บทที่ 74 นี่มันจงใจหาเรื่องชัดๆ! เพื่อข่าวนี่ทำได้ทุกอย่างเลยสินะ!

คนส่วนใหญ่ต่างก็ตามกระแสกันมาทั้งนั้น ใครเพลี่ยงพล้ำก็พร้อมใจกันรุมเหยียบซ้ำ จึงไม่ได้คิดวิเคราะห์อะไรให้ลึกซึ้ง

ในหูฟังของนักข่าวสาว ตอนนั้นเองมีเสียงรอง ผอ. สถานีตะคอกมาอย่างหัวเสีย "ถามแบบนั้นใช้ไม่ได้!"

"ต้องถามประเด็นที่มันจุดกระแสถกเถียงสิ อย่างเช่น…"

พอได้ยินคำสั่งของท่านรอง ผอ. นักข่าวสาวก็รู้สึกลำบากใจเหลือเกิน เธอเบือนไมค์ออกแล้วกระซิบถามเสียงเบา

"หัวหน้าคะ แบบนี้มันจะไม่ค่อยดีมั้งคะ?"

"คำถามพวกนี้ มันเหมือนจงใจปั่นกระแสเล่นงานคุณหมอฉินเขาหรือเปล่าคะ?"

เมื่อเห็นนักข่าวสาวภาคสนามอิดออด รอง ผอ. ก็ข่มขู่กดดันทันที "จำสถานะตัวเองไว้ด้วย!"

"อาชีพของเธอคือนักข่าว มีข่าวก็ทำข่าว ไม่มีข่าวก็ต้องสร้างข่าว!"

"ถ้าไม่สร้างประเด็น คนดูไลฟ์สดก็หมดความสนใจแล้วหนีกันไปหมดพอดี"

"ถ้าเรตติ้งรายการตก ความรับผิดชอบนี้เธอแบกไหวไหม?!"

ความรับผิดชอบนี้ นักข่าวสาวย่อมแบกรับไม่ไหว ภายใต้แรงกดดันจากหัวหน้า

เธอจึงจำใจเอ่ยถามออกไปด้วยความรู้สึกลังเล "คือว่า… หมอเทวะ… คุณหมอฉินคะ"

พอเห็นฉินกงอวี่มีสีหน้าไม่สบอารมณ์เล็กน้อย เธอก็รีบเปลี่ยนคำเรียกทันควัน

แล้วถามต่อว่า "ตอนนี้คุณป้าท่านนั้นพักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล ทางโรงพยาบาลบอกว่าการผ่าตัดมีความเสี่ยงสูงมาก"

"โอกาสสำเร็จอาจจะไม่ถึงสิบเปอร์เซ็นต์ด้วยซ้ำ หลังจากที่คุณทราบข่าวนี้แล้ว ตอนนี้ในใจรู้สึก… โล่งอกดีใจมากไหมคะ?"

"แล้วก็ตอนที่คุณป้าอยู่ที่โรงพยาบาล พอทราบผลสรุปก็ตกใจจนเป็นลมหมดสติไป"

"พอฟื้นขึ้นมาก็ร้องห่มร้องไห้คร่ำครวญ พอคุณทราบเรื่องนี้แล้ว ในใจรู้สึกสะใจมากไหมคะ?"

"รวมถึงอยากจะด่าเธอสักสองสามคำไหมคะว่า สมน้ำหน้า?"

พอพูดจบพร้อมยื่นไมค์ไปข้างหน้า เธอก็ก้มหน้าลงเล็กน้อย สีหน้าดูละอายใจจนแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนี

คนดูในห้องไลฟ์พอได้ยินคำถามพวกนี้ของนักข่าวสาว ส่วนใหญ่ต่างก็รู้สึกคึกคักตื่นเต้น

โดยเฉพาะบรรดาแฟนคลับของฉินกงอวี่ แน่นอนว่าพวกเธอต่างพากันส่งคอมเมนต์เยาะเย้ยถากถางและก่นด่าสองแม่ลูกตระกูลเหลียงกันยกใหญ่

เพราะฝ่ายนั้นเอาแต่ด่าทอพาคนมาหาเรื่องฉินกงอวี่ไม่หยุด แถมยังได้เห็นสภาพน่าสมเพชของสองแม่ลูก

ที่ไปร้องห่มร้องไห้อ้อนวอนให้หมอช่วยรักษาในโรงพยาบาล ฉากนั้นมันชวนให้สะใจจนบอกไม่ถูก

ตอนนี้ทุกคนจึงอยากดูสิว่า หมอฉินจะพูดจาเยาะเย้ยถากถางอะไรออกมาบ้าง

ทว่าฉินกงอวี่กลับไม่ได้ตอบคำถาม แต่กลับนึกสงสัยว่าไอ้หัวหน้าที่อยู่เบื้องหลังสถานีโทรทัศน์แห่งนี้มันมีปัญหาทางจิตหรือเปล่า?

ขนาดนักข่าวสาวยังรู้ว่าไม่เหมาะสม แต่ก็ยังจะบีบบังคับให้เธอถามอีก นี่มันจงใจหาเรื่องชัดๆ

ทำไมถึงมีคนปัญญาอ่อนแบบนี้โผล่มาเรื่อยเลยวะ?

ใช่แล้ว แม้ว่าเมื่อครู่นักข่าวสาวจะกระซิบกระซาบพูดคุย

แต่ฉินกงอวี่ก็ได้ยินทุกคำอย่างชัดเจน เพราะประสาทการรับฟังของเขานั้น ต่อให้เป็นเสียงหัวใจเต้นของคนรอบข้างในระยะไกลก็ยังได้ยินทะลุปรุโปร่ง

แล้วในสถานที่ที่ไม่ได้จอแจวุ่นวายแบบนี้ มีหรือที่เขาจะไม่ได้ยินบทสนทนาระหว่างนักข่าวสาวกับหัวหน้าสถานีโทรทัศน์ของเธอ?

ในเมื่อพวกแกกล้าเล่นแง่ใส่ ฉันก็ไม่จำเป็นต้องไว้หน้าเหมือนกัน

เขาจึงเป็นฝ่ายคว้าไมโครโฟนมาถือไว้เองเป็นครั้งแรก

จากนั้นก็หันหน้าเข้าหากล้อง แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ผมขอประกาศอีกครั้งนะครับ เรื่องของคุณป้าคนนั้น"

"ตอนนี้ไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆ กับผมทั้งสิ้น ไม่ว่าใครหรือหน่วยงานไหนก็ตาม อย่าเอาเรื่องนี้มารบกวนผมอีก"

"แต่ผมพอจะช่วยเตือนสติผู้จัดการเหลียงได้สักหน่อยว่า รีบไปตามหาคุณหมอแผนจีนอาวุโสคนที่เคยรักษาอาการก่อนหน้านี้จะดีกว่า"

ในเมื่อตนเองคอยย้ำเตือนขนาดนี้ เชื่อว่าด้วยสันดานของยายแก่นั่น ในช่วงเวลาต่อจากนี้ไป

ทางคลินิกแพทย์แผนจีนแห่งมหานครโม่ตูคงจะครึกครื้นน่าดู!

เมื่อได้ยินดังนั้น นักข่าวสาวแต่เดิมคิดจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็ถูกฉินกงอวี่ยกมือขึ้นห้ามไว้

แล้วเขาก็พูดกับกล้องต่อ พลางชี้นิ้วไปที่สัญลักษณ์บนไมโครโฟน "นอกจากนี้ ผมมีเรื่องหนึ่งอยากจะแฉครับ"

"คำถามหาเรื่องเมื่อกี้นี้ ล้วนเป็นคำสั่งจากหัวหน้าของสถานีโทรทัศน์แห่งนี้ ที่จงใจสั่งให้นักข่าวสาวถามออกมา"

"จุดประสงค์ก็เพื่อสร้างประเด็น หวังจะรักษากระแสยอดคนดูในห้องไลฟ์สดต่อไป"

"เพราะฉะนั้น เรื่องราวมาถึงตรงนี้ก็จบลงแล้ว ทุกท่านแยกย้ายไปคุยกันต่อที่อื่นได้เลยครับ"

"กรุณาอย่าอยู่ในห้องไลฟ์สดนี้ต่ออีกเลย จะได้ไม่ทำให้หัวหน้าไร้จรรยาบรรณแบบนี้พลอยได้ยอดไปด้วย!"

พอคำพูดนี้หลุดออกมา ทั้งนักข่าวสาวและตากล้องต่างก็หน้าถอดสีด้วยความตกใจทันที

พวกเธอไม่รู้เลยสักนิดว่าอีกฝ่ายได้ยินเสียงในหูฟังของตนได้อย่างไร

ขณะที่แอดมินหลังบ้านของห้องไลฟ์และรองผอ. ที่คุมเชิงอยู่ ก็มีสีหน้าตื่นตระหนกขึ้นมาในพริบตา

ส่วนคนดูทั้งหมดต่างก็พากันฮือฮาอื้ออึง

พวกตนแม้จะชอบตามเผือกเรื่องชาวบ้าน แต่ก็เกลียดที่สุดกับการถูกหลอกใช้เป็นเครื่องมือ

แม้ว่าส่วนใหญ่จะถูกหลอกใช้เป็นประจำอยู่แล้วก็ตาม แต่การถูกชักจูงอย่างไม่รู้ตัวกับการโดนจงใจปั่นหัวโต้งๆ นั้น

มันต่างกันคนละเรื่องเลยทีเดียว ดังนั้นพอถูกฉินกงอวี่แฉเข้าให้ คอมเมนต์ในห้องไลฟ์สดจึงเปลี่ยนทิศทางในทันที

จากการก่นด่าสองแม่ลูกตระกูลเหลียง กลายเป็นการรุมด่าทอหัวหน้ารายการหวงจินเหยี่ยนและหัวหน้าสถานีโทรทัศน์แทน

เมื่อเห็นว่าคนทั้งห้องไลฟ์หันมารุมด่าตัวเอง แอดมินหลังบ้านก็หันไปมองรองผอ. ด้วยความหวาดผวา

ฝ่ายหลังทำหน้าดำทะมึนแล้วออกคำสั่งเสียงเข้ม "รีบปิดไลฟ์เดี๋ยวนี้!"

ลูกน้องจึงรีบตัดสัญญาณถ่ายทอดสดจากสถานที่จริงทันที ภาพหน้าจอจึงตัดสลับไปยังเทปรายการเก่า

แต่ชาวเน็ตในห้องไลฟ์ไม่ใช่พวกที่จะยอมรามือกันง่ายๆ ต่างพากันรัวคอมเมนต์ด่าอย่างต่อเนื่อง

แถมยังพากันเอาเรื่องนี้ไปแฉบนแพลตฟอร์มอย่างเวยป๋ออีกด้วย

ไม่นานนัก บนโลกออนไลน์ก็เกิดกระแสการรุมประณามหัวหน้ารายการหวงจินเหยี่ยนกันยกใหญ่

บัญชีผู้ใช้ตามแพลตฟอร์มต่างๆ ล้วนถูกชาวเน็ตแห่เข้าไปถล่ม เพื่อเรียกร้องให้หัวหน้าที่เป็นตัวการออกมารับคำด่า

ทางด้านโรงพยาบาลสัตว์

คนจากรายการหวงจินเหยี่ยนทั้งสองคนยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิมอย่างทำตัวไม่ถูก

ไม่รู้เลยว่าตัวเองควรจะทำอย่างไรต่อไปดี!

"ถ้าไม่มีอะไรแล้วก็กลับไปเถอะครับ!"

"เวลาก็ดึกมากแล้ว พวกคุณไม่เลิกงานกลับไปพักผ่อนกันเหรอครับ?" ฉินกงอวี่ยื่นไมค์ส่งคืนให้

พอได้ยินคำนี้ ทั้งนักข่าวสาวและตากล้องต่างก็มีคำว่า 'พูดไม่ออก' แปะหราอยู่เต็มหน้า!

เกิดเรื่องขนาดนี้แล้วยังจะเลิกงานอะไรได้อีก?

เกรงว่ายังกลับไปไม่ทันถึงครึ่งทาง ก็คงได้รับสายโทรศัพท์จากทางสถานี แล้วก็โดนไล่ออกจบครบในขั้นตอนเดียว

ไม่ต้องเลิกงานแล้ว ไปพักยาวตลอดชาติได้เลย!

แต่จะอยู่ตรงนี้ต่อไปก็ไร้ประโยชน์ ไลฟ์สดก็ถูกตัดไปเพราะเรื่องแฉเมื่อครู่ ทั้งสองคนจึงทำได้เพียงเก็บข้าวของแล้วรีบเผ่นออกไปด้วยความลนลาน

พอดีกับที่ตอนนั้น เถ้าแก่เนี้ยร้านอาหารเดินเอาข้าวเย็นมาส่ง

เมื่อเห็นคนของสถานีโทรทัศน์เดินออกไป ก็เดินเข้ามาถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น "เสี่ยวฉิน พวกสถานีโทรทัศน์นั่นมาอีกทำไมเหรอ?"

"คิดจะมาหาเรื่องเธออีกแล้วใช่ไหม?"

"ก็ทำนองนั้นแหละครับ แต่ผมไล่กลับไปหมดแล้ว" ฉินกงอวี่ตอบด้วยน้ำเสียงสบายๆ

ได้ยินดังนั้น เถ้าแก่เนี้ยก็ถ่มน้ำลายอย่างรังเกียจ "ชิ ไอ้พวกนักข่าวนี่มันแย่จริงๆ"

"เพื่อข่าวแล้วทำได้ทุกอย่างจริงๆ เชียว"

"ไม่เป็นไรหรอกครับ เชื่อว่าอีกไม่ช้าพวกเขาก็คงได้รับบทเรียนที่สาสม" ฉินกงอวี่รับมื้อเย็นของตัวเองมา

เถ้าแก่เนี้ยกำชับด้วยความเป็นห่วง "เสี่ยวฉิน เธอต้องระวังตัวไว้หน่อยนะ"

"ไม่เป็นไรครับ" ฉินกงอวี่หยิบตะเกียบใช้แล้วทิ้งมาถูกันเพื่อลบเสี้ยนไม้

"งั้นฉันไปทำงานต่อก่อนนะ!" เถ้าแก่เนี้ยเห็นดังนั้นจึงเอ่ยลาเตรียมจะกลับ

ตอนนี้ถึงช่วงเวลามื้อค่ำแล้ว ในร้านเริ่มมีลูกค้าทยอยเข้ามานั่ง

"ครับ เดี๋ยวสักพักผมเอาชามไปคืนให้นะครับ" ฉินกงอวี่โบกมือให้

"ไม่ต้องลำบากหรอกจ้ะ เดี๋ยวฉันยุ่งเสร็จแล้วค่อยแวะมาเก็บเอง" เถ้าแก่เนี้ยกล่าวด้วยรอยยิ้ม

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง