บทที่ 77 เขาเชื่อมั่นแต่วิทยาศาสตร์ไม่เชื่อปาฏิหาริย์! คุณจ้าวครับ เสี่ยวอู่ขยับแล้ว!

เขาไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาพูดจาดูหมิ่นฉินกงอวี่และยาในมือนี้แม้แต่ครึ่งคำเด็ดขาด

เมื่อต้องเผชิญกับสายตาน่ากลัวของเจ้านาย แพทย์หนุ่มจึงไม่กล้าพูดอะไรอีก ได้แต่ก้มหน้าก้มตาพ่นยาฆ่าเชื้อต่อไปเงียบๆ

ไม่นาน ทั้งคู่ก็ก้าวเข้ามาในห้องรักษาตัวของคนไข้

มือที่ถือหลอดยาของจ้าวเทียนเหอสั่นระริกไปทั้งตัว

เวลานี้เขาทั้งกังวล ทั้งคาดหวัง และเฝ้ารอคอยปาฏิหาริย์อย่างที่สุด!

เพราะนี่คือโอกาสรอดชีวิตครั้งสุดท้ายของลูกชายเขาแล้ว

จ้าวเทียนเหอสูดหายใจเข้าลึก เตรียมจะป้อนยาตามที่ฉินกงอวี่บอกไว้

ทว่าแพทย์หนุ่มข้างๆ ลังเลอยู่ชั่วอึดใจ ก่อนจะเอ่ยปากเตือนสติเป็นครั้งสุดท้าย

"คุณจ้าวครับ คิดดูให้ดีๆ ก่อนนะครับ!"

"ถ้ายานี่ไม่ได้ผล… ไม่ได้วิเศษขนาดนั้น เสี่ยวอู่จะตกอยู่ในอันตรายเอานะครับ"

คำพูดนี้ทำเอาหัวใจที่ตึงเครียดของจ้าวเทียนเหอแกว่งไปชั่วขณะ

แต่พอตั้งสติได้ เขาก็ตอบกลับอย่างเด็ดเดี่ยว "ฉันรู้ แต่ตอนนี้มันมีทางอื่นให้เลือกงั้นเหรอ?"

"ลองดูสักตั้ง ยังไงก็ดีกว่าอยู่เฉยๆ ไม่ใช่หรือไง?"

"แกไม่ต้องมากล่อมแล้ว มาช่วยพยุงเสี่ยวอู่ขึ้นมาเดี๋ยวนี้"

ในฐานะคนเป็นพ่อ ใครเล่าจะอยากให้ลูกชายมาเสี่ยงกินยานิรนามแบบนี้

แต่ในเมื่อหลังชนฝาจนไร้หนทางรักษา

ไม่ว่าจะยังไงก็ต้องขอลองเสี่ยงดูสักตั้ง!

ได้ยินดังนั้น แพทย์หนุ่มก็ได้แต่ถอนหายใจยาวอยู่ในใจ ตัวเขาเชื่อในวิทยาศาสตร์ ไม่เคยเชื่อเรื่องปาฏิหาริย์

แต่เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ก็คงมีแต่คำว่า 'ปาฏิหาริย์' เท่านั้นที่จะช่วยฉุดรั้งชีวิตกลับมาได้!

เขาเดินไปข้างเตียงเพื่อกดปุ่มควบคุม ค่อยๆ ปรับยกเตียงส่วนบนของคนไข้ให้สูงขึ้น

จ้าวเทียนเหอสวมถุงมือแล้วลูบใบหน้าที่แก่ชราแห้งกรังของลูกชายด้วยความรักและเวทนา

แววตาฉายประกายความเด็ดเดี่ยว ก่อนจะตัดสินใจดึงหน้ากากช่วยหายใจที่ยื้อชีวิตลูกชายออกทันที

เขารีบเปิดจุกหลอดยา แล้วนำไปจ่อที่ริมฝีปากลูกชายเพื่อป้อนให้ดื่ม

และในวินาทีนั้นเอง ต่อให้จ้าวเทียนเหอกับแพทย์หนุ่มจะสวมหน้ากากอนามัยทางการแพทย์อย่างมิดชิด

แต่กลิ่นหอมประหลาดที่ยากจะสรรหาคำบรรยายกลับโชยเตะจมูกเข้าอย่างจัง!

กลิ่นนั้นสดชื่นคล้ายยอดหญ้าบนทุ่งกว้างสุดลูกหูลูกตา ทั้งยังแฝงกลิ่นอายบริสุทธิ์ของผืนป่าธรรมชาติ

หากต้องหาคำมานิยาม คำแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวของทั้งสองคนก็คือ… พลังชีวิต!

ภาพทุ่งหญ้าเขียวขจีที่สรรพสิ่งกำลังผลิดอกออกผลเปี่ยมล้นไปด้วยชีวิตชีวา ผุดขึ้นมาในห้วงความคิดของทั้งคู่อย่างห้ามไม่อยู่

ยิ่งไปกว่านั้น เพียงแค่สูดดมกลิ่นเข้าไป ร่างกายก็พลันรู้สึกเหมือนมีกระแสพลังอันเปี่ยมล้นสายใหม่แทรกซึมเข้ามา

ความเหนื่อยล้าสะสมทั่วร่างมลายหายไปจนหมดสิ้นในพริบตา

กระทั่งในท้องยังส่งสัญญาณความหิวกระหายขึ้นมาอย่างรุนแรงจนแทบควบคุมไม่อยู่ นึกอยากจะกระดกยานั้นดื่มกินให้เกลี้ยงหลอดเสียเอง

ความรู้สึกนี้ทำให้จ้าวเทียนเหอขนลุกซู่ตื่นตัวเต็มที่!

ความคาดหวังต่อหลอดยาในมือพุ่งทะยานขึ้นไปอีกระดับ เพราะนี่ไม่ใช่ยาธรรมดาอย่างแน่นอน

แต่มันคือยาวิเศษชัดๆ!

เขาสะกดสัญชาตญาณความอยากของร่างกายไว้ แล้วตั้งหน้าตั้งตาป้อนยาน้ำให้ลูกชายดื่มต่อ

ส่วนแพทย์หนุ่มที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็มองหลอดยาสีเขียวมรกตนั้นตาเป็นมัน

จิตใจเตลิดเปิดเปิงไม่แพ้กัน ราวกับมีเสียงกระซิบเร่งเร้าให้เขาแย่งยาน้ำนั้นมากระดกเข้าปากตัวเอง

แต่พอเหลือบเห็นรูปร่างบึกบึนของจ้าวเทียนเหอ เขาก็เลือกที่จะทำตามสัญชาตญาณรักตัวกลัวตายแต่โดยดี

เขายังไม่อยากเอาชีวิตมาทิ้งตรงนี้ ขืนกล้าแย่งไป มีหวังได้โดนทุบจนเละเป็นโจ๊กแน่

อีกทั้งในใจยังเต็มไปด้วยความตกตะลึงระคนสงสัย ว่าในยาน้ำสีเขียวมรกตนี้แฝงตัวยาอะไรไว้กันแน่

ถึงได้มีสรรพคุณน่าทึ่งขนาดนี้ แค่สูดดมเข้าไปก็ทำให้คนเรากระปรี้กระเปร่าขึ้นมาได้เป็นร้อยเท่าทันตาเห็น

ถ้าได้นำไปศึกษาวิจัยดูสักหน่อยคงจะยอดเยี่ยมไปเลย!

ทว่าในจังหวะนั้นเอง จ้าวเสี่ยวอู่ที่เคยนอนนิ่งสนิทไร้การตอบสนอง จู่ๆ ก็ยกมือทั้งสองข้างขึ้นมาคว้าหลอดยาเอาไว้

จากริมฝีปากที่คอยรับน้ำยาแบบตามมีตามเกิด ก็เปลี่ยนมาเป็นฝ่ายอ้าปากดูดกลืนยานั้นเข้าไปคำโตอย่างตะกรุมตะกราม

ภาพที่เห็นทำเอาจ้าวเทียนเหอตกตะลึงจนตาค้าง

โดยเฉพาะแพทย์หนุ่ม แม้เขาจะรักษาโรคร้ายนี้ไม่หาย แต่เขารู้ซึ้งถึงสภาพร่างกายของจ้าวเสี่ยวอู่ทะลุปรุโปร่ง

เด็กคนนี้อาการทรุดหนักจนโคม่า แค่จะขยับปากยังแทบทำไม่ได้ นับประสาอะไรกับการยกแขนขึ้นมาเอง

แต่พอได้ดื่มยานี้ลงไป ไม่เพียงแค่อ้าปากดูดกลืนอย่างบ้าคลั่ง สองมือยังคว้าจับหลอดยาไว้แน่น

นี่มันนับเป็นปาฏิหาริย์ครั้งใหญ่ในประวัติศาสตร์การแพทย์ชัดๆ!

"คุณ… คุณจ้าวครับ เสี่ยวอู่ขยับแล้ว!"

"ใช่แล้ว เขาขยับได้แล้ว… ฮือๆ!" จ้าวเทียนเหอพยักหน้ารับทั้งน้ำตานองหน้า เสียงสะอื้นไห้สั่นเครือ

ในที่สุดของเหลวในหลอดแก้วก็ไหลรินลงคอของจ้าวเสี่ยวอู่จนหมดเกลี้ยง ไม่เหลือติดก้นหลอดเลยแม้แต่หยดเดียว

พอตัวยาหมดลง จ้าวเสี่ยวอู่ก็ยังอ้าปากส่งเสียง "อ๊ะ… อ๊ะ…" ออกมาอย่างไม่ยอมหยุด ราวกับยังไม่อิ่มหนำ

สองมือกวัดแกว่งสะเปะสะปะไปทั่ว เหมือนกำลังร้องขออยากจะดื่มอีก

จ้าวเทียนเหอเห็นดังนั้น หัวใจก็หล่นวูบ รีบกำหลอดแก้วเปล่าไว้แน่น

แล้วออกแรงสะบัดอย่างบ้าคลั่ง หวังจะมีน้ำยาหยดกระเด็นออกมาได้อีกสักนิด ต่อให้เหลือแค่หยดเดียวก็ยังดี

แต่มันหมดเกลี้ยงไปแล้วจริงๆ ยาน้ำนี้ลื่นไหลมาก ในหลอดทดลองแก้วจึงไม่มีน้ำยาหลงเหลืออยู่เลยสักหยดเดียว

เมื่อเห็นลูกชายปัดป่ายมือไปมาไม่หยุด ปากยังส่งเสียงร้อง "อ๊ะ… อ๊ะ…" เพื่อขอเพิ่ม

แต่เขากลับไม่มีปัญญาเสกหลอดที่สองออกมาได้ จึงได้แต่เอ่ยเรียกทั้งน้ำตาด้วยความเจ็บปวดใจ "ลูกพ่อ… ลูกพ่อ!"

"พ่อมันไม่ได้เรื่องเอง พ่อเอามาให้ลูกได้แค่หลอดเดียว"

"พ่อมันไร้ประโยชน์ เชิญหมอฉินมารักษาลูกไม่ได้…"

น้ำเสียงตัดพ้อโทษตัวเองอย่างรุนแรงนั้น ทำเอาแพทย์หนุ่มพลอยรู้สึกสะเทือนใจตามไปด้วย

หยาดน้ำตาของจ้าวเทียนเหอไหลพราก ถึงขั้นเงื้อมือตบหน้าตัวเองไปหลายฉาดใหญ่

ถ้ารู้ล่วงหน้าว่ายาจะดีขนาดนี้ คืนนั้นต่อให้ต้องคุกเข่าจนตายคาหน้าโรงพยาบาลสัตว์ เขาก็ต้องลากตัวหมอฉินมาที่นี่ให้จงได้

ไม่ใช่ต้องมายืนกำมือเปล่า มองดูลูกชายอยากดื่มต่อ แต่ตัวเองกลับทำได้แค่มองตาปริบๆ แบบนี้

ทว่าจ้าวเสี่ยวอู่ที่นอนอยู่บนเตียงคล้ายจะได้ยินเสียงนั้น สองมือจึงค่อยๆ ทิ้งน้ำหนักตกลงข้างตัว ร่างกายหยุดดิ้นรนไปในที่สุด

เห็นอาการเช่นนั้น จ้าวเทียนเหอก็ใจหายแวบ รีบร้องเรียกเสียงหลง "ลูกพ่อ! เสี่ยวอู่!"

"ลูกเป็นอะไรไป อย่าทำให้พ่อตกใจสิ!"

แพทย์หนุ่มที่อยู่ข้างๆ แม้จะตกใจไปวูบหนึ่ง แต่พอกวาดสายตามองหน้าจอเครื่องมือแพทย์

ในใจก็พลันโล่งอกขึ้นมาทันที เขารีบแตะแขนจ้าวเทียนเหอเบาๆ แล้วบอกว่า "คุณจ้าวครับ"

"อย่าเพิ่งตกใจครับ ดูเหมือนอาการของเสี่ยวอู่กำลังดีขึ้น สัญญาณชีพทุกตัวในร่างกายเขากำลังไต่ระดับขึ้นอย่างต่อเนื่องแล้วครับ"

"คุณดูสิครับ อัตราการเต้นของหัวใจใกล้จะกลับมาอยู่ในเกณฑ์ปกติของคนทั่วไปแล้ว"

โบราณว่าไว้ ป่วยนานจนรู้ดีเทียบเท่าหมอ จ้าวเทียนเหอเฝ้าติดตามอาการลูกชายมาตลอด ดังนั้นตัวเลขบนเครื่องมือพวกนี้

เขาจึงอ่านเข้าใจแทบทั้งหมด พอเห็นว่าค่าสัญญาณชีพของลูกชายบนหน้าจอกำลังค่อยๆ ขยับสูงขึ้นเรื่อยๆ จริงๆ

ความปีติยินดีอย่างบ้าคลั่งก็ระเบิดขึ้นในใจ เขาดึงตัวแพทย์หนุ่มเข้ามากอดรัดแล้วตะโกนลั่นอย่างตื่นเต้น "ได้ผล ยานี่ได้ผลจริงๆ!"

"ลูกฉันรอดแล้ว รอดตายแล้วโว้ย!"

แม้จะเข้าใจหัวอกของจ้าวเทียนเหอ แต่แพทย์หนุ่มก็แทบจะทนรับแรงกอดรัดฟัดเหวี่ยงด้วยความดีใจไม่ไหว

จึงรีบยกมือขึ้นดันตัวออก พร้อมกับทำท่าจุ๊ปาก "ชู่ว์…"

"คุณจ้าวครับ เบาเสียงหน่อยครับ เดี๋ยวจะรบกวนการพักผ่อนของเสี่ยวอู่"

จ้าวเทียนเหอที่กำลังดีใจจนแทบจะกระโดดโลดเต้น พอได้ยินก็รีบฮึบสะกดอารมณ์ไว้ทันที พยักหน้ารับหงึกๆ ทั้งที่รอยยิ้มยังค้างบนหน้า

"ใช่ๆ จะกวนเสี่ยวอู่พักผ่อนไม่ได้เด็ดขาด"

จากนั้นเขาก็ค่อยๆ หันกลับไปมองดูลูกชายด้วยความทะนุถนอม

แพทย์หนุ่มลอบถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก โดนกอดรัดด้วยความตื่นเต้นแบบนี้ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นเลย โดนตบหลังทีทำเอาแทบสำลักลมหายใจ

เขาตั้งสติ แล้วเริ่มก้มลงตรวจดูอาการของคนไข้อย่างละเอียด ทว่าพอมองดูอยู่ไม่กี่วินาที เขากลับต้องตกตะลึงเมื่อพบว่า

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง