บทที่ 231 เขาแก่ชราแล้ว

ช่วงไหล่ที่เดิมทีก็บอบบาง ยามหัวเราะอย่างแทบคลุ้มคลั่งเช่นนี้จึงยิ่งห่อลงเล็กน้อย ดูน่าเวทนายิ่งกว่าเดิม สตรีผู้รู้วิธีรักษาสีหน้าท่าทีต่อหน้าคนนอกมาโดยตลอด ไม่ว่าจะหัวเราะหรือด่าทอก็ยังดูผ่อนคลายและสงบนิ่ง กลับพังทลายลงกะทันหันเพียงเพราะคำถามเรียบเฉยของเฉียวเหยี่ยน

เรื่องที่ผ่านไปแล้ว เรื่องที่ผ่านพ้นไปเนิ่นนานเพียงนั้น เรื่องที่ถึงขั้นเป็นความหลังในชาติก่อนไปแล้ว

เซี่ยอวิ๋นเยียนปาดน้ำตาที่รื้นขึ้นมาจากแรงหัวเราะตรงหางตาอย่างแรง ดวงตาที่คล้ายมีม่านอ่อนโยนบดบังอยู่เสมอ บัดนี้กลับคมกริบและเย็นเยียบจนน่าสะพรึงกลัว เพียงแค่นางตวัดสายตามองมา ความหนาวสะท้านก็เสียดแทงลึกถึงกระดูก