บทที่ 205 ความเคลื่อนไหวผิดปกติในเมืองฉางอัน

ทว่าคนส่วนใหญ่หาได้รู้ไม่ หากเป็นเซี่ยเฟิงผู้คุ้นเคยกับวรยุทธ์ของเซี่ยอวิ๋นเยียนดีที่สุด เขาคงเลือกประมือกับนางยามที่นางใช้กระบี่หรือแส้ยาวอย่างที่ชอบ ดีกว่าต้องถูกนางประชิดตัวเป็นไหนๆ ท่วงท่าของเซี่ยอวิ๋นเยียนไร้ซึ่งกระบวนท่าสูญเปล่า ขอเพียงลงมือ ย่อมหมายถึงการปลิดชีพ อีกทั้งการเคลื่อนไหวยังพลิกแพลงคล่องแคล่วจนประหลาด แม้แต่เขาก็ยังจับทิศทางไม่ออกว่าชั่วพริบตาถัดไปนางจะจู่โจมด้วยท่าใด

ทว่าชายตรงหน้าย่อมมิใช่เซี่ยเฟิง เขามองเซี่ยอวิ๋นเยียนพลางกระหยิ่มยิ้มย่อง ด้วยมีทั้งคันธนูในมือ ทั้งรูปร่างยังสูงใหญ่กว่านางหลายเท่านัก การจะสยบนางจึงง่ายดายราวพลิกฝ่ามือ

“ข้าล่ะเกลียดการพัวพันกับเรื่องพรรค์นี้เสียจริง” สิ่งที่เหนือความคาดหมายของเขาก็คือ หญิงสาวตรงหน้ากลับเอ่ยออกมาด้วยความระอาใจ “มิสู้พวกเราแยกย้ายกันตรงนี้ เจ้าไปตามทางของเจ้า ข้าไปสะสางธุระของข้า เป็นอย่างไร”