บทที่ 204 เจ้าลองเชื่อใจข้าดูได้นะ

อดีตเช่นนี้สำหรับเซี่ยอวิ๋นเยียนแล้ว…เปรียบเสมือนฝันร้ายที่ไม่อาจตื่นขึ้นมาได้

คมดาบสายลมคมกระบี่เหมันต์ สำหรับคนที่ปีกกล้าขาแข็งแล้ว ย่อมสร้างบาดแผลได้จำกัด มีเพียงบาดแผลที่ได้รับยามยังเยาว์วัยและอ่อนแอเท่านั้นที่มักถูกซุกซ่อนอยู่ใต้เกราะอันแข็งแกร่ง แม้ไม่มีผู้ใดมองเห็น ทว่ากลับเป็นรอยย่นยับที่กาลเวลาก็มิอาจลบเลือน ต่อให้หลายปีผ่านไปจะพยายามลืมหรือลืมเลือนไปแล้ว มันก็ยังแทรกซึมลึกถึงกระดูกดำ คอยเวลาอันเหมาะสมเพื่อหยั่งรากผลิใบ ทะลวงผ่านอวัยวะภายในและผิวหนัง ผลิกิ่งหนามอันมืดมนออกมา

ความหวาดกลัวและความเจ็บปวด สามารถทำลายความรู้สึกอันงดงามทุกสิ่งบนโลกใบนี้ได้