บทที่ 82 เรียกสั้นๆ ว่าติ่งตัวจริง! โชคชะตาเล่นตลกชะมัด!

แถมยังหาวิธีรักษาได้แล้ว เรื่องแย่ๆ พวกนั้นจึงไม่มีความจำเป็นต้องพูดถึงอีก

"งะ…งั้นก็ได้ครับ" จ้าวเสี่ยวอู่พยักหน้าตามอย่างว่าง่าย

ทว่าในใจกลับคิดอย่างเศร้าสร้อยว่า ตัวเองคงหมดสติไปนานมากแน่ๆ ไม่อย่างนั้นพ่อคงไม่มีสภาพแบบนี้

"เสี่ยวอู่ ตอนนี้รู้สึกยังไงบ้าง"

"มีตรงไหนไม่สบายตัวไหม" คุณหมอหนุ่มเอ่ยถามขึ้นมา

พอได้ยินแบบนั้น ตอนแรกจ้าวเสี่ยวอู่ตั้งใจจะพูดเอาใจเพื่อไม่ให้พ่อต้องเป็นกังวล

แต่พอลองสำรวจร่างกายตัวเองดู เขาก็ส่งเสียงประหลาดใจออกมาทันที

"เอ๊ะ…"

พอได้ยินเสียง 'เอ๊ะ' คำนี้ หัวใจของจ้าวเทียนเหอก็ตึงเปรี๊ยะขึ้นมาอีกรอบ

เขารีบถามทันควัน "เสี่ยวอู่ แกเป็นอะไรหรือเปล่า"

"นั่นสิครับ มีปัญหาตรงไหนบอกมาได้เลย เดี๋ยวผมจะรีบตรวจดูให้ทันที" คุณหมอหนุ่มเองก็ถามด้วยความกระวนกระวาย

ทว่าจ้าวเสี่ยวอู่กลับสะบัดมือ ยืดขา แล้วยังบิดเอวไปมาอีกสองสามที

เขากล่าวตอบด้วยน้ำเสียงที่ทั้งเหลือเชื่อและแปลกใจ "พ่อครับ ผมรู้สึกเหมือนในตัวมีแรงเหลือเฟือไม่หมดไม่สิ้นเลย"

"พ่อดูสิ มือผมขยับได้แล้ว ขาก็ขยับได้เหมือนกัน"

"กระทั่งรู้สึกว่าลงจากเตียงไปเดินเล่นได้เลยด้วยซ้ำ!"

จ้าวเทียนเหอกับคุณหมอหนุ่มได้ยินดังนั้นถึงค่อยถอนหายใจโล่งอก

นึกว่าเกิดปัญหาอะไรขึ้น ที่แท้ก็แค่รู้สึกว่าร่างกายฟื้นฟูกลับมาแล้ว

เรื่องนี้พวกเขาเห็นตัวชี้วัดต่างๆ ของร่างกายจากเครื่องตรวจวัดไปตั้งนานแล้ว จึงไม่ได้รู้สึกแปลกใจกับคำพูดของเขาเลยสักนิด

"ไอ้เด็กคนนี้ นึกว่ามีเรื่องอะไรซะอีก!"

"ทำเอาพ่อตกใจแทบแย่" จ้าวเทียนเหอยกมือตบอกตัวเอง

ส่วนจ้าวเสี่ยวอู่พอเห็นว่าพ่อไม่ได้รู้สึกประหลาดใจกับการที่แขนขาของตนขยับได้เลย

เขาก็รีบถามขึ้นมาด้วยความสงสัยทันที "พ่อครับ ทำไมพ่อดูเหมือนรู้อยู่แล้วเลยล่ะ"

"เด็กโง่ ลืมไปแล้วหรือไงว่าพวกเราดูจากเครื่องตรวจวัดได้น่ะ" จ้าวเทียนเหออธิบายอย่างเอ็นดู

ในใจยิ่งเลื่อมใสฉินกงอวี่มากขึ้นไปอีก เพราะสรรพคุณยาตรงกับที่อธิบายไว้เป๊ะๆ ไม่มีผิดเพี้ยน คิดว่าพอกลับไปแล้วจะต้องตอบแทนอย่างงามให้ได้

พอได้ยินแบบนี้ จ้าวเสี่ยวอู่ถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตัวเองอยู่ในโรงพยาบาล

บนตัวยังติดเซนเซอร์สารพัดชนิด ค่าข้อมูลต่างๆ ของตน พ่อย่อมมองเห็นผ่านเครื่องตรวจวัดได้อยู่แล้ว

เพียงแต่จู่ๆ เขาก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ว่า การที่ตนขยับตัวได้ตามปกติแบบนี้ แปลว่าโรคร้ายที่ไม่มีทางรักษา…

หายแล้วอย่างนั้นเหรอ

ไม่อย่างนั้นตามความทรงจำตั้งแต่ตอนที่อาการทรุดหนัก ร่างกายของเขาก็ไม่สามารถควบคุมได้อีกเลย ไม่ต่างอะไรกับเจ้าชายนิทรา

มีเพียงศีรษะที่พอจะหันได้เล็กน้อย เสียงที่พูดก็แผ่วเบาไร้เรี่ยวแรง

ไม่มีทางเหมือนในตอนนี้ที่สามารถกลับมาควบคุมแขนขาได้อีกครั้ง ทั้งยังพูดจาได้ยินชัดถ้อยชัดคำมีพลัง

มันเหมือน…เหมือนกับตอนที่ตัวเองยังไม่ป่วยไม่มีผิด

พอนึกถึงตรงนี้ น้ำตาก็ไหลรินออกมาจากหางตาทันที

เขาคิดถึงช่วงเวลาในอดีตที่ยังไม่ล้มป่วยและวิ่งเล่นได้อย่างอิสระเหลือเกิน!

ทว่าเขาก็รู้ดีว่าโรคที่ตนเป็นคือโรคร้ายที่รักษาไม่หาย ไม่มีทางที่จะรักษาให้หายขาดได้หรอก!

เมื่อเห็นลูกชายจู่ๆ ก็น้ำตาไหล จ้าวเทียนเหอก็ปวดใจยิ่งนัก รีบถามขึ้นมา "เสี่ยวอู่ เป็นอะไรไป"

"ทำไมจู่ๆ ถึงร้องไห้ล่ะ"

จ้าวเสี่ยวอู่พูดพลางสะอื้น "พ่อครับ ผมไม่อยากรักษาแล้ว ตลอดเวลาที่นอนอยู่บนเตียง…"

"ผมรู้สึกเหมือนอยู่ไม่สู้ตายจริงๆ พ่อพาผมออกจากโรงพยาบาลเถอะนะ"

"ผมยอมออกไปตายข้างนอก ดีกว่าต้องมานอนทรมานอยู่ในโรงพยาบาลแบบนี้"

กับคำพูดของลูกชาย จ้าวเทียนเหอย่อมปวดใจเป็นธรรมดา เขารู้ว่าลูกไม่อยากทนทรมานอีกต่อไปแล้ว

จึงตอบกลับไปด้วยความรักใคร่ "เสี่ยวอู่ ที่พ่อมาครั้งนี้ก็เพื่อจะพาแกกลับประเทศเรา"

"แต่อาการป่วยของแกยังต้องรักษาต่อนะ อย่าคิดหนีการรักษาเด็ดขาด"

ทว่าน้ำเสียงของจ้าวเสี่ยวอู่ยังคงเด็ดเดี่ยว "ไม่ครับ ผมไม่อยากนอนอยู่บนเตียงคนไข้อีกแล้ว"

"มันเหนื่อยเกินไป ผมยอมไม่รักษา ดีกว่าต้องมาอยู่ไม่สู้ตายแบบนี้"

จ้าวเทียนเหอตบมือลูกชายเบาๆ ชายร่างยักษ์เอ่ยด้วยความเอ็นดู "เด็กโง่"

"พ่อหาหมอเทวดาให้แกได้แล้ว ต่อไปแกไม่ต้องนอนซมอยู่บนเตียงคนไข้อีก"

"แถมโรคนี้ก็รักษาให้หายได้ด้วย แกจะมาหนีการรักษาไม่ได้นะ"

สำหรับฝีมือการแพทย์ของฉินกงอวี่แล้ว ตั้งแต่วินาทีที่ลูกชายฟื้นขึ้นมา เขาก็กลายเป็นสาวกเพียงหนึ่งเดียวไปเรียบร้อย

เรียกสั้นๆ ว่าติ่งตัวจริง!

ก็คือไม่ว่าฉินกงอวี่จะพูดอะไรที่ช่วยลูกชายได้ ต่อให้วิธีนั้นจะหลุดโลกแค่ไหนก็ตาม

เขาก็จะเชื่ออย่างสนิทใจแน่นอน!

พอได้ยินคำนี้ จ้าวเสี่ยวอู่ก็นิ่งอึ้งไปสองสามวินาที จากนั้นก็คิดว่าคำพูดของพ่อนั้น

คงแค่ปลอบใจเพื่อให้ตนยอมรับการรักษาต่อไปเท่านั้น

ก็โรคที่ตนเป็นมันรักษาไม่หายนี่นา จะไปหายขาดได้ยังไงกัน

เมื่อเห็นสีหน้าของจ้าวเสี่ยวอู่ยังไม่ปักใจเชื่อ คุณหมอหนุ่มจึงเป็นฝ่ายเปิดปากพูดขึ้นมา "เสี่ยวอู่ สิ่งที่ประธานจ้าวพูดเป็นความจริงนะ"

"ที่ครั้งนี้เธอฟื้นขึ้นมาได้ ก็เพราะหมอคนที่ประธานจ้าวไปหามา มอบยาวิเศษมาช่วยชีวิตเธอเอาไว้"

"ไม่อย่างนั้นเธอคงตกอยู่ในอันตรายจริงๆ แล้ว!"

คำพูดของคุณหมอหนุ่ม จ้าวเสี่ยวอู่ยังคงเชื่อถืออยู่ เขาจึงถามด้วยความดีใจ "พ่อครับ จริงเหรอครับ"

"พ่อหาหมอเทวดามารักษาผมได้จริงๆ เหรอ"

จ้าวเทียนเหอพยักหน้า "ใช่แล้ว ครั้งนี้ถือว่าโชคดีจริงๆ"

"ถ้าไม่ใช่เพราะน้องชายแกประสบอุบัติเหตุ พ่อก็คงไม่ได้เจอหมอฉิน แล้วก็คงไม่มีทางขอให้เขามารักษาแกได้หรอก"

อันที่จริงคิดไปคิดมา อุบัติเหตุทางรถยนต์ในครั้งนั้น กลับกลายเป็นเรื่องดีไปเสียได้

ชะตาเล่นตลกจริงๆ!

"น้องชาย ใช่แล้ว น้องชายล่ะครับ" จ้าวเสี่ยวอู่มองไปทางห้องสังเกตอาการ

พบว่าไม่มีเงาร่างของ 'น้องชาย' ตนอยู่ตรงนั้น แต่ก่อนเวลาที่เขาฟื้นขึ้นมา อีกฝ่ายจะคอยเกาะกระจกอยากจะเข้ามาอยู่ข้างๆ เขาเสมอ

"น้องชายแกโดนรถชน ตอนนี้ยังพักฟื้นอยู่ที่คลินิกของหมอฉินน่ะ"

"แต่พอนับๆ เวลาดู อีกสองวันนี้ก็น่าจะหายดีแล้ว ถึงเวลานั้นพอกลับประเทศไปแกก็จะได้เจอ" จ้าวเทียนเหอลองคำนวณวันดู

พลันรู้สึกว่าเรื่องดีๆ ประดังประเดเข้ามาพร้อมกัน ลูกชายคนโตฟื้นขึ้นมา ส่วน 'ลูกชายคนเล็ก' ก็กำลังจะหายดีเป็นปกติ

นี่ถ้าไม่เรียกว่ามงคลซ้อนมงคลแล้วจะเรียกว่าอะไร

มีเพียงคุณหมอหนุ่มกับจ้าวเสี่ยวอู่ ที่พอได้ยินคำพูดของจ้าวเทียนเหอแล้ว สีหน้าก็พิลึกกึกกือขึ้นมาทั้งคู่

เพราะพวกเขารู้ดีว่า แม้ปากจะเรียก 'น้องชาย' จนติดปาก แต่ความจริงแล้วมันคือหมาตัวหนึ่งต่างหาก

แล้วการที่หมาไปนอนพักฟื้นอยู่กับคุณหมอฉินคนนั้น มันเป็นยังไงกันแน่นะ

จ้าวเสี่ยวอู่จึงเอ่ยปากถามขึ้นมา ทว่าจ้าวเทียนเหอไม่อยากพูดอะไรมาก เพราะอาชีพของคุณหมอฉินนั้น

ถ้าพูดออกไปคงกระดากปากอยู่บ้าง แล้วก็กลัวว่าลูกชายจะคิดมากด้วย จึงกะว่าจะรอให้กลับประเทศไปก่อนแล้วค่อยว่ากัน

ครั้งนี้สองพ่อลูกถือว่าได้ 'พบกันใหม่หลังพรากจากกันมานาน' จึงคุยกันอยู่หลายชั่วโมง

จนกระทั่งคุณหมอหนุ่มเห็นว่า ร่างกายของจ้าวเสี่ยวอู่เพิ่งจะฟื้นตัว ไม่ควรคุยนานเกินไป

ต้องพักผ่อนให้เพียงพอ จึงเอ่ยเตือนจ้าวเทียนเหอ

ฝ่ายหลังย่อมเห็นด้วย จึงปลอบลูกชายให้เรียบร้อยแล้วเดินกลับมาที่ห้องสังเกตอาการ

ทว่าบอดี้การ์ดด้านนอกเดินเข้ามารายงานว่า "บอสครับ พวกผู้เชี่ยวชาญทางการแพทย์มากันอีกแล้วครับ"

"แถมยังพาผู้ยิ่งใหญ่คนไหนมาด้วยก็ไม่รู้ พวกเราไม่รู้ตำแหน่งฐานะของเขา บอสจะออกไปดูหน่อยไหมครับ"

จ้าวเทียนเหอที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องผู้ป่วย อารมณ์ดีๆ เมื่อครู่พลันพังทลายลงทันตา

"ไอ้พวกฝรั่งเวรพวกนี้ ยังกล้าสะเออะมารับคำด่าอีกเรอะ"

"ไป ไปเจอมันหน่อย"

ระหว่างพูดก็กลับมาวางมาดเถ้าแก่ใหญ่ตามเดิม จากนั้นพากลุ่มบอดี้การ์ดเดินออกไป

…

ด้านนอกห้องไอซียูระดับวีไอพี

บรรดาผู้เชี่ยวชาญทางการแพทย์กำลังส่งเสียงเอะอะใส่พวกบอดี้การ์ดที่เฝ้าประตูไม่หยุด

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง