บทที่ 76 นอกจากเชื่อในปาฏิหาริย์! เขาก็ราวกับเป็นสาวกผู้ภักดีที่สุดของฉินกงอวี่!

ผู้เชี่ยวชาญคนอื่นที่เหลือต่างก็พยักหน้าเห็นพ้อง

ทว่าในใจทุกคนกำลังคิดตรงกันว่า รีบควักเงินออกมาได้แล้ว

หลังจากนั้นพวกเราค่อยแสร้งทำเป็นพยายามเต็มที่ แล้วจัดงานศพสุดหรูหราอลังการให้ลูกชายนาย

ถึงตอนนั้นพวกเราค่อยพูดปลอบใจสักสองสามประโยค ก็ถือว่าคุ้มค่ากับเงินที่นายทุ่มลงมาแล้ว

ทว่าจ้าวเทียนเหอหลังจากได้ยินคำพูดพวกนี้ของจอห์น ในใจเขากลับตัดสินใจได้อย่างเด็ดขาด

เขาจะเอาตัวยาของฉินกงอวี่ป้อนให้ลูกชายกิน

เพราะในเวลานี้ มันไม่มีโอกาสอื่นเหลืออยู่อีกแล้วจริงๆ

พวกผู้เชี่ยวชาญทางการแพทย์ระดับแถวหน้าเหล่านี้ หมดปัญญาจะรักษาอาการป่วยของลูกชายเขาแล้ว

นอกจากเชื่อในปาฏิหาริย์ และเชื่อในวิชาแพทย์ประจำตระกูลของฉินกงอวี่

พอตัดสินใจได้แล้ว อารมณ์ของจ้าวเทียนเหอกลับผ่อนคลายลง

เขามองคนตรงหน้าพลางโบกมือ "ให้ฉันคิดดูก่อนแล้วกัน"

"อีกสองสามวันค่อยให้คำตอบพวกนาย"

พอได้ยินว่าอีกสองสามวัน จอห์นกับพวกก็ร้อนรนขึ้นมาทันที

ด้วยสภาพของลูกชายเขา ใครจะรู้ว่าจะอยู่ได้อีกกี่วัน?

ขืนวันสองวันนี้เกิดซี้ม่องเท่งขึ้นมาจะทำยังไง?

พวกตนจะไม่ชวดหมดทุกอย่างเลยเหรอ จึงรีบเกลี้ยกล่อมต่อทันที "จ้าว"

"เวลาไม่คอยท่านะ ตอนนี้จะยืดเวลาไม่ได้เด็ดขาด คุณต้องตัดสินใจเดี๋ยวนี้"

แต่จ้าวเทียนเหอไม่อยากฟังอีกต่อไป เขาลุกขึ้นแล้วคว้ากระเป๋าใส่รหัสที่ไม่เคยปล่อยให้ห่างมือตลอดหลายวันมานี้

แล้วเดินตรงไปทางประตูห้อง!

จอห์นที่ไม่ยอมถอดใจรีบก้าวเข้ามาขวาง "จ้าว คุณกำลังทำร้ายลูกชายตัวเองอยู่นะ"

"ถ้าหากเป็นเพราะความลังเลของคุณ แล้วในอนาคตงานวิจัยของเราเกิดก้าวหน้าขึ้นมา แต่ต้องมาขาดเวลาเพียงแค่นิดเดียวนี้ในการช่วยชีวิตล่ะ?"

จ้าวเทียนเหอกอดกระเป๋าแนบอกโดยสัญชาตญาณ ก่อนจะเอ่ยปาก "หลีกไป"

บางทีจอห์นอาจจะสังหรณ์ใจว่านี่คือโอกาสสุดท้าย หากพลาดครั้งนี้ไปคงไม่มีอีกแล้ว

จึงไม่ยอมหลีกทาง ซ้ำยังเน้นย้ำต่อไป "จ้าว ประเทศของคุณมีคำโบราณอยู่ประโยคหนึ่ง"

"ที่บอกว่า ลังเลก็พ่ายแพ้!"

"ตอนนี้ความลังเลของคุณ มันคือความไม่รับผิดชอบต่อลูกชายตัวเองชัดๆ"

แต่จ้าวเทียนเหอกลับรู้สึกว่ามันหนวกหู จึงสั่งให้บอดี้การ์ดลากตัวออกไป พอทางเดินโล่งแล้วก็ก้าวเดินต่อไป

จอห์นถูกกันอยู่ด้านข้าง ได้แต่มอง 'หมูตัวอ้วน' เดินห่างออกไปเรื่อยๆ ตาละห้อย

เขาตะโกนออกมาอย่างไม่สนหน้าตาอีกต่อไป "จ้าว คุณนั่นแหละที่กำลังทำร้ายลูกตัวเอง!"

"ถ้าลูกชายคุณตาย ความรับผิดชอบทั้งหมดก็อยู่ที่ความลังเลของคุณนี่แหละ!"

แต่จ้าวเทียนเหอไม่หยุดชะงัก ภายใต้การคุ้มกันของบอดี้การ์ด เขาตรงดิ่งมายังห้องผู้ป่วยระดับสูงแห่งหนึ่ง

…

ที่นี่มีพยาบาลหลายคน รวมถึงผู้ช่วยของผู้เชี่ยวชาญ กำลังเฝ้าจับตาดูค่าตัวเลขบนเครื่องมือทางการแพทย์อย่างใกล้ชิด

กลัวเหลือเกินว่าเส้นคลื่นที่บ่งบอกถึงสัญญาณชีพของผู้ป่วยจะกลายเป็นเส้นตรง

เมื่อมายืนอยู่ตรงห้องสังเกตการณ์ มองเข้าไปเห็นลูกชายที่ผอมแห้งจนเหลือแต่กระดูก ทว่ากลับเต็มไปด้วยสายเซนเซอร์ระโยงระยาง

หัวใจของจ้าวเทียนเหอก็เจ็บแปลบขึ้นมาเป็นระลอก อยากจะเข้าไปนอนอยู่ข้างในนั้นแทนลูกชายให้รู้แล้วรู้รอด

เขาเอ่ยถามหมอหนุ่มผู้ทำหน้าที่เฝ้าสังเกตการณ์ที่อยู่ข้างๆ ด้วยคำถามเดิมที่เพิ่งถามไปเมื่อสองชั่วโมงก่อน

"ลูกชายฉันยังยื้อไว้ได้อีกนานแค่ไหน?"

"อาการไม่ค่อยดีเลยครับ ตอนนี้มีอันตรายถึงชีวิตได้ตลอดเวลา" หมอหนุ่มตอบตามความเป็นจริง

พอได้ยินคำนี้ ตาชั่งในใจของจ้าวเทียนเหอก็เอียงไปทางฉินกงอวี่อย่างสมบูรณ์

หมอคนนี้เป็นคนที่เขาจ้างมาจากในประเทศเป็นพิเศษ ไม่เหมือนกับพวกทีมต่างชาติพวกนั้น

เพื่อเอาไว้คอยเฝ้าสังเกตสัญญาณชีพของลูกชายโดยเฉพาะ จะได้ไม่ถูกหลอกเอาได้

หลังจากเขากลับมารอบนี้ อีกฝ่ายก็เคยคาดคะเนเอาไว้ว่าตามหลักการแล้ว

ลูกชายของเขาไม่มีทางที่จะฟื้นขึ้นมาได้อีกเลย

ที่ทีมงานต่างชาติพวกนั้นโทรศัพท์ไปบอกเขาว่าอาจจะช่วยให้ลูกฟื้นได้ มันก็แค่เรื่องหลอกลวงทั้งเพ

ด้วยเหตุนี้จ้าวเทียนเหอจึงไม่ลังเลอีกต่อไป เขาไล่คนของทีมแพทย์เป่ยอิงพวกนั้นออกจากห้องสังเกตการณ์อย่างเด็ดขาดโดยไม่ยอมให้มีข้อโต้แย้ง

จากนั้นก็พูดกับหมอหนุ่มที่กำลังงุนงงด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "ฉันจะเข้าไปหาลูก"

"ครับ เชิญตามผมมา" หมอหนุ่มพยักหน้า

จากนั้นก็ช่วยอีกฝ่ายสวมชุดป้องกัน แล้วฉีดพ่นน้ำยาฆ่าเชื้อเพื่อกำจัดเชื้อโรค ป้องกันไม่ให้แบคทีเรียจากภายนอกเข้าไปทำให้ผู้ป่วยติดเชื้อ

เพราะตอนนี้ร่างกายของผู้ป่วยมาถึงจุดที่ไม่สามารถทนรับโรคนิดๆ หน่อยๆ ได้อีกแล้ว

แม้กระทั่งการอักเสบเฉพาะจุดเพียงเล็กน้อย ก็อาจจะพรากชีวิตของผู้ป่วยไปได้เลย

"นี่คืออะไรเหรอครับ?" หมอหนุ่มถามด้วยความสงสัย

เพราะอีกฝ่ายเปิดกระเป๋าที่ไม่ยอมให้ห่างมือเลยนับตั้งแต่กลับมารอบนี้

แล้วหยิบหลอดยาที่มีของเหลวเปล่งแสงสีเขียวเรืองรองออกมาหลอดหนึ่ง

"ยา!"

"ยา 'เทวดา' ที่รักษาลูกชายฉันได้!" น้ำเสียงของจ้าวเทียนเหอ

เผยให้เห็นถึงความแน่วแน่อย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน เพราะนี่คือความหวังสุดท้ายที่ลูกชายเขาจะมีชีวิตรอด

เมื่อได้ยินเช่นนั้น หมอหนุ่มก็มีสีหน้าประหลาดใจ

สายตามองไปยังหลอดยาสีเขียวที่อีกฝ่ายกำไว้แน่น

ยาเทวดาเนี่ยนะ?

ยาเทวดาที่สามารถรักษาลูกชายเขาได้งั้นเหรอ?

เขาจึงอดถามไม่ได้ "ประธานจ้าวครับ นี่เป็นผลงานวิจัยของทีมผู้เชี่ยวชาญท่านไหนเหรอครับ?"

ถ้าเขาจำไม่ผิด ทีมแพทย์พวกนั้นยังไม่มีความคืบหน้าอะไรเลยนี่นา

จู่ๆ จะไปวิจัยยา 'เทวดา' ที่รักษาโรคชราในเด็กออกมาได้ยังไงกัน?

"ไม่ใช่พวกฝรั่งนั่นวิจัยหรอก ฉันตั้งใจนำมาจากในประเทศต่างหาก" จ้าวเทียนเหอกำหลอดยาไว้

และเมื่อหมอหนุ่มได้ยินคำนี้ สีหน้าก็เปลี่ยนจากประหลาดใจกลายเป็นตกตะลึงทันควัน

ถึงกับร้องอุทานออกมารวดเดียวสี่คำถาม "ในประเทศเหรอครับ?"

"ในประเทศสกัดยาที่รักษาโรคชราในเด็กได้แล้วงั้นเหรอ?"

"ทีมไหนในประเทศจะเจ๋งขนาดนั้น ถึงสกัดยาเฉพาะทางแบบนี้ออกมาได้?"

"ทำไมผมถึงไม่เคยได้ยินข่าวคราวเลยสักนิดล่ะ?"

อย่างว่า ในเมื่อถูกจ้างมาให้ดูแลลูกชายของอีกฝ่าย ตัวเขาเองก็เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านนี้เหมือนกัน

เพียงแต่ไม่ได้เก่งกาจเท่าทีมต่างชาติก็เท่านั้น!

ทว่าคนในแวดวงที่ศึกษาวิจัยด้านนี้ในประเทศ เขากลับรู้จักหมดทุกคน

ไม่เห็นเคยได้ยินว่ามีใครเจ๋งขนาดนี้มาก่อนเลยนี่!

เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน เขายังเพิ่งคุยกับคนในประเทศเพื่อแลกเปลี่ยนข้อมูลเรื่องอาการของโรคอยู่เลย

"ไม่ใช่ผลงานของทีมแพทย์หรอก เป็นสูตรยาประจำตระกูลของหมอคนหนึ่งต่างหาก!" จ้าวเทียนเหอตอบกลับ

ได้ยินดังนั้น ความตกตะลึงของหมอหนุ่มก็เปลี่ยนเป็นพูดไม่ออกบอกไม่ถูกในทันที

ใจจริงอยากจะด่าอะไรออกไปสักหน่อย แต่ก็เกรงใจสถานะของอีกฝ่าย จึงทำได้เพียงชั่งใจแล้วเอ่ยปาก "ประธานจ้าวครับ"

"คุณกำลังเป็นห่วงจนหน้ามืดตามัว แล้ววิ่งโร่หาหมอมั่วซั่วไปหมดหรือเปล่าครับ?"

"ขนาดทีมแพทย์แถวหน้าระดับโลกยังไม่มีปัญญาทำอะไรกับโรคที่ไม่มีทางรักษาแบบนี้ได้เลย แล้วสูตรยาประจำตระกูลของหมอคนหนึ่งเนี่ยนะ"

"มัน… มันออกจะยังไงอยู่นะครับ!"

ถ้าไม่ติดว่าต้องเกรงใจสถานะละก็ เขาคงด่าไอ้งี่เง่าไปสักสองสามคำแล้ว นี่มันคนโง่ที่งมงายกับยาผีบอกชัดๆ

แม่งเอ๊ย นี่มันโรคที่รักษาไม่หายนะ เป็นโรคที่รักษาไม่หายที่มวลมนุษยชาติจนถึงปัจจุบันยังหมดหนทางรับมือ

แถมยังแตกต่างจากพวกโรคประหลาดที่รักษายากพวกนั้นอย่างสิ้นเชิงด้วย

เพราะโรคประหลาดพวกนั้นยังเป็นเพราะมีปัญหาเกิดขึ้นที่ส่วนใดส่วนหนึ่งของร่างกาย เพียงแต่ค้นหาสาเหตุของโรคได้ยากเท่านั้น

แต่โรคชราในเด็กถ้าว่ากันตามหลักแล้ว มันก็แค่ร่างกายแก่ตัวลงตามธรรมชาติ เพียงแต่ความเร็วมันเพิ่มขึ้นหลายสิบเท่า

ไม่ว่าคุณจะพยายามแค่ไหน คุณก็ยื้อชีวิตคนแก่ที่หมดอายุขัยไว้ไม่ได้หรอก

ดังนั้นโรคชราในเด็กจึงไม่มียารักษา อย่างน้อยๆ ในปัจจุบันนี้ก็ยังรักษาไม่ได้

"ไม่ บรรพบุรุษของเขาเคยรักษาคนอื่นหายจริงๆ เพราะฉะนั้นฉันถึงเชื่อเขา"

"รีบพ่นยาฆ่าเชื้อให้ฉันต่อได้แล้ว" จ้าวเทียนเหอขมวดคิ้วเร่ง

ในเวลานี้ เขาไม่อยากได้ยินคำพูดกังขาใดๆ เกี่ยวกับยานี้ทั้งนั้น

"ประธานจ้าวครับ นี่มันไม่ใช่เรื่องของความเชื่อหรือไม่เชื่อนะครับ แต่คุณ…" หมอหนุ่มยังคิดจะเกลี้ยกล่อมต่อ

ทว่าจ้าวเทียนเหอกลับตวัดสายตาดุดันจ้องเขม็งไปที่เขา หยุดยั้งไม่ให้อีกฝ่ายพูดต่อได้อย่างชะงัด

ในยามนี้ ราวกับว่าเขาได้กลายเป็นสาวกผู้ภักดีที่สุดของฉินกงอวี่ไปเสียแล้ว

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง