บทที่ 79 ฝีมือแพทย์พวกแกห่วยแตก ก็ไม่ได้แปลว่าคนอื่นจะห่วยเหมือนกันนี่!

เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาอีกครั้ง "แล้วอีกอย่าง ฉันหาหมอคนอื่นมารักษาลูกชายฉันแล้ว"

"แถมยังเห็นผลชัดเจนแล้วด้วย ไม่ต้องให้พวกแกมาคอยเสแสร้งทำเป็นเก่งอยู่ตรงนี้หรอก"

พอได้ยินประโยคแรก สีหน้าของจอห์นและบรรดาผู้เชี่ยวชาญก็เริ่มดูไม่จืดขึ้นมาทันที

เพราะโดนแทงใจดำเข้าเต็มเปา ความจริงพวกเขาก็แค่กะจะหลอกเอาเงินทุนวิจัยเท่านั้น

แต่ยังไม่ทันที่พวกเขาจะรู้สึกอับอายจนกลายเป็นโทสะ ก็ต้องตกตะลึงกับคำพูดประโยคหลังเสียก่อน

หมอคนอื่นงั้นเหรอ?

หลายคนรีบกวาดสายตามองไปรอบๆ ทันที แต่ก็ไม่พบคนแปลกหน้าคนไหนเลยนอกจากหมอหนุ่มคนนั้น

พวกเขาจึงคิดไปเองว่าอีกฝ่ายแค่ขู่ เพื่อเตือนไม่ให้พวกเขาทำตัวกำเริบเสิบสานเกินไป และคิดจะบอกว่าถ้าจะหลอกเอาเงินก็ต้องสร้างผลงานออกมาให้เห็นบ้าง

พอคิดได้แบบนั้น จอห์นกับพวกก็ไม่ได้รู้สึกหวาดกลัวเลยสักนิด เพราะมั่นใจในตัวเองอย่างเต็มเปี่ยม

ก็เพราะว่าพวกเขานี่แหละคือกลุ่มคนที่กุมสิทธิ์ขาดในการรักษาโรคชราในเด็กที่ไร้ทางรักษานี้ของโลกใบนี้

ไม่มีทีมแพทย์ทีมไหนในโลกที่จะศึกษาเจาะลึกเรื่องโรคชราในเด็กไปมากกว่าพวกเขาอีกแล้ว

แม้จะยังไม่มีความคืบหน้าแบบพลิกวงการ แต่ก็ไม่มีใครมีความสามารถสูงไปกว่าพวกเขา

ดังนั้นมันจึงเป็นไปไม่ได้เลยที่จะมีหมอหรือทีมแพทย์อื่นมาแทนที่พวกเขาได้

ตราบใดที่อีกฝ่ายยังอยากช่วยชีวิตลูกชาย ก็ต้องยอมให้พวกเขาบงการและควบคุมไว้ได้อย่างอยู่หมัด!

"ฮะๆ ประธานจ้าว คุณไม่ต้องมาโกหกผมหรอก"

"ผู้เชี่ยวชาญทางการแพทย์ระดับแนวหน้าที่สุดของโลกยืนอยู่ตรงหน้าคุณตอนนี้แล้ว"

"ถ้าแม้แต่พวกเรายังหมดปัญญา คุณคิดว่ายังมีใครในโลกนี้ช่วยลูกชายคุณได้อีกเหรอ?" จอห์นแค่นหัวเราะพลางเอ่ยขึ้น

คำพูดนี้ทำเอาหมอหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างๆ รู้สึกเหยียดหยามอย่างยิ่ง ถึงฝีมือเขาจะไม่เก่งกาจเท่าคนกลุ่มนี้ แต่เขาก็อดดูแคลนคำพูดของจอห์นไม่ได้

พวกแกคิดว่าตัวเองเจ๋งนักหรือไง?

รักษามาตั้งกี่ปี ผลาญเงินของประธานจ้าวไปตั้งเท่าไหร่ ผลลัพธ์กลับวิจัยอะไรไม่ออกมาเลยสักอย่าง

แต่หมอในประเทศของเรา กลับคิดค้นยารักษาโรคชราในเด็กตัวนี้ขึ้นมาได้แล้ว

แถมผลการรักษาก็ได้รับการพิสูจน์แล้วด้วย สภาพร่างกายของจ้าวเสี่ยวอู่กำลังค่อยๆ ฟื้นตัวขึ้นเรื่อยๆ

เชื่อว่าอีกไม่กี่วันก็คงกลับมาอยู่ในระดับปกติได้แล้ว

ไม่รู้จริงๆ ว่าพวกฝรั่งพวกนี้จะมาวางก้ามอวดดีอะไรกันนักหนา!

ทางด้านจ้าวเทียนเหอเองก็โมโหกับคำพูดที่อวดดีจนเกินขอบเขตของจอห์นเช่นกัน

เขาจึงตอกกลับไปตรงๆ ทันที "ฝีมือแพทย์ของพวกแกมันห่วยแตก ไม่ได้แปลว่าคนอื่นจะห่วยเหมือนกันนี่"

"อาการของลูกชายฉันถูกควบคุมไว้ได้แล้ว อีกไม่กี่วันก็จะได้สติฟื้นขึ้นมาอย่างสมบูรณ์"

พอนึกถึงคำพูดที่ฉินกงอวี่เคยบอกไว้ เขาก็ตอกกลับไปอีกว่า "แล้วลูกชายฉันก็ไม่ได้แค่จะฟื้นขึ้นมาได้เท่านั้นนะ"

"แต่ยังจะลุกจากเตียงเดินเหินได้เหมือนคนปกติด้วย เรามารอดูกันได้เลย!"

ทว่าคำพูดนี้กลับไม่ได้ทำให้จอห์นรู้สึกตกใจเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม บรรดาผู้เชี่ยวชาญทุกคนกลับพากันหัวเราะลั่น "ฮ่าๆ" ออกมา

กระทั่งในระหว่างที่กำลังหัวเราะเยาะ คนกลุ่มนี้ยังคิดไปถึงขั้นว่า อีกฝ่ายคงจะคิดถึงลูกชายมากเกินไปจนเสียสติไปแล้วแน่ๆ

อาการถูกควบคุมไว้ได้แล้วงั้นเหรอ?

จะได้สติฟื้นขึ้นมาอย่างสมบูรณ์งั้นเหรอ?

แถมยังจะลุกจากเตียงเดินได้เหมือนคนปกติอีกเนี่ยนะ?

ขอแค่เป็นคนที่มีสติดีอยู่ จะไม่มีทางพูดประโยคพวกนี้ออกมาได้เลยแม้แต่คำเดียว

เพราะจากการรักษามานานหลายปี ประกอบกับอาการของลูกชายเขาในตอนนี้ ใครๆ ต่างก็รู้ดีว่าความตายมันถูกกำหนดไว้หมดแล้ว

จอห์นหัวเราะจนปวดท้องไปหมด "ประธานจ้าว ผมเข้าใจนะว่าคุณทำใจยอมรับเรื่องของลูกชายได้ยากลำบากเหลือเกิน"

"แต่ความจริงมันไม่ใช่ความเพ้อฝันหรอกนะ และคำพูดเพ้อเจ้อของคุณก็ไม่มีวันกลายเป็นจริงขึ้นมาได้ด้วย"

"ขอพูดตรงๆ แบบไม่เกรงใจเลยนะ ถ้าจะแค่ทำให้ลูกชายคุณฟื้นขึ้นมา ผมก็อาจจะพอทำได้อยู่"

"แต่ถ้าจะให้ลูกชายคุณลุกจากเตียงแล้วเดินได้เหมือนคนปกติ มีแค่พระเจ้าองค์เดียวเท่านั้นแหละที่ทำได้"

พอคำพูดนี้หลุดออกมา บรรดาผู้เชี่ยวชาญทุกคนก็ยิ่งหัวเราะกันไม่หยุด

ทุกคนต่างเห็นพ้องต้องกันว่าจอห์นพูดถูก พวกเขาทำได้เพียงแค่ค่อยๆ ศึกษาวิจัยเพื่อหลีกเลี่ยงปัจจัยกระตุ้นทางพันธุกรรมให้ได้มากที่สุด

หรือไม่ก็ช่วยยืดอายุของผู้ป่วยที่เริ่มแสดงอาการแล้วออกไปให้นานขึ้นอีกหน่อย

แต่สำหรับคนไข้ที่เริ่มมีอาการแถมยังเข้าสู่ขั้นวิกฤตใกล้ตายไปแล้ว การจะทำให้กลับมามีร่างกายที่แข็งแรงได้อีกครั้ง

ขอโทษเถอะ เรื่องแบบนี้มีแค่พระเจ้าเท่านั้นที่ทำได้

พวกตนไม่ใช่พระเจ้าเสียหน่อย เพราะงั้นถึงทำไม่ได้ไงล่ะ!

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับเสียงหัวเราะเยาะเย้ยของผู้เชี่ยวชาญทุกคน หมอหนุ่มก็ชี้ไปที่ตัวเลขบนหน้าจอเครื่องตรวจวัดอย่างเหลืออด

"พวกแกเบิกตาหมาๆ ดูให้ดีสิ ว่าตัวเลขพวกนี้มันหมายความว่ายังไง!"

ได้ยินแบบนั้น จอห์นก็แสดงสีหน้าดูแคลนออกมา ถึงขนาดไม่อยากจะปรายตามองอีกฝ่ายด้วยซ้ำ

เพราะคนระดับหมอหนุ่มคนนี้ ในทีมแพทย์ของเขา แค่จะมาทำงานเบ๊ยังไม่มีคุณสมบัติพอเลย

เขาจึงไม่สนใจคำพูดนั้น แต่หันไปสบตากับจ้าวเทียนเหอที่กำลังจ้องมองมาอย่างโกรธจัดแทน

"ประธานจ้าว ผมไม่รู้หรอกนะว่าคุณกำลังคิดอะไรอยู่"

"แต่ผมแค่อยากจะบอกคุณไว้ว่า ถ้าตอนนี้คุณไม่ยอมลงเงินทุนเพิ่ม ลูกชายของคุณจะต้องตายอย่างแน่นอน"

"และคุณนั่นแหละ ก็จะเป็นหนึ่งในคนที่นั่งมองเขาค่อยๆ ทรมานจนตายไปต่อหน้าต่อตา!"

คำพูดนี้ช่างกำเริบเสิบสานเหลือเกิน แต่กลับเต็มไปด้วยความมั่นใจในตัวเองอย่างล้นเปี่ยม

เพราะตราบใดที่อีกฝ่ายยังอยากช่วยชีวิตลูกชาย เขาก็จะสามารถควบคุมอีกฝ่ายไว้ได้ และกอบโกยเงินให้ได้มากที่สุดก่อนที่คนไข้จะตาย

แต่ในจังหวะนั้นเอง บรรดาเพื่อนร่วมงานที่อยู่ด้านหลังกลับพากันส่งเสียงร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจ

"เป็นไปไม่ได้!"

"โอ้พระเจ้า นี่มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย?"

"โนๆ พระเจ้าสำแดงปาฏิหาริย์หรือยังไงกัน?"

"โอ้พระเจ้า…"

จอห์นรู้สึกหงุดหงิดที่เพื่อนร่วมงานเอะอะโวยวาย จึงรีบหันกลับไปส่งสายตาเป็นสัญญาณสั่งให้ทุกคนหุบปากทันที

ไม่เห็นหรือไงว่าฉันกำลังจะคุมเกมและจัดการอีกฝ่ายได้อยู่แล้ว?

จังหวะที่เขากำลังจะยอมควักกระเป๋าจ่ายเงินอยู่รอมร่อ ดันมาทำลายบรรยากาศแถวนี้เสียได้

ทว่าเพื่อนร่วมทีมของเขากลับไม่มีเวลามาสนใจเขาเลย หลังจากส่งเสียงอุทานออกมาสารพัด

ทุกคนต่างก็รีบกรูเข้าไปที่หน้าจอเครื่องแสดงผลข้อมูล แล้วพากันจ้องมองค่าตัวเลขต่างๆ ที่ปรากฏอยู่บนนั้น

ต่างคนต่างก็เอามือกุมศีรษะแล้วตะโกนลั่น พร้อมกับระเบิดเสียงอุทานตกตะลึงออกมากันยกใหญ่

จอห์นเห็นท่าทางแบบนั้นจึงเบียดตัวเข้าไปดูด้วยความสงสัย

ทว่าภาพที่ปรากฏตรงหน้ากลับทำให้รูม่านตาของเขาเบิกกว้างขึ้นมาในทันที ก่อนจะยืนอ้าปากค้างนิ่งอึ้งอยู่กับที่

นี่เขาเห็นอะไรเข้ากันแน่?

เขาเห็นว่าตัวเลขบนเครื่องตรวจวัดของคนไข้ที่กำลังจะตายคนนั้น ดันกลับมาใกล้เคียงกับค่าปกติอย่างนั้นเหรอ?

"โอ้พระเจ้า…" จอห์นเอามือกุมศีรษะตัวเองในทันใดพลางส่งเสียงร้องลั่นด้วยความช็อก

หลังจากดูข้อมูลบนเครื่องตรวจวัด เขาก็เบนสายตากลับเข้าไปในห้องผู้ป่วย มองดูร่างของคนไข้ที่นอนอยู่บนเตียง

ยังคงมองเห็นได้อย่างชัดเจนว่า เซนเซอร์ของเครื่องตรวจวัดยังคงติดอยู่บนร่างกายของอีกฝ่าย

นั่นหมายความว่า คนไข้ที่กลุ่มผู้เชี่ยวชาญทางการแพทย์อย่างพวกเขาเพิ่งจะตัดสินโทษประหารชีวิตไปนั้น สภาพร่างกายถูกควบคุมไว้ได้แล้วจริงๆ

ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อมองผ่านกล้องวงจรปิด ก็เห็นได้ชัดว่าสีหน้าของคนไข้เริ่มกลับมาดูเหมือนคนแก่ปกติทั่วไปแล้ว

คำว่าผอมแห้งเหี่ยวเฉาและทรุดโทรม ได้เลือนหายไปจากใบหน้าของเขาจนหมดสิ้น!

"นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นกันแน่เนี่ย?"

"ทำไมจู่ๆ คนไข้ถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้?" จอห์นตะโกนลั่นด้วยความตกใจกลัว

น่าเสียดายที่เวลานี้ เพื่อนร่วมทีมของเขาก็ไม่มีใครสามารถตอบคำถามนี้ได้เลยสักคน

เพราะทุกคนยังคงจมปลักอยู่กับความตกตะลึงที่เห็นสภาพของคนไข้กลับมาคงที่

ผ่านไปครู่ใหญ่ บรรดาผู้เชี่ยวชาญทุกคนถึงค่อยๆ เริ่มได้สติกลับคืนมาทีละนิด

ทว่าแต่ละคนกลับเกิดความกระหายอยากจะเข้าไปข้างใน เพื่อตรวจดูอาการของคนไข้ด้วยตาตัวเอง และอยากรู้ให้ชัดเจนว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

ด้วยเหตุนี้ ทุกคนจึงพากันมุ่งหน้าตรงไปยังทางเดินเข้าห้องผู้ป่วย

มีเพียงจ้าวเทียนเหอที่ก้าวเท้ายาวๆ เข้าไปขวางทางเดินเข้าห้องผู้ป่วยเอาไว้ "พวกแกไปกันได้แล้ว"

"ฉันไม่อยากเห็นหน้าพวกแกอีก และจะไม่มีวันยอมให้พวกแกมารบกวนลูกชายฉันเด็ดขาด"

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง