บทที่ 94 พี่โหลวยังเป็นเด็กน้อยบอบบางอยู่เลยนะเนี่ย

“หนูรู้สึกว่าทีมเราเริ่มจะเข้าขากันขึ้นเรื่อยๆ แล้วน้า~”

ซูเสี่ยวเหยาเอ่ยขึ้นมาด้วยความซาบซึ้ง

“การประสานงานของพี่โหลวกับพี่เซี่ยนี่ไม่ต้องพูดถึงเลย เข้าขากันไร้ที่ติสุดๆ การรวมตัวของยอดฝีมือจัดการพวกภูตผีปีศาจได้อยู่หมัด เท่มาก!”

“พี่ซูก็ไม่เบาเลย เมื่อกี้ตอบสนองไวมาก พี่เฟิงก็สุดยอด มีพี่คนเดียวที่ดูออกว่าสองคนนั้นกำลังเล่นละคร พอสบโอกาสก็ล็อกเป้าหมายได้ทันที”

“ทุกคนเก่งกันจังเลยค่ะ! มีแค่หนูคนเดียวที่เป็นตัวถ่วง”

“อย่าพูดแบบนั้นเลย เธอก็ทำได้ดีมากแล้ว” ซูอวี่โม่ยิ้มพลางปลอบ

เซี่ยซือจวินเองก็พยักหน้าเห็นด้วย “สมาชิกทุกคนในทีมของเรา ขาดใครไปไม่ได้ทั้งนั้นครับ”

ส่วนเผยเกอนั้นพูดจาได้ตรงจุดกว่า

“ตอนนี้ยังเช้าอยู่เลย ด่านต่อไปยังมีโอกาสให้เธอได้สร้างผลงานอีกเยอะ สู้ๆ เข้าล่ะ!”

“อื้อ!” ซูเสี่ยวเหยาพยักหน้าหงึกๆ พลอยมีพลังฮึดสู้ขึ้นมาทันที

จากเกมแต่ละช่วงที่ผ่านมาเมื่อครู่ ซูเสี่ยวเหยาเริ่มตระหนักได้แล้ว

ขอแค่ตั้งใจจริง ทุกคนก็สามารถดึงประโยชน์ของตัวเองออกมาช่วยเหลือทีมได้ทั้งนั้น

ขนาดคุณหนูเจี่ยง คนที่ใครๆ ต่างมองว่าเป็นพวกชอบฉายเดี่ยวไม่สุงสิงกับใคร ก็ยังให้ความร่วมมือกับทีมได้เลย

เธอเองก็ต้องทำได้อย่างแน่นอน!

พอกินมื้อเช้าเสร็จสิ้น ทีมสีแดงก็ออกเดินทางลุยด่านกันต่อ

ทว่าเผยเกอกลับเกิดอาการขี้เกียจ ไม่อยากจะขยับตัวขึ้นมาเสียอย่างนั้น

โดยเฉพาะพอขึ้นมาถึงชั้นสี่ แล้วพบว่าทีมสีน้ำเงินยังคงติดแหง็กอยู่ที่ชั้นสองไม่ขยับไปไหน เผยเกอก็เสนอขึ้นมาทันควัน “พวกเราพักเอาแรงกันที่ชั้นนี้ก่อนค่อยลุยต่อ ดีไหมครับ?”

“พักอีกแล้วเหรอครับ? ชั้นสามนี่ยังพักกันไม่พออีกเหรอ” เซี่ยซือจวินเริ่มปวดหัว

เดิมทีเขานึกว่าสมาชิกที่รับมือยากที่สุดในทีมนี้จะเป็นเจี่ยงหานเฟิงเสียอีก

คิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าในขณะที่คุณหนูเจี่ยงไม่ได้ปริปากบ่นสักคำ เผยเกอกลับกลายเป็นคนเรื่องมากที่สุดไปซะได้

แน่นอนว่าในตอนนี้พวกเขานำอยู่ห่างมาก สมาชิกทั้งทีมจึงไม่มีใครรู้สึกร้อนรน

การที่เผยเกอเลือกจะพักในเวลาแบบนี้ ทุกคนก็คงไม่ว่าอะไร

เพียงแต่เซี่ยซือจวินคิดว่า พวกเขาควรสะสมแต้มต่อให้มากกว่านี้ จะประมาทตั้งแต่ตอนนี้ไม่ได้เด็ดขาด

“กินอิ่มแล้วก็ง่วงจังเลยครับ เดินไม่ไหวแล้วน้า~” เผยเกอฟุบลงกับราวบันไดอีกครั้ง แล้วเริ่มใช้วิธีออดอ้อนตื๊อไม่เลิก

นี่แหละคือข้อดีของการไม่ได้เป็นหัวหน้าทีม!

การเป็นหัวหน้าทีมต้องคอยนำหน้าบุกตะลุย

แต่การเป็นลูกทีมนี่มันสบายขนาดไหน อยากงอแงก็ทำได้ อยากเรียกร้องอะไรก็ขอได้ทั้งนั้น

เมื่อคืนเผยเกอปวดเอวจนแทบไม่ได้นอน วันนี้ยังต้องมาเหนื่อยทั้งวัน แถมยังมีภารกิจอีกตั้งมากมายรออยู่ข้างหน้า

มีแต่คนโง่เท่านั้นแหละที่ยอมทุ่มสุดตัวตั้งแต่แรก

ในเมื่อมีโอกาสได้พักก็ต้องรีบคว้าไว้สิ ด่านหลังๆ มีแต่จะเหนื่อยกว่านี้แท้ๆ

อย่างไรเสียความคืบหน้าของอีกฝ่ายก็ยังตามหลังพวกเขาอยู่ตั้งเยอะ ถ้าไม่พักตอนนี้แล้วจะไปพักตอนไหนล่ะ

เจี่ยงหานเฟิงปรายตามองเผยเกอแวบหนึ่ง

“ผู้ชายตัวโตซะเปล่า ทำไมถึงได้อ่อนปวกเปียกขนาดนี้นะ ไม่อายบ้างหรือไง!”

เผยเกอเกาะราวบันไดพลางส่ายหน้า “จะหาว่าผมอ่อนแอก็ตามใจเถอะครับ ตอนนี้ผมไม่อยากขยับแล้วจริงๆ ไม่งั้นพวกคุณก็ช่วยแบกผมไปทีสิ นะครับ?”

ไปให้พ้นเลยไป!

คำพูดพรรค์นี้ยังกล้าพูดออกมาได้อีกนะ!

ซูเสี่ยวเหยาอดไม่ได้ที่จะเอ่ยแซวเผยเกอ

“พี่โหลว ที่แท้พี่ก็เป็นเด็กน้อยขี้อ้อนเหมือนกันนะเนี่ย~ o(∩_∩)o”

ไอดอลคนนี้น่ารักจังเลยน้า!

กระทั่งบันไดขั้นที่ไอดอลทิ้งตัวลงไปนอน ยังดูมุ้งมิ้งขึ้นมาได้อย่างประหลาด~~

ซูอวี่โม่เห็นว่าเผยเกอคงไม่อยากขยับตัวแล้วจริงๆ จึงเอ่ยตามใจ “งั้นพวกเราพักกันสักหน่อยดีไหมครับ”

เผยเกอมองซูอวี่โม่ด้วยสายตาซาบซึ้งใจ

พี่ซูนี่แหละคนดีที่สุด!

เวลานี้ คอมเมนต์ในห้องไลฟ์ต่างคึกคักกันยกใหญ่

[ว้าว! ลูกโหลวเทปนี้น่ารักไม่ใช่เล่นๆ เลยน้า (★ω★)]

[555! ฉันสัมผัสได้เลยว่า ช็อตสามีฉันนอนแผ่บนบันไดทำตัวงอแงไม่ยอมเดิน จะต้องกลายเป็นมีมไวรัลอีกแน่! ถ้ามีเวอร์ชันจิบิด้วยล่ะก็ คงมุ้งมิ้งน่าดูเลยอ่ะ~]

[ป๊าโหลวเล่นใหญ่ขนาดนี้ ไม่กลัวเพื่อนร่วมทีมรุมกระทืบเอาเหรอ]

[ไม่กลัวหรอก! ป๊าโหลวของฉันฝีมือดีจะตาย สี่ต่อหนึ่ง ยังไม่รู้เลยว่าใครจะกดใครลงไปนอนกองกับพื้นกันแน่!]

[โหลวน้อยคนนี้น่ารักน่าเอ็นดูจังเลยอ่ะ~ ถ้าเป็นคนอื่นเอาแต่ใจฉันคงรำคาญไปแล้ว แต่พอเป็นโหลวน้อย อยากจะดึงมากอดฟัดให้หนำใจชะมัด~]

[ป๊าโหลวเพลาๆ หน่อยก็ดีนะ ระวังจะโดนชาวเน็ตด่าเอานะเออ!]

[ฉันก็เป็นห่วงเหมือนกัน กลัวป๊าโหลวจะโดนพวกฉวยโอกาสหาเรื่องด่าจัง~]

[สบายใจได้ ป๊าโหลวมีคนนอกเอ็นดูเยอะมากกก~]

[ตอนนี้ทีมสีแดงนำลิ่วไปไกลขนาดนั้น เสียเวลาแค่นิดหน่อยไม่เห็นเป็นไรเลยนี่นา~]

[มีแค่ฉันคนเดียวเหรอที่รู้สึกว่า ทุกคนในทีมสีแดงดูสปอยล์ตามใจพี่โหลวกันหมดเลยอ่ะ? 555! แม้แต่คุณหนูเจี่ยงกับพี่เซี่ยก็ยังแอบตามใจป๊าโหลวของฉันกันทั้งนั้น ทีมสีแดงน่ารักอบอุ่นเกินไปแล้ว!]

[ใช่ๆ! ฉันก็ชอบทีมสีแดงมากเหมือนกัน ยิ่งดูยิ่งรู้สึกว่าทุกคนน่ารักขึ้นเรื่อยๆ เลย!]

เมื่อเผชิญกับข้อเสนอของซูอวี่โม่

เซี่ยซือจวินลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็ส่ายหน้าปฏิเสธ

เขารู้สึกว่าจะตามใจเผยเกอมากเกินไปไม่ได้

หมอนี่นึกจะป่วนขึ้นมาก็ทำได้ทุกอย่าง หากตอนนี้ยอมให้พักง่ายๆ ด่านต่อไปคงยิ่งไม่ยอมขยับแน่

พอเซี่ยซือจวินนึกภาพว่าในชั้นต่อๆ ไป เผยเกอนึกจะทิ้งตัวนอนแผ่ตรงบันไดก็ล้มลงไปดื้อๆ แถมยังต้องคอยโอ๋คอยง้อถึงจะยอมลุกเดินต่อ เขาก็พลันรู้สึกปวดหัวตุบๆ ขึ้นมาทันที

เรื่องที่เป็นหลักการยังไงก็ถอยให้ไม่ได้เด็ดขาด

เอาแบบนี้แล้วกัน!

เซี่ยซือจวินผุดแผนการขึ้นมาได้อย่างหนึ่ง

เขาพูดกับเผยเกอ

"ด่านชั้นนี้ ถ้านายพาทุกคนผ่านด่านได้เร็วเป็นประวัติการณ์ ฉันจะให้นายพัก"

ต้องยอมรับเลยว่าหัวสมองของเซี่ยซือจวินแล่นไวมากจริงๆ

ใช้เวลาสั้นๆ แค่นี้ก็คิดวิธีชั้นยอดที่ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวออกมาได้แล้ว

วิธีนี้ไม่เพียงแต่รีดเอาความสามารถของเผยเกอออกมาใช้อย่างเต็มที่ แต่ยังประหยัดเวลาเพื่อให้เธอได้พักผ่อนอีกด้วย

เพอร์เฟกต์!

เผยเกอย่อมมองแผนการของเซี่ยซือจวินออกทะลุปรุโปร่งอยู่แล้ว เธอลองคิดดูครู่หนึ่ง ก็รู้สึกว่าข้อตกลงนี้คุ้มค่าที่จะทำ

"ก็ได้ครับ!"

เผยเกอที่เมื่อครู่ยังหมดเรี่ยวหมดแรงยืดหลังขึ้นมาตรงแหน็บ ตบเอวด้านหลังของตัวเองเบาๆ สองที แล้วผลักประตูบานใหญ่ของชั้นสี่เปิดออก—