บทที่ 313 เขาตายแล้ว จะไม่กลับมาอีกแล้ว

เป็นไปตามที่พวกเขาคาดไว้จริงๆ สายธารดารานี้กลัวเปลวไฟตามสัญชาตญาณ ทันทีที่เสื้อตัวนั้นถูกโยนลงไป คลื่นสีเงินที่เดิมทีเกือบจะกลืนกินร่างไร้ศีรษะขององครักษ์เงาก็พากันร่นถอยกรูด ส่วนที่ถอยช้าก็ถูกเปลวเพลิงม้วนตวัดเข้าไปในพริบตา มอดไหม้จนไม่เหลือแม้แต่เงา นั่นทำให้เซี่ยอวิ๋นเยียนมีเวลามากพอที่จะถอยกลับไปยังที่ปลอดภัยได้อย่างรวดเร็วหลังจากสังหารม่านเมฆาบัง

เซี่ยอวิ๋นเยียนกระโดดขึ้นบันไดอย่างว่องไวปราดเปรียว ไม่รู้ว่าตั้งใจหรือไม่ นางหันกลับไปมองแวบหนึ่ง เหงื่อกาฬพลันผุดพรายเย็นเฉียบ ไม่รู้ว่าม่านเมฆาบังเล่นตุกติกอะไรไว้ เสื้อของซูอวี้ที่ลุกไหม้จนทั่ว พอจมลงไปในของเหลวนั้น เพียงไม่นานไฟกลับดับมอดลงอย่างประหลาด มันจมดิ่งอยู่ในนั้นอย่างดำมืดและวังเวง ไม่หลงเหลือแม้แต่สะเก็ดไฟสักนิดเดียว

เซี่ยอวิ๋นเยียนกรีดร้องในใจ เกิดลางสังหรณ์อันเลวร้าย และก็เป็นจริงดังคาด สัญชาตญาณของนางคราวนี้แม่นยำเกินไป เศษเกล็ดประกายเหล่านั้นค่อยๆ ล้อมรอบเสื้อของซูอวี้ ราวกับถูกกระตุ้นด้วยสิ่งใดบางอย่าง พวกมันพวยพุ่งไล่กวดขึ้นมาอย่างรวดเร็วบ้าคลั่ง