บทที่ 161 ขายปลา

บนใบหน้าของหลี่ซิงยังคงมีรอยยิ้มประดับอยู่ ทว่าในใจกลับเริ่มคุกรุ่นด้วยโทสะ

เขาแอบสบถในใจ 'ให้ตายสิ กล้าดียังไงมารังแกพี่เมียฉัน'

หลี่ซิงชูป้ายรับปลาในมือขึ้นมาสะบัดเบาๆ แล้วเอ่ยว่า "เถ้าแก่หาน ถึงเวลาให้ผมไปรับปลาได้แล้วมั้งครับ?"