บทที่ 58 พวกยายแก่พวกนี้เป็นใครมาจากไหนกันยะ พี่น้องรวมใจเป็นหนึ่งเดียว!

พอได้ยินประโยคนี้ ทั่วทั้งบริเวณก็ฮือฮาขึ้นมาทันที

คนผ่านไปผ่านมาไม่น้อยต่างรู้สึกว่า หญิงชราคนนี้ไม่ใช่แค่ไม่มีเหตุผล แต่กำลังเล่นแง่หน้าด้านๆ ชัดๆ

อย่าว่าแต่เรื่องนี้เป็นแค่การปะทะคารมกันเลย ต่อให้ทั้งสองฝ่ายจะทะเลาะกันจนฟ้าถล่มดินทลาย อย่างมากที่สุดก็แค่กล่าวขอโทษ

หรือต่อให้เกิดความเสียหายขึ้นมา ก็เป็นเรื่องของการชดใช้เงินทองเท่านั้น

พ่อหนุ่มคนนี้จะไปยอมคุกเข่าโขกหัวขอโทษเธอได้ยังไงกัน?

ผู้ชมในห้องไลฟ์ต่างรัวนิ้วเคาะแป้นพิมพ์ไม่หยุด รุมก่นด่ายายแก่กันยกใหญ่

นักข่าวสาวในที่เกิดเหตุก็ย่อมรู้ดีแก่ใจว่าเรื่องนี้ไม่มีทางเป็นไปได้

แต่รู้ก็ส่วนรู้ ยังไงก็ต้องถามตามหน้าที่ เธอจึงเดินกลับมาหาฉินกงอวี่อีกครั้ง

แล้วเอ่ยถาม "คุณคะ สำหรับข้อเรียกร้องของคุณยายท่านนี้…"

"ไม่ทราบว่าคุณมีความคิดเห็นอย่างไรบ้างคะ?"

ฉินกงอวี่ยังคงล้วงกระเป๋ากางเกงทั้งสองข้าง แล้วตอบเสียงเรียบ "ผมไม่มีความเห็นครับ"

"ก่อนที่ลูกชายเขาจะมาถึง ผมไม่คุยกับเขาสักคำเดียวแน่นอน"

คำตอบนี้ทำให้นักข่าวไม่เข้าใจ "ทำไมล่ะคะ?"

"ถึงแม้คำพูดของคุณยายจะฟังดูไม่เข้าหูนัก แต่เราก็น่าจะพูดคุยกันดีๆ ไม่ใช่เหรอคะ?"

"ตอนนี้ทุกคนมาออกันอยู่ตรงนี้ ก็กระทบต่อการเปิดร้านของคุณอย่างมาก น่าจะรีบจัดการให้จบๆ ไปดีกว่าไหมคะ?"

เธอไม่ได้คิดจะบีบคั้นฉินกงอวี่ หรือกดดันให้เขาเอ่ยปากขอโทษ

เพียงแต่รู้สึกว่าถ้าทั้งสองฝ่ายไม่ยอมคุยกัน เรื่องนี้ก็คงยากที่จะคลี่คลาย ไม่แน่ว่าอีกเดี๋ยวหญิงชราอาจจะก่อเรื่องโวยวายหนักกว่าเดิม

"ตอนนี้อาการของเขาเปราะบางมาก ไม่รู้จะทรุดขึ้นมาตอนไหน"

"ถ้าผมพูดกับเขาสักสองสามคำ แล้วจังหวะนั้นโรคเขาดันกำเริบขึ้นมาพอดีจะทำยังไงล่ะครับ?"

"เดิมทีก็มีปากเสียงกันอยู่แล้ว ถึงตอนนั้นไม่โดนเกาะหนึบรีดไถจนหมดตัวเหรอครับ?" ฉินกงอวี่พูดความจริงออกไป

ทั้งยังเห็นว่านักข่าวคนนี้นิสัยไม่เลว จึงเอ่ยเตือนไปอีกสองสามประโยค "คุณเองก็อยู่ให้ห่างๆ เขาไว้หน่อยเถอะครับ"

"เดี๋ยวพอโรคกำเริบแล้วล้มมาทับคุณเข้า ถึงตอนนั้นมีแปดปากก็คงแก้ตัวไม่หลุดหรอก!"

หญิงชราคนนี้ตอนนี้ก็เหมือนระเบิดเวลา ใครเฉียดเข้าไปใกล้คนนั้นก็ซวยสุดขีด

ดังนั้นตั้งแต่แรกสุด เขาจึงไม่อยากให้ยัยเฒ่าเข้ามาแตะโดนตัวเลยแม้แต่น้อย และตอนนี้ก็ยังยืนขวางอยู่นอกประตู

เพื่อกันไม่ให้เข้ามาล้มในร้าน แล้วต้องมาโทษว่าพื้นร้านเขาลื่นอีก!

พอได้ยินคำพูดของฉินกงอวี่ นักข่าวสาวก็ใจหายวาบ ขยับตัวถอยห่างออกมาอีกสองก้าวโดยไม่รู้ตัว

แม้แต่ตากล้องที่แบกกล้องอยู่ก็ยังรีบถอยกรูดไปด้านหลัง ด้วยกลัวว่าจะล้มมาทับตัวเองเข้าจริงๆ

ถ้าเกิดโดนตบทรัพย์ขึ้นมาจริงๆ เกรงว่าคงต้องขายบ้านชดใช้เลยทีเดียว

ทางฝั่งแม่ผู้จัดการเหลียงเห็นแบบนั้นก็ทั้งโกรธทั้งโมโห ยัยนักข่าวนี่มันยังไงกันแน่นะ?

ตัวเองเป็นคนเรียกมาแท้ๆ ทำไมถึงเอาแต่พูดเข้าข้างไอ้เด็กเวรนั่นอยู่ได้?

ยังดีที่บรรดาเพื่อนรุ่นราวคราวเดียวกันของแม่ผู้จัดการเหลียงช่วยกันหนุนหลัง ต่างพากันรุมด่าทอฉินกงอวี่

ท่าทางเหมือนหญิงปากจัดด่ากราดกลางตลาดแบบนี้ ยิ่งทำให้ไทยมุงรอบข้างรู้สึกรังเกียจกลุ่มหญิงชราพวกนี้มากขึ้นไปอีก

ส่วนฉินกงอวี่ก็ขี้เกียจจะตามใจ เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาอีกครั้ง แล้วกดโทรแจ้งความทันที

แม่ผู้จัดการเหลียงถือเป็นคู่กรณีโดยตรง แถมยังมีระเบิดเวลาติดตัวอยู่ เขาจึงไม่สะดวกที่จะโทรเรียกลุงตำรวจมา

เพราะกลัวว่าลุงตำรวจจะพลอยโดนอีกฝ่ายเกาะติดแจจนเดือดร้อนไปด้วย!

แต่พวกยายแก่ไม่กี่คนนี้เป็นใครมาจากไหนกัน?

แล่นมาด่าเขาถึงที่นี่ ช่างไม่รู้จักกาลเทศะเอาเสียเลย

คุยสายเพียงไม่กี่คำ ฉินกงอวี่ก็วางสาย แล้วยืนนิ่งๆ อยู่หน้าประตูอย่างสุขุมตามเดิม

ส่วนบรรดาเพื่อนของแม่ผู้จัดการเหลียง พลันเห็นว่าฉินกงอวี่โทรแจ้งตำรวจจริงๆ ก็เริ่มจะเลิ่กลั่กทำตัวไม่ถูก

"กะ…แก มีสิทธิ์อะไรมาแจ้งตำรวจ!?"

"นั่นสิ พวกเรายังไม่ได้แจ้งจับแกเลย แกกลับมาชิงฟ้องคนอื่นก่อนเสียนี่!"

"แกคิดว่าพวกเรากลัวแกแจ้งตำรวจหรือไง? พอลุงตำรวจมาถึง ไม่รู้ใครกันแน่ที่จะโดนจับ!"

