บทที่ 81 หรือว่าจะเป็นน้ำศักดิ์สิทธิ์ในตำนาน ยาวิเศษประจำตระกูลของหมอฉินจากต้าเซี่ย!

“ของเหลวในขวดนั่นมันคืออะไรกันแน่?”

“ถึงกับช่วยคนไข้กลับมาได้ หรือว่าจะเป็นน้ำศักดิ์สิทธิ์ในตำนานจริงๆ?” ผู้เชี่ยวชาญคนหนึ่ง

ตะโกนถามขึ้นมาด้วยความตกตะลึงสุดขีด

เพราะนอกจากน้ำศักดิ์สิทธิ์ในตำนานที่รักษาได้สารพัดโรคแล้ว เขาก็นึกหาคำไหนมาบรรยายไม่ออกอีกเลย

ทว่าในห้องนั้น ไม่มีใครตอบคำถามนี้ได้สักคน!

ในตอนนั้นเอง นักศึกษาฝึกงานชาวต้าเซี่ยที่ถูกตามตัวมา ก็เข้ามาถึงห้องสังเกตการณ์

จอห์นจึงรีบสั่งให้เขาแปลบทสนทนาระหว่างจ้าวเทียนเหอกับแพทย์ชายเมื่อครู่ให้ฟังทันที

เมื่อต้องอยู่ต่อหน้าเหล่าผู้ทรงอิทธิพลแห่งวงการแพทย์ นักศึกษาฝึกงานก็ไม่กล้าซักถามอะไรมาก

พอดูคลิปจบก็รีบแปลคำพูดของทั้งสองคนออกมาทันที

เมื่อเหล่าผู้เชี่ยวชาญได้ฟัง ความสงสัยนอกจากจะไม่กระจ่างแล้ว กลับยิ่งทวีความข้องใจหนักขึ้นไปอีก

ยาวิเศษ?

ยาวิเศษของประเทศต้าเซี่ย?

แถมยังเป็นยาวิเศษประจำตระกูลของหมอฉินคนหนึ่งจากต้าเซี่ยเนี่ยนะ?

ของพรรค์นี้รักษาโรคชราในเด็กที่เป็นโรคระยะสุดท้ายได้ด้วยเหรอ?

ชั่วขณะนั้น จอห์นและพวกพ้องต่างตกตะลึงจนยืนตัวแข็งทื่อไปนานสองนาน

ปล่อยให้นักศึกษาฝึกงานที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่เห็นสถานการณ์เริ่มชะงักค้างและบรรยากาศอึมครึมตึงเครียดขึ้นเรื่อยๆ

ก็รีบหดตัวลีบ พยายามลดตัวตนในห้องนี้ให้เหลือน้อยที่สุด

เนิ่นนานกว่าเหล่าผู้เชี่ยวชาญจะได้สติแล้วหันมาสบตากัน

ต่างฝ่ายต่างเห็นความตกตะลึงอย่างหาที่สุดมิได้ในแววตาของกันและกัน และในสายตาของบางคน

ก็เหมือนกำลังมองดูปาฏิหาริย์ของพระเจ้าอย่างไรอย่างนั้น!

“ของเหลวสีเขียวนั่นมันคืออะไรกันแน่?” จอห์นพึมพำกับตัวเอง

คล้ายกับกำลังถามทุกคน แต่คำถามนี้ก็ยังคงไม่มีใครตอบได้

ถ้าจะให้เค้นคำตอบจริงๆ ทุกคนก็คงบอกเป็นเสียงเดียวกันว่ามันคือน้ำศักดิ์สิทธิ์!

มีผู้เชี่ยวชาญคนหนึ่งได้ยินเข้า ก็ตะโกนลั่นขึ้นมาทันที “พวกเราต้องเอาของสิ่งนั้นมาให้ได้!”

คำพูดเดียวปลุกทุกคนให้ตื่นจากภวังค์

ใช่แล้ว พวกเขาต้องแย่งสูตรยาวิเศษนี้มาให้ได้

ไม่อย่างนั้น ทั้งชื่อเสียงและสถานะทางวิชาการของพวกเขาจะต้องพังทลายลงแน่

งานวิจัยเกี่ยวกับโรคชราในเด็กที่ทุ่มเทมานานหลายสิบปีก็จะต้องกลายเป็นเรื่องตลกขบขันฉากใหญ่

ยิ่งไปกว่านั้น ทุกสิ่งทุกอย่างที่พวกเขามีในปัจจุบัน จะต้องถูกหมอชาวตะวันออกผู้ลึกลับคนนั้น พร้อมกับยาวิเศษที่รักษาโรคร้ายได้นี้แย่งชิงไปจนหมดสิ้น!

เหล่าผู้เชี่ยวชาญจึงพร้อมใจกันสาวเท้ากึ่งวิ่งมุ่งหน้ากลับไปยังห้องพักผู้ป่วยทันที

พวกเขาตั้งใจแน่วแน่ว่าจะต้องเอาสูตรยาวิเศษนั่นมาจากมือของจ้าวเทียนเหอให้ได้

แล้วฮุบมาเป็นของตัวเอง!

…

ช่วงพลบค่ำในอีกสองวันต่อมา ภายในห้องสังเกตการณ์

จ้าวเทียนเหอที่ได้นอนไปเพียงไม่กี่ชั่วโมงตลอดสองวันที่ผ่านมา แม้สภาพร่างกายจะล้าเต็มทน แต่สายตาของเขายังคงแน่วแน่ไม่เปลี่ยน

เขามองตรงไปยังเตียงคนไข้ เฝ้ามองลูกชายซึ่งกำลังหลับใหล

แพทย์ชายข้างๆ ดูมีสภาพดีกว่ามาก เพราะเขาเป็นแค่คนทำงานรับเงินเดือน

ถึงเวลาก็ไปพักผ่อนตามปกติ ดังนั้นการที่จ้าวเทียนเหอไม่ยอมหลับไม่ยอมนอนจึงไม่กระทบต่อเวลาพักผ่อนของเขาเลยแม้แต่น้อย

แพทย์ชายยกมือขึ้นดูเวลา แล้วเอ่ยปากเตือน “ประธานจ้าวครับ ไปพักสักหน่อยเถอะครับ”

“ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวพอลูกชายตื่นขึ้นมา คุณกลับจะหมดแรงล้มพับไปเสียเอง”

ทว่าจ้าวเทียนเหอกลับส่ายหน้า “ไม่ล่ะ ฉันนอนไม่หลับ”

“แค่อยากเฝ้าดูอาการของลูกอยู่ตรงนี้ แล้วก็อยากเข้าไปหาทันทีที่เขาลืมตาตื่นขึ้นมา”

เมื่อเห็นว่าเกลี้ยกล่อมไม่สำเร็จ แพทย์ชายจึงได้แต่พูดปลอบให้สบายใจ “อาการของเสี่ยวอู่ฟื้นตัวได้ดีมากครับ”

“คุณดูสีผิวกับสภาพร่างกายเขาสิครับ กลับมาอยู่ในระดับคนปกติแล้ว คลื่นสมองก็ตอบสนองกระฉับกระเฉงดีมาก”

“เชื่อว่าอีกวันสองวันนี้ก็น่าจะตื่นแล้วครับ!”

สุดท้ายก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมา “ยาที่คุณนำมามันยาวิเศษชัดๆ เลยครับ!”

ทำงานในวงการนี้มาหลายปี เขาไม่เคยพบเคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน

แค่ยาหลอดเดียวตกถึงท้อง โรคชราในเด็กที่เป็นหนึ่งในสิบโรคร้ายแรงที่รักษาไม่หาย กลับถูกรักษาให้หายดีตรงหน้าได้แบบนี้

เปิดโลกทัศน์ของเขาไปเลยจริงๆ!

ตลอดสองวันที่ผ่านมา ถึงแม้เจ้านายจะไม่ยอมปริปากพูดถึงหมอในประเทศคนนั้นเลยสักคำ

แต่เขารู้สึกว่าหมอที่เจ้านายของตนไปเจอมา น่าจะเป็นผู้สืบทอดของเปี่ยนเชวี่ยหรือฮัวโต๋หรือเปล่า?

ไม่อย่างนั้นจะใช้ยาแค่เทียบเดียวรักษาโรคร้ายแรงแบบนี้ให้หายขาดได้อย่างไรกัน?

ส่วนจ้าวเทียนเหอ พอได้ยินว่าลูกชายอาการดีขึ้นเรื่อยๆ ก็รู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันตา

ความเหนื่อยล้าคล้ายมลายหายไปจนหมด เขาระเบิดเสียงหัวเราะที่ไม่ได้ยินมานาน “ฮ่าๆ นั่นสิ!”

“การได้เจอหมอฉินถือเป็นโชคดีที่สุดในชีวิตฉันเลย เขาช่วยชีวิตลูกชายฉันไว้ถึงสองคน”

น้ำเสียงเปี่ยมไปด้วยความซาบซึ้งใจที่ได้พบกับฉินกงอวี่

หากไม่มีฉินกงอวี่อยู่ ป่านนี้เขาคงต้องส่ง ‘ลูกชายคนเล็ก’ ไปก่อน แล้วค่อยมาส่งลูกชายคนโตตามไปทีหลังแน่

ผลลัพธ์แบบนั้น แค่คิดก็รู้สึกเสียวสันหลังวาบแล้ว!

ในตอนนั้นเอง เครื่องตรวจวัดก็ส่งเสียง ‘ตี๊ดๆ’ ดังขึ้นมา!

แพทย์ชายรีบหันไปมอง แล้วอุทานด้วยความดีใจ “ประธานจ้าวครับ ลูกชายคุณกำลังจะตื่นแล้วครับ”

“จริงเหรอ?” จ้าวเทียนเหอรีบพุ่งตัวแนบกระจกทันที

แถมยังเกือบเอาหัวโขกกระจกเข้าให้อีก จนแพทย์ชายอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา จากนั้นจึงขยายภาพจากกล้องวงจรปิดให้ใหญ่ขึ้น

ชี้นิ้วไปที่หน้าจอแล้วพูดว่า “ประธานจ้าว ดูสิครับ เปลือกตาของเสี่ยวอู่กำลังขยับ”

“น่าจะพักผ่อนจนร่างกายเต็มอิ่มแล้ว ก็เลยกำลังจะตื่น พวกเรารีบเปลี่ยนชุดเข้าไปข้างในกันเถอะครับ”

“งั้นก็เร็วเข้าสิ!” จ้าวเทียนเหอบอกด้วยความตื่นเต้น

แล้วเขาก็เริ่มทำอะไรไม่ถูก สวมชุดป้องกันแบบเก้ๆ กังๆ มือไม้พันกันพัลวัน

ยังดีที่แพทย์ชายคอยช่วยอยู่ข้างๆ ไม่อย่างนั้นถ้าปล่อยให้จ้าวเทียนเหอสวมเอง มีหวังผ่านไปสิบนาทีก็ยังใส่ไม่เสร็จ

หลังจากผ่านขั้นตอนการฆ่าเชื้อตามปกติไม่นาน ทั้งสองคนก็เดินเข้าไปในห้องคนไข้

จังหวะนั้นพอดีที่จ้าวเสี่ยวอู่ลืมตาขึ้น ตอนแรกแววตายังดูสะลึมสะลืออยู่บ้าง

เพราะหมดสติไปนานเกินไป ถึงแม้หลังจากฟื้นขึ้นมาจะได้นอนหลับไปอีกหลายวัน แต่การนอนนานเกินไปก็ทำให้มึนงงได้เหมือนกัน

หลังจากเหม่อลอยอยู่ครู่สั้นๆ พอรวมสมาธิได้ เขาก็มองเห็นภาพตรงหน้าได้อย่างชัดเจน

แม้ว่าจ้าวเทียนเหอจะสวมชุดป้องกันมิดชิดทั้งตัว มีทั้งหน้ากากอนามัยและแว่นครอบตา

แต่จ้าวเสี่ยวอู่ก็จำพ่อของตัวเองได้ในทันทีผ่านแววตาที่เปี่ยมล้นด้วยความห่วงใยใต้แว่นครอบตานั้น

เขายื่นมือออกไปหาตามสัญชาตญาณ พลางเอ่ยปากเรียกด้วยความดีใจ “พ่อ… พ่อ…”

เมื่อได้ยินเสียงเรียกลูกชายที่ไม่ได้ยินมาเนิ่นนาน น้ำตาของจ้าวเทียนเหอก็ไหลพรากออกมาทันที เขารีบโผเข้าไปกอดลูกชายไว้แน่น

พลางส่งเสียงสะอื้น “ลูกพ่อ… ลูกพ่อ…”

“ในที่สุดแกก็ตื่นแล้ว ตื่นแล้วจริงๆ!”

ขอบแว่นครอบตาอันแนบสนิทเอ่อล้นไปด้วยหยาดน้ำตา

แพทย์ชายข้างๆ เมื่อเห็นภาพอันแสนซาบซึ้งใจนี้ ขอบตาก็เริ่มแดงก่ำขึ้นมาทันที

ฉากการได้กลับมาพร้อมหน้าของสองพ่อลูก ทำให้เขารู้สึกตื้นตันใจเหลือเกิน!

เนิ่นนานกว่าสองพ่อลูกจะผละออกจากกัน

เมื่อเห็นพ่อร้องไห้หนักขนาดนี้ จ้าวเสี่ยวอู่ก็ถามด้วยความเจ็บปวดใจ “พ่อ รอบนี้ผมหมดสติไปนานแค่ไหนเหรอครับ?”

ก่อนหน้านี้เขาก็หมดสติอยู่บ่อยๆ แต่พอปีนี้อาการทรุดหนักลงอีก การหมดสติในแต่ละครั้งก็ยาวนานขึ้นเรื่อยๆ

เขาเคยแอบได้ยินหมอคุยกันว่า ร่างกายของเขาใกล้จะไม่ไหวแล้ว ถ้าหมดสติไปอีกรอบอาจจะไม่ฟื้นขึ้นมาอีกเลย

นี่จึงเป็นเหตุผลว่าทำไมพอเขาลืมตาตื่นมาเห็นหน้าพ่อ ถึงได้ดีใจขนาดนี้

แต่เมื่อเห็นพ่อร้องไห้หนักแบบนี้ แสดงว่ารอบนี้เขาคงหมดสติไปนานมากจริงๆ

ไม่รู้ว่าหากหมดสติไปในคราวหน้า จะยังตื่นขึ้นมาได้อีกไหม

ทว่าจ้าวเทียนเหอไม่อยากพูดถึงเรื่องนั้น เขาคว้ามือลูกชายมากุมไว้ในฝ่ามือ “เสี่ยวอู่ ตื่นขึ้นมาก็ดีแล้วลูก”

“ต่อไปนี้แกจะไม่เป็นไรแล้ว อย่าไปคิดถึงเรื่องพวกนั้นอีกเลยนะ”

เรื่องที่ผ่านไปแล้วก็ให้มันผ่านไป ตอนนี้ลูกชายของเขาฟื้นขึ้นมาแล้ว

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง