บทที่ 84 ที่เป่ยอิงหนังสือเตือนจากทนายไม่ใช่เรื่องล้อเล่น! 'ผู้คนแสนซื่อ รักอิสรภาพ'!

พูดไปพูดมาก็เอาแต่ยัดข้อหา เสียเวลาพล่ามตั้งนาน สรุปก็แค่อยากได้ขวดเปล่าที่เคยใส่ยา

พอรู้เจตนาของอีกฝ่าย จ้าวเทียนเหอก็ไม่คิดจะไว้หน้าอีก “ไม่ต้องมาพูดจาให้ดูดีหรอก”

“แกก็แค่อยากได้ขวดใบนั้นไปวิเคราะห์สูตรยา แล้วฮุบเอาไปเป็นของตัวเอง”

“ฉันบอกให้ชัดๆ ตรงนี้เลยนะ ฝันไปเถอะ!”

“แม้แต่ขวดเปล่าฉันก็ไม่ให้ เลิกคิดไปได้เลย!”

จากนั้นเขาก็เตือนซ้ำ “ท่าทีของฉันชัดเจนพอแล้วนะ”

“ถ้าพวกแกยังมาก่อกวนฉันอีก ฉันจะให้ทนายฟ้องพวกแกแน่”

“ไม่เชื่อก็ลองดู!”

พูดจบก็หันหลังเดินกลับเข้าห้องสังเกตอาการทันที ไม่สนใจคนพวกนั้นข้างนอกอีกเลย

คำพูดนี้ทำเอาสีหน้าของเทย์เลอร์ จอห์น และคนอื่นๆ มืดมนลงอย่างสิ้นเชิง

เพราะอีกฝ่ายเป็นมหาเศรษฐี ถ้าบอกว่าจะส่งหนังสือเตือนจากทนายก็คือส่งจริงแน่!

ที่เป่ยอิง หนังสือเตือนจากทนายไม่ใช่เรื่องล้อเล่น ถ้าส่งมาถึงที่เมื่อไรเป็นได้ขึ้นโรงขึ้นศาลของจริง

พวกเขาจึงได้แต่มองหน้ากันอย่างจนปัญญา จำต้องยอมล่าถอยไปก่อน เพื่อกลับไปปรึกษาหาแผนรับมือกันใหม่

ส่วนภายในห้องสังเกตอาการ

จ้าวเทียนเหอมีสีหน้าเคร่งเครียด ด้วยความเป็นนักธุรกิจใหญ่

ย่อมรู้ดีว่าผลประโยชน์ทำให้คนคลั่งได้ขนาดไหน และพวกทีมแพทย์พวกนั้นก็เห็นได้ชัดว่ากำลังจะคลั่งเพราะผลประโยชน์อยู่รอมร่อ

เขาจึงหันไปบอกหมอหนุ่ม “เก็บข้าวของซะ พรุ่งนี้เช้าเราจะไปกันเลย”

“ด่วนขนาดนี้เลยเหรอครับ” หมอหนุ่มตกใจ

“ไม่มีเวลาแล้ว เจ้าพวกจอห์นนั่นจ้องจะฮุบยาวิเศษให้ได้”

“เมื่อกี้ข้างนอกนั่นก็พยายามยกเรื่องศีลธรรมมาบีบคั้นฉันไม่หยุด เพราะงั้นมีแต่ต้องรีบกลับประเทศให้เร็วที่สุด” จ้าวเทียนเหออธิบายสั้นๆ

เดิมทีตั้งใจจะรออีกสองวันเพื่อให้ลูกชายปรับตัวได้ดีกว่านี้ แล้วค่อยออกเดินทางกลับ

แต่พฤติกรรมหน้าด้านของพวกจอห์นทำให้เขาไม่สบายใจจริงๆ โดยเฉพาะการที่ยังอยู่ในเป่ยอิงแบบนี้

ดังนั้นรีบกลับประเทศให้เร็วที่สุดเพื่อความปลอดภัยของลูกชายจึงเป็นเรื่องสำคัญที่สุด

ได้ยินดังนั้น หมอหนุ่มก็พยักหน้าเห็นด้วย เพราะเขาก็พอรู้เรื่องเกี่ยวกับเป่ยอิงอยู่บ้าง

รู้ดีว่าที่นี่ ‘ผู้คนแสนซื่อ รักอิสรภาพ’ ขนาดไหน!

พวกฝรั่งพวกนี้เพื่อของที่ต้องการแล้ว ทำได้สารพัดเรื่องอย่างแน่นอน

จ้าวเทียนเหอคิดไปคิดมา ก็รู้สึกว่าโทรขอความช่วยเหลือหน่อยน่าจะปลอดภัยขึ้น

เขาล้วงมือถือออกจากกระเป๋าแล้วกดเบอร์ออกไป ไม่นานสายก็ต่อติด

เสียงระบบอัตโนมัติของผู้หญิงดังขึ้นด้วยน้ำเสียงอันเป็นเอกลักษณ์ “สวัสดีค่ะ ยินดีต้อนรับสู่สถานเอกอัครราชทูตต้าเซี่ย”

“ไม่ทราบว่ามี…”

จ้าวเทียนเหอไม่มีอารมณ์มาฟังเสียงบอทพูดไร้สาระ จึงพูดตัดบทขอติดต่อเจ้าหน้าที่ทันที

ปลายสายเงียบไปชั่วขณะ ก่อนจะมีเสียงสัญญาณดังขึ้นแล้วตัดเข้าสู่สายเจ้าหน้าที่

“สวัสดีครับ ที่นี่สถานทูตต้าเซี่ย มีอะไรให้ช่วยรับใช้ครับ” เสียงทุ้มของชายคนหนึ่งดังขึ้น

จ้าวเทียนเหอไม่อ้อมค้อม บอกทันทีว่าอยากให้สถานทูตส่งคนมาช่วยในวันพรุ่งนี้

เพื่ออำนวยความสะดวกในการพาตนขึ้นเครื่องบินกลับประเทศ พร้อมทั้งสรุปสถานการณ์คร่าวๆ ให้ฟัง

ได้ยินแบบนั้น ปลายสายจึงบอกว่าจะต้องรายงานผู้บังคับบัญชา และขอให้เขารอโทรศัพท์ติดต่อกลับสักครู่

เห็นอย่างนั้น จ้าวเทียนเหอจึงวางสายแล้วรออย่างใจเย็น

เขาเป็นนักธุรกิจที่ถูกกฎหมายของประเทศ อยู่ต่างบ้านต่างเมืองย่อมต้องได้รับการคุ้มครองอยู่แล้ว!

…

ในขณะที่ซีกโลกตะวันตกจมดิ่งสู่ความมืดมิด ย่อมหมายความว่าซีกโลกตะวันออก กำลังเป็นเวลาที่ดวงตะวันโผล่พ้นขอบฟ้า!

สำหรับชาวต้าเซี่ยผู้ขยันขันแข็ง การที่พระอาทิตย์ขึ้นก็หมายความว่า วันใหม่อันแสนสดใสได้เริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง

คนทำงานหาเช้ากินค่ำนับไม่ถ้วนต่างสะดุ้งตื่นด้วยเสียงนาฬิกาปลุก แล้วเริ่มออกไปทำงานตลอดทั้งวัน

เพื่อสร้างประโยชน์ให้ประเทศชาติอันยิ่งใหญ่ และเพื่อต่อสู้ดิ้นรนเพื่อปากท้องของตัวเอง!

ณ โรงพยาบาลสัตว์ ในมหานครโม่ตู

ฉินกงอวี่ตื่นขึ้นตามนาฬิกาชีวิต ก่อนจะบิดขี้เกียจสไตล์หนุ่มหล่อ แล้วสปริงตัวลุกขึ้นจากเตียงอย่างปราดเปรียว

ยังดีที่เตียงคุณภาพดีพอ เลยไม่พังครืนลงมาเพราะแรงกระแทก

หลังจากล้างหน้าแปรงฟันตามปกติ เขาก็มองกระจกแล้วเอ่ยคำพูดจากใจจริง “วันนี้ก็หล่อขึ้นอีกนิดแล้วสินะ!”

จากนั้นก็เก็บอุปกรณ์ล้างหน้าให้เรียบร้อย แล้วเริ่มจัดการธุระช่วงเช้าตามตาราง

อันดับแรกคือเข้าไปในมิติระบบเพื่อตัดแต่งสมุนไพรในแปลงไร่นาวิเศษ ทว่าคราวนี้เขาพกกระปุกใส่ใบชาติดมือไปด้วย

หลังจากเล็มกิ่งก้านของสมุนไพรเสร็จแล้ว ก็เดินไปยังโซนต้นชา ซึ่งตรงนี้เขาปลูกต้นชาเขียวเอาไว้สองต้น

เพราะชาชนิดอื่นฉินกงอวี่ดื่มไม่ค่อยชิน ชาเขียวรสชาติเรียบง่ายสดชื่นถูกปากเขาที่สุด

แหม ใครบ้างจะไม่ชอบชาเขียวเป็นของตัวเองล่ะจริงไหม?

เขาจึงเจาะจงปลูกไว้สองต้น ซึ่งตอนนี้ต้นชาก็โตจนได้มาตรฐานพอที่จะเก็บเกี่ยวใบชาได้แล้ว

เขายื่นมือไปเด็ดยอดใบอ่อน นำมาจ่อที่จมูกแล้วสูดดม ช่างหอมสดชื่นสมใจจริงๆ ต้มดื่มต้องให้รสสัมผัสที่สดชื่นมีชีวิตชีวาแน่นอน!

หลังเด็ดยอดใบเขียวที่เพิ่งผลิใหม่ออกมาจนหมด กะดูแล้วน่าจะได้แค่หนึ่งตำลึง หรือราวๆ ห้าสิบกรัมเท่านั้น

น้อยชะมัดเลยแฮะ!

แต่ถ้าชงแบบประหยัดๆ หน่อย ก็น่าจะดื่มได้สักหนึ่งสัปดาห์

เมื่อเก็บยอดอ่อนที่สุดไปหมดแล้ว เขาก็ลงมือตัดแต่งกิ่งต้นชาอย่างจริงจัง รอให้สัปดาห์หน้ามันแตกยอดใหม่ออกมา ค่อยเก็บยอดใบชาสดๆ ได้อีกรอบ

หลังจากเก็บใบชาเสร็จ เขาก็ออกจากมิติระบบ จากนั้นนำกิ่งก้านที่ตัดแต่งทั้งหมดไปตากแดดไว้บนระเบียงกว้าง

แล้วจึงเปิดดูหน้าต่างสถานะของตัวเอง

『【ระบบหมอเทวดา】

【โฮสต์: ฉินกงอวี่】

【อายุ: 20 ปี】

【สภาพร่างกาย: แข็งแรง】

【ระดับทักษะการแพทย์: ระดับ 3 (42%)】

【แต้มบุญ: 65 แต้ม】

【วิชา: อู่ฉินซี (ขั้น 2), วิชาควบคุมแมลง (ยังไม่ได้ฝึก)】

【มิติไร่นาวิเศษของระบบ: 1 หมู่】

【อุปกรณ์วิเศษที่ครอบครอง: เข็มเงินเก้าเสวียน】

(คำประเมิน: ไอ้หนุ่ม ตอนนี้นายสามารถรักษาได้สารพัดโรคแล้วนะ!)』

ความเร็วในการสะสมแต้มบุญถือว่าไม่เลวเลยจริงๆ ไม่กี่วันก่อนเพิ่งสุ่มรางวัลจนแต้มบุญเกลี้ยง มาตอนนี้พุ่งขึ้นไปถึงหกสิบห้าแต้มอีกแล้ว

ผู้มีพระคุณหลักก็คือจ้าวเทียนเหอนั่นเอง ที่เอายาวิเศษที่เขาให้ไปป้อนให้ลูกชายดื่ม

ตนถึงได้รับแต้มบุญก้อนโตเข้าบัญชี ถ้ามีคนไข้แบบนี้มาอีกสักสองสามคน ไม่นานคงได้กดสุ่มรางวัลอีกรอบแน่

แต่น่าเสียดาย ถึงแม้ตนจะตะโกนเรียกลูกค้าอย่างเอาเป็นเอาตายตอนไลฟ์สด แต่ก็แทบไม่มีใครเข้าใจความหมายอันลึกซึ้งเลยสักคน

ความหมายลึกซึ้งตอนไลฟ์สดของเขาน่ะ ช่างน่าจนใจจริงๆ!

ช่วงหลายวันมานี้เขาคอยตรวจดูอาการให้พวกเพื่อนบ้านใกล้เรือนเคียง แต่อาการส่วนใหญ่ก็เป็นพวกโรคจากการทำงาน

โรคพรรค์นี้แทบไม่มี ‘มนุษย์’ คนไหนรักษาให้หายขาดได้ นานๆ ทีจะชี้ให้เห็นโรคแฝงอื่นๆ บ้าง เลยได้แต้มบุญมาแค่ไม่กี่แต้มเท่านั้น

ส่วนสัตว์เลี้ยงที่มารักษาก็น้อย แถมโรคขี้หมูราขี้หมาแห้งอย่างท้องเสียพวกนั้น ระบบก็ไม่นับแต้มบุญให้อีก

ไม่อย่างนั้นแค่ตนประกาศรักษาอาการท้องเสียและโรคเล็กๆ น้อยๆ ของสัตว์เลี้ยงฟรี ก็คงดึงดูดทาสหมาทาสแมวแห่กันมามืดฟ้ามัวดินแล้ว

แถมยังไม่ต้องลงมือรักษาเองด้วย แค่คลุกผงยาวิเศษลงในอาหารแล้วให้กินก็จบ

คงเพราะแบบนี้ล่ะมั้ง ระบบถึงไม่ยอมนับแต้มบุญให้จากโรคเล็กๆ น้อยๆ พวกนี้

ส่วนวิชาอู่ฉินซีก็ฝึกถึงขั้นที่สองแล้ว สมรรถภาพร่างกายของเขาแข็งแกร่งขึ้นอีกระดับ หนึ่งต่อห้าได้สบายๆ แน่นอน!

ด้านวิชาควบคุมแมลงเองก็ถึงเวลาต้องเริ่มฝึกแล้วเหมือนกัน ช่วงนี้พวกแมลงพิษพวกนั้นเริ่มฟื้นตัวจนกลับมาคึกคักมีชีวิตชีวาทุกตัว

รอให้อุปกรณ์ที่สั่งทำพิเศษส่งมาถึง ก็สามารถเริ่มหลอมกู่ได้อย่างเป็นทางการเสียที

พอนึกถึงพวกสัตว์พิษตัวน้อยๆ เหล่านั้น ฉินกงอวี่ก็เดินลงมาชั้นล่างเพื่อเตรียมอาหารแสนอร่อยของวันนี้ให้พวกมัน

ตอนที่เขากำลังคลุกเคล้าเนื้อสดอยู่นั้น บรรดาหมาแมวในร้านต่างพากันจ้องเขม็งไปที่ห้องด้านใน อ้าปากน้ำลายไหลยืดเป็นสายน้ำ

ถ้าไม่ใช่เพราะกลัวว่าส่งเสียงเห่าหอนแล้วจะโดนหักอาหารล่ะก็ พวกมันคงพร้อมใจกันก่นด่าไม่หยุดหย่อนไปแล้ว: หมอฉินนะหมอฉิน!

แอบกินของดีๆ ลับหลังพวกเราทุกวันแบบนี้ มันคุ้มกับเงินที่ทาสของพวกเราจ่ายไปไหมเนี่ย?

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง