บทที่ 203 ความลับของซูอวี้

เซี่ยอวิ๋นเยียนนิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่ ในที่สุดก็ถอนหายใจออกมา นางยื่นนิ้วมือออกไปอย่างระมัดระวัง แตะลงบนรอยฟกช้ำนั้นเบาๆ พลางคิดในใจว่า เมื่อคืนวานนางยังพูดน้อยเกินไป ซูอวี้คิดจะรั้งอยู่ที่ด่านฉือหลินก็ช่างเถอะ แต่นางควรบอกให้เขารู้ว่าอย่าได้ออกไปรับศึกตามอำเภอใจ

นางไม่อาจรับประกันได้ว่าทหารซีฉินที่ยกมาทุกครั้งจะมาเพื่อตีเมืองจริงๆ มิใช่ฉวยโอกาสแพร่โรคระบาด หรือซ่อนกลอุบายชั่วร้ายอื่นใด ตัวนางกับเหล่าทหารหาญที่พิทักษ์เมืองมีหน้าที่ค้ำคอ จึงจำต้องเดินหน้าเผชิญความยากลำบาก ทว่าซูอวี้ไม่เหมือนกัน เขาไม่จำเป็นต้องมาที่ด่านฉือหลิน และยิ่งไม่จำเป็นต้องเอาชีวิตตัวเองมาเสี่ยงอันตราย

นางไม่อยากรบกวนซูอวี้ จึงคิดจะล่าถอยออกไปอย่างเงียบเชียบ ทว่าทันทีที่ขยับตัว ข้อมือพลันถูกคว้าจับไว้แน่น