บทที่ 95 ลุยเลย! หล่อเท่จนพวกเราต้องร้องไห้ไปเลย

ที่ชั้นสี่จะมีอะไรรอพวกเขาอยู่กันแน่นะ

เผยเกอกลับมีท่าทางไม่หวั่นเกรงอะไรเลยสักนิด อะไรจะมาก็ช่างเถอะ

"โอ้โหหหหห~~~"

ซูเสี่ยวเหยาก็เหมือนกับผู้ชมจำนวนนับไม่ถ้วนในห้องไลฟ์ ที่โดนออร่าความนิ่งสงบระดับตัวพ่อของเผยเกอตกเข้าเต็มเปา

เซี่ยซือจวินเองก็อยากจะดูเหมือนกันว่า เจ้าหมอนี่จะมีความสามารถสักแค่ไหนกันเชียว แล้วมีไพ่ตายอะไรซ่อนอยู่กันแน่

หลังจากทั้งห้าคนเข้ามาในชั้นสี่ เซี่ยซือจวินก็ได้รับข้อความที่ทีมงานส่งมาให้อย่างรวดเร็ว

——ยินดีด้วยที่พวกคุณผ่านขึ้นมาถึงชั้นที่สี่ได้สำเร็จ แต่นี่ไม่ได้หมายความว่าพวกคุณจะชนะไปได้ตลอดรอดฝั่ง เพราะบททดสอบที่แท้จริงเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น ณ บัดนี้

อย่างที่เคยบอกไปก่อนหน้านี้ว่าเนื้อหาเกมในวันนี้ นอกจากจะจับคู่จิ้นแล้ว ยังมีไว้เพื่อช่วยให้แขกรับเชิญได้เก็บแต้มความประทับใจและเรียกกระแสนิยมอีกด้วย

นี่คือโจทย์โชว์ความสามารถเฉพาะตัวของแขกรับเชิญ

แถมยังเป็นโจทย์โชว์ความสามารถที่เตรียมไว้ให้เซี่ยซือจวินกับลั่วเฟยโดยเฉพาะเสียด้วย

ภายในห้องนี้ มีหน้าจอแสดงผลขนาดยักษ์ติดอยู่บนผนังฝั่งตรงข้าม

ภายในเวลาหนึ่งนาที จะมีภาพหน้ากากงิ้วแสดงขึ้นมาทั้งหมด 120 หน้า

ใช่แล้ว ฟังไม่ผิดหรอก

เฉลี่ยแล้วหนึ่งวินาทีจะแสดงภาพหน้ากากงิ้วสองหน้า

หน้ากากงิ้วพวกนี้ ยังมีพวกที่มีความคล้ายคลึงกันสูงมาก ทว่ามีจุดต่างเพียงเล็กน้อยอยู่อีกด้วย

กติกากำหนดให้ทั้งสองทีมต้องอาศัยการสังเกตและความจำ เพื่อตอบคำถามสามข้อที่ทีมงานตั้งขึ้นมา

ยกตัวอย่างเช่น ทีมงานถามพวกเขาว่า หน้ากากงิ้วที่ปรากฏขึ้นเป็นลำดับที่ห้าสิบคือหน้ากากอะไร

บนหน้าจอขนาดใหญ่จะสลับตำแหน่งหน้ากากงิ้วทั้ง 120 หน้านี้แบบคละกัน แล้วให้พวกเขาชี้เลือกคำตอบที่ถูกต้องออกมาหนึ่งข้อ

ร้ายกาจพอตัวเลยใช่ไหมล่ะ

ข้อสอบแบบตัวเลือกที่มีแค่สามสี่ตัวเลือกคงไม่สะใจทีมงานแล้ว เพราะกลัวว่าพวกเขาจะมั่วถูก

จัดไปเลย 120 หน้าพร้อมกัน ดูสิว่าจะมั่วถูกยังไง

ต่อให้มหาเทพแห่งโชคลาภมาจุติเอง ก็ลองมามั่วข้อนี้ดูสิ!

ด่านนี้ วัดกันที่ฝีมือล้วนๆ!

แน่นอนว่าทางทีมผู้กำกับเองก็เคยคาดการณ์ไว้แล้ว

ภารกิจนี้ โดยพื้นฐานแล้วมีแค่เซี่ยซือจวินกับลั่วเฟยเท่านั้นที่จะผ่านได้ด้วยตัวคนเดียว

ถ้าสองคนนี้ถูกแบ่งไปอยู่ทีมเดียวกัน อีกทีมก็คงซวยสนิท

แต่ก็ไม่เป็นไรนี่!

ยังมีเรื่องการทำงานเป็นทีมอยู่

ห้าคน แบ่งกันจำคนละ 24 หน้า ความยากก็จะลดลงมาหน่อย

"ถ้าทำไม่สำเร็จจริงๆ ก็สามารถเลือกรับโทษปรับเวลาหนึ่งชั่วโมง เพื่อผ่านขึ้นไปลุยด่านในชั้นถัดไปได้ครับ"

ผู้กำกับสวีเฉิงยังใจดีพอที่จะเปิดทางถอยไว้ให้พวกเขา

"คุณพระช่วย!!"

ซูเสี่ยวเหยาอ้าปากค้างไปแล้ว

"นี่มันของที่มนุษย์มนาเขาจำกันได้จริงๆ เหรอเนี่ย"

หนึ่งนาที 120 หน้ากากงิ้วเนี่ยนะ อย่าว่าแต่จำรายละเอียดบนใบหน้าเลย แค่กวาดตามองภาพรวมให้ชัดยังมองไม่ทันด้วยซ้ำ!

ใบหน้าของซูอวี่โม่ซีดลงไปเล็กน้อยเช่นกัน

นี่ไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์ปกติจะทำสำเร็จได้เลย

จริงสิ เซี่ยซือจวินอาจจะทำได้ก็ได้

ได้ยินมาว่าพวกยอดนักสืบจะเก่งกาจเป็นพิเศษ โดยเฉพาะนักสืบระดับแถวหน้าอย่างเขา

พอนึกถึงตอนที่ดูเทปบันทึกภาพก่อนหน้านี้ เซี่ยซือจวินก็ตาไวเป็นเลิศจนมองเห็นจักรยานคันที่หายไปได้

คุณหนูเจี่ยงเป็นพวกประเภทที่ไม่ยอมแพ้อะไรง่ายๆ

แต่พอเห็นภารกิจนี้ ก็ยังรู้สึกว่าทีมงานไร้ขอบเขตเกินไปจริงๆ

เธอก้าวไปยืนอยู่อีกด้าน ทำตัวเหมือนเป็นคนนอกที่ไม่ขอข้องเกี่ยว

ราวกับกำลังจะบอกว่า: ด่านนี้ฉันไม่เล่นด้วยหรอก ผีที่ไหนจะไปเล่นกัน!

"พี่เซี่ย ถึงคราวพี่ต้องออกโรงแล้วค่ะ!"

ซูเสี่ยวเหยาทำท่า "เชิญเลยครับนายท่าน" แล้วเอ่ยกับเซี่ยซือจวินด้วยความนอบน้อม

เซี่ยซือจวินมองเผยเกอด้วยความขบขัน

"ผมไม่มีปัญหาอยู่แล้วครับ แต่เมื่อกี้โหลวเชวี่ยเพิ่งบอกเองนะว่าด่านนี้ขอยกให้เขา"

เซี่ยซือจวินรู้สึกยินดีอยู่ลึกๆ

เกมในด่านนี้ แม้ระดับความยากจะถือว่าธรรมดาสำหรับเขา แต่ก็ยังมีความท้าทายอยู่บ้าง

พอดีเลย จะได้ใช้ทดสอบดูว่าเนื้อแท้ของเจ้าหมอนี่มีของแค่ไหน

เผยเกอคิดในใจว่า นี่มันเป็นช่วงเวลาโชว์เดี่ยวที่ผู้กำกับจัดไว้ให้เซี่ยซือจวินกับหลานชายตัวดีของเขานี่นา การที่เธอไปแย่งซีนแบบนี้มันจะดีจริงๆ เหรอ

"พี่เซี่ย เอาเป็นว่าด่านนี้พี่ลุยก่อน แล้วด่านหน้าค่อยยกให้ผมดีไหมครับ"

เซี่ยซือจวินส่ายนิ้วไปมา

"ถ้าเป็นแบบนั้น เวลานอนพักของนายก็เป็นอันยกเลิกไปนะ"

"…" เผยเกอเงียบไปทันที

เจ้าหมอนี่ ได้ทีเอาใหญ่เลยนะ!

คิดว่าคุมเธออยู่แล้วงั้นเหรอ?!

เหอะ ก็ได้

ถือว่าดักคอเธอได้ชั่วคราวก็แล้วกัน

เพื่อเวลาพักผ่อนอันเป็นอิสระ เพื่อที่จะได้นอนขี้เกียจรอรับชัยชนะอย่างสบายใจในด่านต่อๆ ไป เรื่องแย่งซีนแค่นี้ แย่งก็แย่งสิ!

เผยเกอปลดกระดุมเสื้อคลุมออก ล้วงมือทั้งสองข้างเข้ากระเป๋ากางเกง แล้วเดินไปยืนหน้าจอด้วยท่าทางผ่อนคลายสบายๆ

"อย่ามัวเสียเวลาเลย มาเลยครับ!"

ผู้กำกับสวีเฉิงเห็นเผยเกอก้าวออกมายืนคนเดียว หางตาก็กระตุกยิกๆ

เจ้าตัวป่วนเอ๊ย!

จะขอท้าดวลคนเดียวจริงๆ เหรอเนี่ย?

"ผมขอย้ำกติกาอีกรอบนะครับ แขกรับเชิญมีโอกาสดูหน้ากากงิ้วได้มากที่สุดสิบครั้ง มีคำถามสามข้อ ต้องตอบถูกสองข้อถึงจะถือว่าผ่านด่าน"

คิดดูให้ดีๆ อีกทีนะ!

อย่าเพิ่งโง่เดินดุ่ยๆ ขึ้นมา ระวังเถอะ ทำเป็นเท่แต่สุดท้ายจะหน้าแหกเอา!

ตอนนี้เก๊กท่าหล่อไว้ขนาดไหน ตอนที่ตอบคำถามไม่ได้มันจะยิ่งขายหน้าเท่านั้นนะ!

ต้องรู้ไว้ด้วยว่า ตอนนี้ในโลกออนไลน์มีพวกที่คอยอวยเทพโหลวเยอะมาก

จนทำให้หลายคนทนหมั่นไส้ไม่ไหวผันตัวไปเป็นแอนตี้กันหมดแล้ว

คนพวกนั้นต่างก็ตั้งหน้าตั้งตารอดูเทพโหลวพลาดท่าพ่ายแพ้อย่างหมดรูป เพื่อจะได้เข้ามาเยาะเย้ยกันให้ฉ่ำปอด

เผยเกอยิ้มพลางชูนิ้วชี้ขึ้นมาหนึ่งนิ้ว

"ไม่ต้องยุ่งยากหรอกครับ ผมดูรอบเดียวก็พอแล้ว"

พอคำพูดนี้หลุดออกมา เพื่อนร่วมทีมของเธอเองก็เริ่มอยู่ไม่สุขเป็นกลุ่มแรก

ซูอวี่โม่: "โหลวเชวี่ย อย่าประมาทนะ"

ซูเสี่ยวเหยา: "พี่โหลวเท่ระเบิดไปเลยค่ะ!! ใจจริงหนูก็อยากพูดแบบนี้อยู่นะคะ แต่ในใจหนูหวิวมากเลย ไอดอลของหนู พี่จะไม่หน้าแตกใช่ไหมคะเนี่ย"

เจี่ยงหานเฟิงกลอกตาขึ้นฟ้า: เจ้าหมอนี่ถ้าไม่ได้ขี้โม้สักวันมันจะตายหรือไงนะ

ส่วนเซี่ยซือจวินกลับยิ้มพลางพยักหน้า

ดูท่าว่าไฟในการต่อสู้ของเธอจะถูกจุดขึ้นมาเต็มที่แล้ว

ยอมทุ่มเทขนาดนี้ เพียงเพื่อจะได้นอนพักงั้นเหรอ?

ต่อไปคงต้องเอาเรื่องนี้มาใช้ประโยชน์ให้คุ้มๆ เสียแล้ว

ในหัวของเซี่ยซือจวินพลันปรากฏภาพอันน่าสนใจภาพหนึ่งขึ้นมา

ตัวเขาเดินอยู่ข้างหน้า ในมือถือเบ็ดตกปลาที่มีปลาตัวหนึ่งห้อยต่องแต่งอยู่ตรงปลายเบ็ด

ด้านหลังมีแมวน้อยที่ดูเซื่องซึมหมดเรี่ยวแรงเดินตามมา แมวน้อยไม่อยากเดิน แต่ก็อยากกินปลาที่ห้อยอยู่บนเบ็ดเหลือเกิน จึงได้แต่วิ่งตามเขาไปเรื่อยๆ วิ่งตามไปไม่หยุด

แมวน้อยโกรธกับเรื่องนี้มาก จึงล้มตัวลงนอนกลิ้งเกลือกเอาแต่ใจอยู่บนพื้น แถมยังหงายพุงขาวๆ ออกมาให้ดูอีกต่างหาก

เมื่อเป็นเช่นนั้น เซี่ยซือจวินก็จะหยุดเดิน แล้วยื่นปลาไปจ่อที่ปากของแมวน้อย ให้มันได้แทะสักสองสามคำ พอมันได้กิน มันก็จะได้ยอมวิ่งตามต่อไป…

"เอ่อ!"

เซี่ยซือจวินที่กำลังจินตนาการอย่างเพลิดเพลิน จู่ๆ ก็พบว่าใบหน้าของแมวน้อยตัวนั้นกลับกลายเป็นใบหน้าของเผยเกอที่ดูดุแต่น่ารักอย่างประหลาด เขาจึงรีบสลัดภาพในหัวทิ้งไปด้วยความกระอักกระอ่วนใจ

อีกฝ่ายไม่ใช่แมวที่จะยอมให้เขาเอาเบ็ดมาล่อแล้วเดินตามเสียหน่อย

เจ้าหมอนั่นลึกลับจนยากจะหยั่งถึง ใครที่คิดจะปั่นหัวเธอ มีหวังได้โดนเธอปั่นหัวกลับจนหมุนติ้วเสียเองมากกว่า

เซี่ยซือจวินก้าวมาถึงจุดนี้ได้ด้วยพลังแห่งการคิดวิเคราะห์อย่างมีตรรกะ ทว่าเขาก็ยังคงเชื่อมั่นในสัญชาตญาณของตัวเองอย่างมาก

สัญชาตญาณของเขา ในบางครั้งก็ช่วยให้เขาตัดสินใจในเรื่องสำคัญๆ ได้อย่างแม่นยำ

เช่นเดียวกับเรื่องของเผยเกอ

หยอกล้อได้ตามความเหมาะสม แต่อย่าได้มองเธอเป็นแมวน้อยจริงๆ เชียว ไม่อย่างนั้นจุดจบจะน่าเวทนามาก

"คุณแน่ใจนะว่าจะขอท้าทายคนเดียว? ถ้าคุณล้มเหลว เพื่อนร่วมทีมของคุณก็จะหมดสิทธิ์ท้าทายไปด้วย แล้วพวกคุณก็จะต้องถูกปรับเวลาหนึ่งชั่วโมงโดยอัตโนมัติ"

ผู้กำกับสวีเฉิงยังคงพยายามยืนยันอีกขั้น

เผยเกอเริ่มจะหมดความอดทนแล้ว

ผู้กำกับคนนี้ทำไมถึงได้พูดจาจู้จี้จุกจิกขนาดนี้นะ

เธอดูเหมือนคนที่คิดอะไรตื้นๆ หัวร้อนแล้วพุ่งพรวดขึ้นมาหรือไง

ไม่ไว้ใจในความสามารถของเธอกันขนาดนี้เลยเหรอ

ดูท่าว่าก่อนหน้านี้เธอคงจะทรมานอีกฝ่ายน้อยเกินไปสินะ

ถึงขนาดที่เขายังไม่รู้เลยว่า ตัวเธอนั้นเป็นคนแบบไหนกันแน่~

เผยเกอหันกลับไปมองเพื่อนร่วมทีมของตัวเอง

"ด่านนี้ ยกอำนาจการตัดสินใจให้ผมคนเดียวเต็มที่ ไม่มีปัญหาใช่ไหมครับ? ถ้าผมพลาดขึ้นมาจนทำให้ทุกคนโดนปรับเวลา หลังจากนี้ผมจะไม่ส่งเสียงงอแงขอพักอีกแล้ว จะช่วยทุกคนกอบกู้เวลาที่เสียไปกลับคืนมาให้เอง"

แม้เผยเกอจะเก่งกาจและมั่นใจในตัวเอง แต่เธอก็ไม่ใช่พวกเผด็จการเอาแต่ใจ

ยังคงพูดคุยปรึกษาหารือกับเพื่อนร่วมทีมด้วยดี

ซูอวี่โม่: "อื้ม สู้ๆ นะ"

ซูเสี่ยวเหยา: "พี่โหลว โชว์ความเท่จนพวกเราต้องร้องไห้ไปเลยนะคะ!!"

เจี่ยงหานเฟิงอ้าปากตั้งท่าจะพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดออกมา

เมื่อเห็นว่าทั้งสี่คนกำลังจ้องมองมาที่เธอ

เธอก็ส่งเสียงฮึดฮัดใส่เผยเกออย่างไม่เกรงใจ "ถ้าทำพลาดล่ะก็ ข้าวเที่ยงก็ไม่ต้องกินมันแล้ว อดไปซะเถอะ! ถึงยังไงกินเข้าไปเยอะแยะก็ไม่มีประโยชน์อะไรอยู่ดี!"

เผยเกอหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก

ไม่เห็นจะต้องโหดขนาดนี้เลยนี่นา

บทลงโทษอย่างอื่นก็ว่าไปอย่าง ทำไมถึงต้องห้ามไม่ให้กินข้าวด้วยล่ะเนี่ย!

คนอื่นๆ ต่างพากันขำขัน

คุณหนูเจี่ยงในวันนี้ ให้ความรู้สึกว่าไม่ได้เย็นชาขนาดนั้นแล้ว

เริ่มจะมีกลิ่นอายของความเป็นมนุษย์ขึ้นมาบ้างแล้วทีเดียว

แน่นอนว่า ส่วนใหญ่แล้วอารมณ์พวกนั้นก็พุ่งเป้าไปที่เผยเกอคนเดียวนั่นแหละ

คู่กัดคู่ปรับคู่นี้ เริ่มจะมีคนตามจิ้นมากขึ้นเรื่อยๆ แล้ว

เซี่ยซือจวินพยักหน้าให้เผยเกอเพื่อเป็นการสรุปปิดท้าย

"ลุยให้เต็มที่เลย พวกเราเชื่อใจนาย"

เมื่อได้รับแรงสนับสนุนจากทุกคน เผยเกอก็มีไฟขึ้นมาเต็มเปี่ยม

เธอหันหลังกลับอย่างเท่ๆ เผชิญหน้าเข้าหาจอภาพขนาดยักษ์

"ถ้าอย่างนั้นก็เข้ามาเลยครับ!"

เมื่อสวีเฉิงเห็นดังนั้น ก็ไม่มีความจำเป็นต้องพูดอะไรให้มากความอีก

"จับเวลาหนึ่งนาที เริ่มได้!"

สิ้นเสียงประกาศ หน้าจอขนาดยักษ์ก็เริ่มเลื่อนภาพอย่างรวดเร็ว

ภาพหน้ากากงิ้วแต่ละหน้าสลับเปลี่ยนหมุนเวียนผ่านสายตาของทุกคนไปอย่างรวดเร็ว

ก่อนหน้านี้แค่ฟังเฉยๆ ทุกคนยังไม่รู้สึกอะไรเท่าไร

แต่พอภาพหน้ากากเริ่มเลื่อนไปได้ไม่กี่วินาที ทุกคนก็เริ่มตาลายไปหมดแล้ว

อดคิดไม่ได้จริงๆ ว่า ภารกิจนี้มันจะทำให้สำเร็จได้จริงเหรอ

ส่วนเผยเกอนั้น ยืนอยู่หน้าจอภาพขนาดใหญ่ด้วยสีหน้าจดจ่อ บนใบหน้าไม่หลงเหลือแววขี้เล่นเหมือนในยามปกติอีกต่อไปแล้ว

เธอจริงจังเสียจนดูเท่และเย็นชา แววตาคมกริบและเฉียบขาด ราวกับว่าต่อให้เป็นรายละเอียดที่เล็กน้อยเพียงใด ก็ไม่มีทางเล็ดลอดสายตาคู่นั้นของเธอไปได้เลย