บทที่ 103 อวิ๋นเยียนออกหน้าเพื่อผู้เฒ่า

เมื่อมองตามเสียงไป ก็พบว่าเป็นร้านขายข้าวสารที่เคยแวะไปก่อนหน้านี้ ลูกจ้างคนหนึ่งกำลังขับไล่ชายชราออกจากร้านด้วยสีหน้ารำคาญใจ ปากก็ก่นด่าอย่างหมดความอดทน “ข้าเห็นว่าเป็นคนแก่หรอกนะถึงยังไม่ลงไม้ลงมือ อย่าให้มันมากไปนัก รีบไสหัวออกไปจากร้านข้าเสีย พวกข้ายังต้องทำมาหากิน!”

ชายชราผู้นั้นสวมเสื้อผ้าเนื้อหยาบ สองขมับขาวโพลน อ้อนวอนด้วยท่าทางนอบน้อมถ่อมตน “พ่อหนุ่ม ช่วยอนุเคราะห์หน่อยเถิด ข้าเห็นเมื่อครู่ยังมีคนเอาข้าวสารเก่ามาขายอยู่มิใช่หรือ ครอบครัวข้าเพิ่งมาถึงฉางอัน ไม่มีข้าวสารจะกรอกหม้อจริงๆ เจ้าขายให้พวกข้าสักสองเซิงเถิดนะ”

เซี่ยอวิ๋นเยียนได้ยินเช่นนั้นก็ขมวดคิ้ว