บทที่ 78 ฉันกะว่าจะเอาไปตรวจแล็บดูสักหน่อย! นี่คุณคิดจะทอดทิ้งลูกชายแล้วเหรอ

ใบหน้าที่เคยซีดเซียวแห้งกรังของอีกฝ่าย บัดนี้เริ่มมีชีวิตชีวาขึ้นมาทีละน้อย ทั้งยังมีเลือดฝาดระเรื่อปรากฏให้เห็น

เมื่อเห็นแบบนั้น หมอหนุ่มก็ยิ่งรู้สึกประหลาดใจขึ้นไปอีก ตกลงเมื่อครู่นี้มันคือน้ำยาอะไรกันแน่?

ถึงได้ให้ผลลัพธ์อันน่าทึ่งขนาดนี้กับคนไข้ระยะสุดท้ายที่แทบจะถูกตัดสินประหารชีวิตไปแล้ว

เขาจึงยื่นมือออกไปหวังจะหยิบหลอดทดลองที่เพิ่งใส่ยานั้นขึ้นมา กะว่าจะนำไปตรวจวิเคราะห์ดูสักหน่อย

ทว่าจ้าวเทียนเหอกลับไวกว่าก้าวหนึ่ง คว้าตัดหน้าไปเสียก่อน "แกจะทำอะไร?"

"ผมกะว่าจะเอาไปตรวจวิเคราะห์ดูครับ ว่าข้างในมีส่วนผสมอะไรบ้าง!" หมอหนุ่มตอบตามตรง

สายตาของจ้าวเทียนเหอพลันเข้มขึ้น ก่อนจะส่ายหน้าปฏิเสธทันควัน "ไม่ต้อง!"

จากนั้นเขาก็เก็บหลอดทดลองเปล่าใส่ลงในกระเป๋าชุดป้องกันของตัวเอง

ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากรู้ว่าน้ำยานี้มีส่วนผสมอะไร แต่เขาห่วงลูกชายมากกว่า

ดังนั้นเขาต้องปกป้องของสิ่งนี้เอาไว้ เพราะนี่คือยาตามสูตรลับประจำตระกูลที่หมอฉินสืบทอดต่อกันมา

หากปล่อยให้รั่วไหลออกไปตามใจชอบ ภายหลังคงยากจะไปสู้หน้าอีกฝ่ายได้

เขายังไม่ลืมคำที่หมอฉินเคยเตือนไว้ อาการของลูกชายเขายังไม่ถือว่าหายดี

ยังจำเป็นต้องได้รับการรักษาด้านอื่นเพิ่มเติม ถึงจะค่อยๆ รักษาให้หายขาดได้

ถ้าเกิดความไม่ระวังจนเผลอทำสูตรลับประจำตระกูลของเขารั่วไหลออกไป เกรงว่าจะทำให้หมอฉินไม่พอใจเอา

ถึงตอนนั้นถ้าเขาไม่ยอมช่วยลูกชายขึ้นมาจะทำยังไง?

เมื่อได้ยินแบบนี้ แม้ในใจของหมอหนุ่มจะอยากรู้อยากเห็นจนคันยุบยิบ แต่ก็ทำได้เพียงตัดใจยอมถอย

ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังหมายมั่นว่า หากมีโอกาสในภายหลัง ไม่ว่าจะยังไงก็ต้องหาทางเอามาตรวจวิเคราะห์ส่วนผสมให้ได้

ต้องรู้ก่อนนะว่า นี่คือสิ่งที่สามารถฉุดผู้ป่วยระยะสุดท้ายกลับมาจากเส้นแบ่งความตายได้เชียวนะ

ถ้าได้ศึกษาวิจัยดูละก็ ตัวเขาจะต้องสร้างชื่อเสียงโด่งดังในวงการแพทย์ได้อย่างแน่นอน!

'ฟี้~ ฟี้~'

ในตอนนั้นเอง เสียงกรนเบาๆ ก็ดังขึ้น!

ทั้งจ้าวเทียนเหอและหมอหนุ่มต่างหันขวับตามเสียงไปพร้อมกัน

เมื่อเห็นจ้าวเสี่ยวอู่ที่นอนอยู่บนเตียงส่งเสียงกรนออกมาจริงๆ สีหน้าของทั้งสองก็เผยความตกตะลึง

"เขา… ร่างกายของเขากำลังฟื้นตัวขึ้นมาจริงๆ สติของเขาหลุดพ้นจากอาการโคม่าแล้ว และเข้าสู่ภาวะหลับลึกแทนครับ"

"ถึงขนาดส่งเสียงกรนออกมาได้แล้วด้วย…" หมอหนุ่มอุทานอย่างไม่อยากเชื่อ

ต้องเข้าใจก่อนว่า อาการโคม่ากับการนอนหลับ มันเป็นคนละเรื่องกันโดยสิ้นเชิง

อาการโคม่าหมายถึงสมองสูญเสียการรับรู้ ไร้ความสามารถในการควบคุมร่างกาย แม้จะมีการตอบสนองใดๆ ก็ล้วนเป็นไปตามสัญชาตญาณเท่านั้น

ส่วนภาวะหลับลึกคือการที่ฟื้นคืนสติกลับมาแล้ว เพียงแต่เหนื่อยล้าเกินไปจนหลับสนิทมาก

เมื่อได้พักผ่อนเต็มที่แล้ว ก็จะสามารถตื่นขึ้นมาพร้อมความสดชื่นกระปรี้กระเปร่าเหมือนคนปกติทั่วไป

นี่มันเหลือเชื่อเกินไปแล้ว แค่น้ำยาหลอดเดียวแท้ๆ นอกจากจะดึงคนกลับมาจากเส้นแบ่งความตายได้แล้ว

ยังปลุกสติสัมปชัญญะของคนไข้ที่เคยดับวูบให้ฟื้นคืนกลับมาได้อีก ช่างน่าอัศจรรย์จริงๆ!

เรื่องนี้ทำให้หมอหนุ่มอดไม่ได้ที่จะนึกถึงคำสองคำที่จ้าวเทียนเหอพูดไว้ข้างนอกเมื่อครู่

'ยาวิเศษ'!

สรรพคุณระดับนี้ คู่ควรกับคำว่า 'ยาวิเศษ' อย่างแท้จริง!

เพียงแต่ไม่รู้ว่ามีส่วนประกอบอะไรอยู่ข้างในบ้าง แถมประธานจ้าวก็ไม่ยอมให้เอาไปตรวจวิเคราะห์เสียด้วย

"จริงเหรอ?"

"ลูกชายฉันไม่เป็นไรแล้วจริงๆ ใช่ไหม?"

"ดีเหลือเกิน ลูกชายฉันกำลังจะฟื้นแล้ว!"

"จะฟื้นแล้วโว้ย~" จ้าวเทียนเหอร้องออกมาด้วยความตื่นเต้นดีใจ

แต่แล้วเขาก็นึกขึ้นได้ทันทีว่าลูกชายยังต้องพักผ่อนอยู่ ถ้าส่งเสียงดังรบกวนคงบาปหนาแน่

เขาจึงรีบลากตัวหมอหนุ่มพากันเดินออกไปด้านนอก

หมอหนุ่มที่เดิมทีอยากจะตรวจดูอาการอย่างใกล้ชิดเพิ่มเติม ก็จำใจต้องยอมถูกลากตัวออกไป

ทั้งสองเดินผ่านช่องทางกักกันเชื้อออกมายังห้องสังเกตการณ์ด้านนอก

หมอหนุ่มหยิบสมุดบันทึกขึ้นมาจดค่าตัวเลขต่างๆ

ส่วนจ้าวเทียนเหอ หลังจากเก็บขวดเปล่ากลับเข้าไปในกระเป๋ารหัสอย่างปลอดภัยแล้ว ก็เดินไปยืนที่กระจกสังเกตการณ์

สายตาเปี่ยมล้นไปด้วยความรักใคร่ มองดูลูกชายข้างในที่อาการกำลังดีวันดีคืน

ความรู้สึกในใจตอนนี้ช่างแตกต่างจากก่อนหน้านี้ราวฟ้ากับเหว!

…

เช้าวันต่อมา

จอห์น ผู้เชี่ยวชาญทางการแพทย์เดินออกมาจากที่พักพร้อมกับขอบตาดำคล้ำและผมเผ้ายุ่งเหยิงเป็นรังนก ในมือถือเอกสารแผนงานฉบับหนึ่งไว้

ทว่าบนใบหน้ากลับเต็มไปด้วยความมั่นใจ เพราะเขามั่นใจเต็มร้อยว่าจะต้องรีดเงินก้อนโตมาจากจ้าวเทียนเหอได้อย่างแน่นอน

แผนงานในมือฉบับนี้ จะต้องต้มตุ๋นอีกฝ่ายจนอยู่หมัดได้แน่

ระหว่างทางเขายังได้ติดต่อกับผู้เชี่ยวชาญจากทีมแพทย์คนอื่นๆ เมื่อทุกคนมารวมตัวกันและคุยกันไม่กี่ประโยค

ก็พากันมุ่งหน้าไปยังห้องพักผู้ป่วยของจ้าวเสี่ยวอู่

ไม่นานนัก เหล่าผู้เชี่ยวชาญก็ผลักประตูเดินเข้ามาด้านใน

ส่วนจ้าวเทียนเหอที่ได้ยินเสียงก็หันกลับมามองด้วยดวงตาแดงก่ำ

เขานั่งเฝ้าลูกชายอยู่ที่นี่ทั้งคืนโดยไม่ได้หลับไม่ได้นอน เพราะกลัวว่าจะมีอาการแทรกซ้อนอะไรเกิดขึ้นมาอีก

รวมถึงอยากเป็นคนแรกที่เข้าไปหาทันทีที่ลูกชายลืมตาตื่น

เมื่อจอห์นและคนอื่นๆ เห็นท่าทางเหนื่อยล้าอ่อนเพลียของอีกฝ่าย ต่างก็แอบยิ้มกริ่มอยู่ในใจ

ยิ่งหมูอ้วนตัวนี้เป็นห่วงคนไข้มากเท่าไร โอกาสที่พวกเขาจะได้เงินก็ยิ่งสูงขึ้นเท่านั้น

จอห์นจึงถือเอกสารแผนงานก้าวขึ้นไปข้างหน้า "คุณจ้าวครับ เมื่อคืนนี้ผมกับสมาชิกในทีมแพทย์ได้ประชุมกันแล้ว"

"ในที่สุดพวกเราก็ได้ข้อสรุปเกี่ยวกับแนวทางหนึ่ง ขอเพียงแค่มีงบประมาณเพียงพอ ภายในหนึ่งเดือนจะต้องมีผลงานวิจัยออกมาแน่นอนครับ"

"และนั่นก็หมายความว่า ลูกชายของคุณอาจจะมีทางรอดแล้วครับ!"

พูดจบเขาก็จ้องมองอีกฝ่ายนิ่งๆ เพื่อรอคอยดูสีหน้าดีใจจนเนื้อเต้น แล้วยอมควักเงินมอบให้ตนอย่างว่าง่าย

ทว่าหลังจากรอไปสิบกว่าวินาที กลับไม่มีภาพอย่างที่คาดไว้เกิดขึ้นเลย

ตรงกันข้าม ดวงตาแดงก่ำขึ้นเส้นเลือดจากการอดนอนคู่นั้น กลับจ้องมองตนราวกับกำลังมองขยะชิ้นหนึ่ง

เรื่องนี้ทำให้จอห์นเริ่มรู้สึกไม่พอใจขึ้นมา เขาเป็นถึงผู้เชี่ยวชาญทางการแพทย์ระดับแถวหน้าของโลก จะยอมให้ใครมามองด้วยสายตาแบบนี้ได้อย่างไร

แต่เมื่อเห็นแก่เงิน เขาก็ยังคงสะกดกลั้นอารมณ์ไม่พอใจเอาไว้

พร้อมกับคลี่ยิ้มพลางโบกเอกสารแผนงานไปมา "คุณจ้าวครับ คุณจะไม่ลองดูหน่อยเหรอครับ?"

"ผมเชื่อว่าถ้าคุณได้เห็นแล้ว จะต้องดีใจมากแน่นอน"

ทว่าจ้าวเทียนเหอกลับไม่แม้แต่จะยื่นมือออกไปรับ แต่ตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ไม่ต้อง"

"อะ… อะไรนะครับ?" จอห์นถึงกับอึ้งไปเลย!

ก่อนจะถามซ้ำ "คุณว่าอะไรนะ?"

เขาถึงกับคิดว่าตัวเองคงอดนอนจนเบลอไปเอง ทำให้ฟังอะไรผิดไป

"ฉันบอกว่าไม่ต้อง"

"ต่อไปนี้พวกแกไม่ต้องมาหาฉันอีกแล้ว!" จ้าวเทียนเหอกล่าว

คำพูดนี้ทำเอาผู้เชี่ยวชาญทุกคน รวมถึงจอห์น ต่างพากันตกตะลึง

มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

ทำไมอีกฝ่ายถึงได้พูดจาแบบนี้กับพวกตน หรือว่าคนไข้ตายไปแล้วงั้นเหรอ?

สายตาของผู้เชี่ยวชาญทุกคนต่างมองข้ามไหล่ของจ้าวเทียนเหอ มุ่งตรงไปยังเครื่องมือวัดสัญญาณชีพต่างๆ ที่อยู่ด้านหลัง

ทว่ากลับพบว่าเครื่องมือเหล่านั้นไม่ได้หยุดทำงาน แต่ยังคงแสดงผลเป็นปกติดีทุกอย่าง

แล้วทำไมอีกฝ่ายถึงได้พูดจาแบบนั้นออกมาล่ะ?

หลังจากจอห์นดึงสายตากลับมา เขาก็เอ่ยปากซักถามทันที "คุณจ้าวครับ นี่คุณคิดจะยอมแพ้เรื่องลูกชายแล้วเหรอครับ?"

"ในจังหวะหัวเลี้ยวหัวต่อที่เหลืออีกแค่ก้าวเดียวก็จะสำเร็จอยู่แล้ว คุณจะทิ้งลูกชายไว้ให้ยมทูตงั้นเหรอ?"

"หุบปาก! ฉันไม่เคยคิดจะทอดทิ้งลูกชายของฉันโว้ย" จ้าวเทียนเหอตวาดกร้าว

"แล้วทำไมคุณถึงไม่ยอมรับแผนการวิจัยของผมล่ะครับ?"

"คุณต้องรู้นะครับ ขอแค่มีงบประมาณมากพอ ทีมแพทย์ของผมก็มีโอกาส"

"ที่จะหาวิธียื้อชีวิตของคนไข้ได้ภายในหนึ่งเดือนแท้ๆ!" จอห์นโบกเอกสารแผนงานไปมาไม่หยุด

ราวกับว่าในวินาทีนี้ ตัวเขาได้กลายมาเป็นผู้ที่กำลังต่อสู้เรียกร้องเพื่อคนไข้ที่ 'ร่อแร่ใกล้ตาย' ในห้องพักผู้ป่วยคนนั้นจริงๆ

ทว่าจ้าวเทียนเหอกลับเค้นเสียงหัวเราะเยาะ "เหอะ ไม่ต้องมาพูดจาให้ดูหรูหราหรอก"

"อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ทันนะ ว่าพวกแกมันก็แค่อยากจะมาหลอกเอาเงินของฉันเท่านั้นแหละ"

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง