมุกทันที ย่อตัวลงไปนั่งข้างๆ

“เฮ้ย! เฮ้ย! พี่เซี่ย พี่เป็นอะไรไปน่ะ เฮ้ย! พี่กระอักเลือดแล้วเหรอเนี่ย อย่าล้อเล่นสิ รีบเรียกรถพยาบาลเร็วเข้า—!”

ทุกคนรีบกรูเข้ามาล้อมวง ตุ๊กตาแพนด้าเป็นร้อยตัวต่างพากันยืนเก้ๆ กังๆ ทำตัวไม่ถูก

แม้แต่ซูเสี่ยวเหยากับซูอวี่โม่ก็พลอยตกใจไปด้วย นึกว่าเซี่ยซือจวินเกิดเรื่องเข้าจริงๆ จนลืมเรื่องตามหาแพนด้าไปเสียสนิท

เฮ้อ!

นี่แหละน้า ผลลัพธ์ของการไม่ได้เตี๊ยมกันไว้ก่อน

เผยเกอเตรียมจะลุกขึ้น แล้วแอบถอยหลังออกไปเพื่อหาเป้าหมาย

ทว่าในจังหวะนั้นเอง เสียงของเจี่ยงหานเฟิงก็ดังขึ้นมา

“จับได้แล้ว”

มือของเธอแตะลงบนไหล่ของแพนด้าตัวหนึ่ง

“พี่เฟิงคะ?” ซูเสี่ยวเหยาหันไปมองเธอด้วยความงงงวย

เวลาหน้าสิ่วหน้าขวานขนาดนี้ ใครจะยังมีอารมณ์ไปสนใจแพนด้ากันล่ะ

พอเซี่ยซือจวินได้ยินประโยคนั้น ก็ลุกขึ้นยืนจากพื้นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นทันที

“พี่เซี่ย นี่พี่…?”

ซูเสี่ยวเหยาอึ้งจนตาค้าง ชั่วขณะนั้นตามสถานการณ์ไม่ทันจริงๆ

“ยังดูไม่ออกอีกเหรอ พวกเขาแกล้งเล่นละครน่ะ”

เจี่ยงหานเฟิงแค่นเสียงหึ

“ยอดเยี่ยมมากครับคุณหนู!” เผยเกอยกนิ้วโป้งให้เจี่ยงหานเฟิง

เจี่ยงหานเฟิงเบือนหน้าหนี ไม่สนใจเธอ แต่มุมปากกลับยกยิ้มขึ้นมาบางๆ

เซี่ยซือจวินปัดฝุ่นที่มือ

เดินตรงเข้าไปหาแพนด้าตัวที่เจี่ยงหานเฟิงจับไว้

“ว่าไง คราวนี้ยอมคืนยางรัดผมที่แย่งไปได้หรือยังครับ”

เจ้าแพนด้าตัวนั้นถอนหายใจ แต่ก็ยอมจำนนด้วยความเต็มใจและส่งของคืนให้

“เย้! พวกเราทำสำเร็จแล้ว!” ซูเสี่ยวเหยากระโดดตัวลอยด้วยความดีใจ

“ใช้เวลาไปสามนาทีครึ่ง ไม่มีทายผิดสักครั้ง ผู้กำกับครับ อาหารเช้าสุดหรูห้าชุด อย่าเบี้ยวล่ะ”

เซี่ยซือจวินหันไปเตือนผู้กำกับที่อยู่หลังจอมอนิเตอร์ผ่านหน้ากล้อง

“อาหารเช้ามาแล้วครับ—”

ประตูชั้นสามถูกเปิดออก ทีมงานคนหนึ่งเข็นรถเข็นขนาดเล็ก นำอาหารเช้าสุดหรูมาส่งให้พวกเขา

“ว้าว!”

“คราวนี้ผู้กำกับรักษาคำพูดแฮะ!”

“ใช่เลย ข้าวผัดซีฟู้ด ทุกจานเครื่องแน่นมาก น่ากินสุดๆ!”

“มาๆ นั่งลงกินกันเถอะ”

เผยเกอกางโต๊ะพับตัวเล็กอย่างคล่องแคล่ว แล้วกวักมือเรียกทุกคนให้นั่งล้อมวงกินข้าว

เธอหิวจนไส้กิ่วตั้งนานแล้ว

“พี่โหลว หนูกินไม่หมดหรอก แบ่งให้พี่หน่อยนะ” ซูเสี่ยวเหยาเอ่ยกับเผยเกอ

“ได้สิครับ” เผยเกอกำลังคิดอยู่พอดีว่าจานเดียวคงไม่อิ่ม

เจี่ยงหานเฟิงมองจานขนาดใหญ่ตรงหน้า แล้วก็มองเผยเกอ

อยากจะแบ่งไปให้บ้าง แต่ก็ไม่กล้าเอ่ยปาก

“เธอกินแค่นั้นไม่อิ่มหรอก ของฉันแบ่งให้เธอหน่อยแล้วกัน”

ไม่รอให้ซูเสี่ยวเหยาได้ปฏิเสธ เจี่ยงหานเฟิงก็ตักแบ่งไปให้เธอเกินครึ่งจาน

“…”

ซูเสี่ยวเหยาเป็นคนหัวไวอยู่แล้ว แม้บางครั้งจะเบลอไปบ้าง แต่ในเวลาสำคัญก็ฉลาดเป็นกรด!

เธอเข้าใจได้ทันทีว่าเจี่ยงหานเฟิงเขินที่จะแบ่งให้เผยเกอตรงๆ เลยแกล้งอ้อมผ่านทางเธอแทน

คุณหนูคนนี้เนี่ย…น่ารักน่าเอ็นดูพิลึกแฮะ

“พี่โหลว ของหนูมันก็ยังเยอะเกินไปอยู่ดี ฝั่งพี่จะยังกินไหวไหมคะ”

เผยเกอยิ้มพลางยื่นจานของตัวเองออกไปรับ

“ขอบคุณนะ ต่อให้เยอะกว่านี้ผมก็สวาปามหมด”

เมื่อเห็นแบบนั้น เจี่ยงหานเฟิงก็ไม่ได้พูดอะไร

“พี่เซี่ย พี่ซู พวกพี่กินพอกันไหมครับ ถ้าไม่พอบอกได้นะ ผมแบ่งให้” เผยเกอเอ่ยถามอีกสองหนุ่มด้วย

ซูอวี่โม่อมยิ้มแล้วส่ายหน้า

“ผมอิ่มพอดีแล้วครับ”

พอมาถึงเซี่ยซือจวิน

“นายเก็บไว้กินเองเถอะ เดี๋ยวเล่นไปได้ครึ่งทางจะหมดแรงล้มแปะลงไปนอนอู้กับพื้นไม่ยอมลุกอีกล่ะ”

โตจนป่านนี้แล้วแท้ๆ!

ตอนแรกเซี่ยซือจวินมองว่าเผยเกอเป็นเพียงคู่แข่งที่น่าจับตามองคนหนึ่ง

แต่พอได้มาอยู่ทีมเดียวกัน ถึงได้ค้นพบว่าหลายครั้งหมอนี่ชอบทำตัวไม่เต็มเต็งเอาเสียเลย

ทว่าในยามคับขัน กลับพึ่งพาได้อย่างน่าประหลาด

อย่างเช่นคำแนะนำเมื่อครู่ที่บอกให้เขาวิ่งแก้ผ้าเพื่อดึงดูดความสนใจ

ถ้าตัดคำว่าวิ่งแก้ผ้าทิ้งไป การเบี่ยงเบนความสนใจของอีกฝ่าย ก็นับว่าเป็นวิธีที่ยอดเยี่ยมจริงๆ

“เอ้อพี่เฟิง เมื่อกี้พี่ดูออกได้ยังไงคะว่าพี่เซี่ยแกล้งป่วยน่ะ” ระหว่างกินข้าว ซูเสี่ยวเหยาก็ถามเจี่ยงหานเฟิง

“หนูกับพี่ซูโดนหลอกกันสนิทใจเลย”

“เล่นใหญ่เกินไป” เจี่ยงหานเฟิงตอบสั้นๆ

“อ้าวเหรอคะ?” เล่นใหญ่ไปเหรอ ก็ดูสมจริงมากเลยนี่นา

ส่วนเจี่ยงหานเฟิงได้แต่แอบหัวเราะเยาะในใจ

จิ้งจอกเฒ่าสองตัว วินาทีก่อนยังยืนเคียงข้างคุยเล่นกันอยู่ดีๆ

วินาทีถัดมาดันมีคนหนึ่งล้มลงไปนอนชักแง็กๆ

มองยังไงก็มีพิรุธชัดๆ

พวกผู้ชายเจ้าเล่ห์ร้อยเล่มเกวียนพวกนี้ แผนสูงกันทั้งนั้นแหละ