บทที่ 225 นองเลือด (สอง)

ถึงเวลาใส่ยาให้เผยจื่ออีกครั้ง

เผยชิงเหอลงมือทายาและเปลี่ยนผ้าพันแผลให้เผยจื่อด้วยตนเอง บาดแผลที่เคยเหวอะหวะเริ่มตกสะเก็ดช้าๆ ทว่าเพียงขยับนิดเดียว รอยแผลก็ปวดร้าวแทบทนไม่ไหว

ยามปกติเผยจื่อทั้งรักสวยรักงามทั้งแสนงอน ทนความลำบากหรือความคับข้องใจไม่ได้แม้แต่น้อย ทว่ายามเผชิญความเจ็บปวดปานนี้ นางกลับกัดฟันทน เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มหน้าผากด้วยความเจ็บ แต่ไม่ยอมส่งเสียงร้องออกมาสักแอะ