เพื่อนๆ ของแม่ผู้จัดการเหลียงต่างตะโกนเสียงแข็งกลบเกลื่อนความกลัวข้างใน

ทว่าฉินกงอวี่ขี้เกียจจะต่อปากต่อคำ ยังคงยืนตระหง่านไม่ไหวติงอยู่หน้าประตู

การไปยืนเถียงกับคนโง่มันเป็นเรื่องที่โง่ที่สุด คนพวกนี้ไม่มีสมองกันอยู่แล้ว เพราะฉะนั้นส่งให้ลุงตำรวจไปจัดการเลยจะดีกว่า

ให้ลุงตำรวจไปรับมือกับคนพรรค์นี้แทน!

ไทยมุงรอบข้างรวมถึงผู้ชมในห้องไลฟ์ เมื่อเห็นว่าฉินกงอวี่โดนรุมด่าขนาดนี้

แต่กลับตอกหน้าด้วยการกดโทรศัพท์แจ้งตำรวจอย่างเด็ดขาด ต่างก็ส่งเสียงเชียร์กันลั่น คอมเมนต์ในไลฟ์วิ่งรัวไม่หยุด

【สุดยอดเลยหมอฉิน มันต้องแบบนี้สิ】

【เหตุผลที่ฉันเป็นเอฟซีหมอฉิน ก็เพราะเขาเอาจริงทุกรอบนี่แหละ ไม่เล่นไม้นวมให้เสียเวลาเลย】

【บอกจะแจ้งตำรวจก็แจ้งทันที ไม่เสียเวลาพล่ามด้วยเลยสักนิด!】

【ตอนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรโคตรเท่ ยายแก่พวกนั้นหน้าถอดสีทันทีเลย】

【หล่อมาก สมกับเป็นผู้ชายที่ฉันหมายตาไว้ จัดการกับพวกมนุษย์ป้าต้องทำแบบนี้แหละ】

【ขำว่ะ ยายแก่พวกนี้กลัวจนหัวหดชัดๆ แต่ปากยังแข็งไม่เลิก】

【จริง พอเห็นหมอฉินโทรแจ้งตำรวจ ยายแก่พวกนั้นก็สะดุ้งกันหมด แต่ปากยังไม่ยอมแพ้เลย】

【ก็ถึงบอกไงว่า ยายแก่พวกนี้ตัวเปราะบางไปหมด แค่แตะนิดเดียวก็เข้าโรงพยาบาลแล้ว มีแต่ปากนี่แหละที่แข็งกว่าเหล็กกล้า】

【หมอฉินทำถูกที่สุดแล้ว ยายแก่พวกนี้แตะก็ไม่ได้ ด่าก็โดนหาว่าไม่เคารพคนแก่ เรียกหาลุงตำรวจนี่แหละดีที่สุด】

【เฮ้อ ถ้ารู้แบบนี้ตั้งแต่แรกก็ดีสิ คราวก่อนฉันไปเถียงกับคนแก่ สุดท้ายแกแกล้งเป็นลมล้มพับไป ต้องจ่ายค่าทำขวัญตั้งหลายพัน!】

【555 หมอฉินของเรามีสติดีจริงๆ ไม่สนใจยายแก่พวกนี้เลยสักนิด】

【เมื่อกี้ยังอุตส่าห์ใจดีเตือนนักข่าว แล้วตากล้องก็รีบถอยไปตั้งหลายก้าว เกือบขำตายแน่ะ】

【คนมีสติที่สุดในปฐพี หมอฉินยืนขวางประตูไว้ ไม่ยอมให้พวกยายแก่ก้าวเข้ามาเลย】

【ในใจหมอฉินตอนนี้คงกำลังคิดว่า จะไปตายที่ไหนก็ไป อย่ามาตายในร้านเพื่อตบทรัพย์ฉันนะเว้ย】

【หมอฉิน: คิดจะตบทรัพย์ฉันเหรอ ฝันไปเถอะ!】

【หล่อเกินไปแล้ว ลุคนี้ของหมอฉินกระแทกใจฉันเข้าเต็มเปา】

【นั่นสิ ได้รูปเปลี่ยนภาพพักหน้าจอใหม่อีกแล้ว เจอเรื่องอะไรก็นิ่งสงบดั่งขุนเขา ไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด】

"คุณยายคะ อย่าด่าคุณเขาอีกเลยค่ะ"

"ไม่อย่างนั้นพวกคุณยายจะดังไปทั่วประเทศเอานะคะ" นักข่าวรายการหวงจินเหยี่ยนรีบช่วยเกลี้ยกล่อมอยู่ข้างๆ

เพราะฝ่ายประสานงานหลังไมค์แจ้งมาแล้วว่า ตอนนี้พวกยายแก่กลุ่มนี้ถูกคนเอาไปประจานลงเน็ตเรียบร้อยแล้ว

ถ้ามีคนตามมาถึงที่นี่ขึ้นมา เกรงว่ารายการเองก็คงพลอยซวยไปด้วย

แล้วก็เป็นไปตามคาดจริงๆ ยังไม่ทันที่นักข่าวจะหว่านล้อมให้หยุดด่าได้สำเร็จ

เสียงโทรศัพท์ของพวกมนุษย์ป้าก็ดังขึ้นแทบจะพร้อมกัน พอยกขึ้นมาดูก็ล้วนเป็นสายจากคนในครอบครัวทั้งนั้น

คนทางบ้านต่างพากันตะโกนลั่นสาย สั่งให้รีบกลับไปเดี๋ยวนี้ อย่าไปทำเรื่องขายขี้หน้าอยู่ที่นั่น

พอวางสาย หญิงชราทั้งหลายต่างก็หันมาสบตากันด้วยสีหน้ากระอักกระอ่วน

ทุกคนต่างรู้สึกว่า ขืนยอมกลับไปง่ายๆ แบบนี้ คงได้อับอายขายขี้หน้าเพื่อนฝูงจนแทบแทรกแผ่นดินหนีแน่

ต่างฝ่ายต่างส่งสายตาสื่อสารกัน อยากให้อีกคนเป็นฝ่ายเอ่ยปากขอกลับก่อน แล้วตัวเองจะได้เนียนตามน้ำไปด้วย

แต่เรื่องพรรค์นี้พวกยายแก่กลับเจ้าเล่ห์พอกันทุกคน ไม่มีใครยอมเปิดปากก่อนเลยสักคน

สถานการณ์จึงชะงักค้างอยู่อย่างนั้น ต่างคนต่างยืนนิ่งดูเชิง

รอดูว่าใครจะทนแรงกดดันจากทางบ้านไม่ไหวก่อน แล้วค่อยอาศัยจังหวะนั้นถอนตัวตามไปด้วยกัน

ทว่าแม่ของผู้จัดการเหลียงกลับชิงลงมือก่อน โดยการยื่นมือไปกดตัดสายโทรศัพท์ของทุกคนทิ้งทีละเครื่อง

"พวกเราหัวอกเดียวกัน อย่าลืมสิว่าเรามาที่นี่เพื่ออะไร"

"อย่ามาปอดแหกเอาในจังหวะสำคัญแบบนี้นะ" แม่ผู้จัดการเหลียงคว้ามือคนอื่นๆ เอาไว้แน่น

พอพูดถึงขั้นนี้ หญิงชราคนอื่นๆ จึงได้แต่จำใจพยักหน้าเออออรับคำอย่างช่วยไม่ได้

บรรยากาศรอบข้างพลันกลับคืนสู่สภาพเดิมเหมือนตอนก่อนที่ญาติๆ จะโทรเข้ามา

บรรดาญาติทางบ้านที่กำลังดูไลฟ์อยู่ พอเห็นภาพนี้เข้าก็แทบจะกระอักเลือดด้วยความโมโห ช่างพาครอบครัวไปขายขี้หน้าคนทั้งประเทศจริงๆ!

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง