บทที่ 72 เปิดทำการ

ฉินหรูเยียนเพียงแค่ยิ้ม ไม่ตอบรับแต่ก็ไม่ปฏิเสธ

จางฉีเหยานึกย้อนกลับไปตอนนั้นที่เธอกลัวว่าเพื่อนจะมีเงินไม่พอ เลยคิดจะช่วยลงทุน แต่กลายเป็นว่าเยียนเยียนของเธอรวยกว่าที่เธอคิดไว้เยอะมาก

คนในร้านเริ่มเยอะขึ้นเรื่อยๆ ฉินหรูเยียนขมวดคิ้ว พอคนเยอะขึ้นเธอก็เริ่มรู้สึกหนวกหูจนปวดหัว

เธออาศัยจังหวะที่ไม่มีใครสังเกตเดินเข้าไปหาโจวอิ่ง แล้วดึงอีกฝ่ายไปคุยในมุมเงียบๆ

"อิ่งอิ่ง ช่วงนี้เหนื่อยหน่อยนะ ฉันต้องขอโทษจริงๆ ที่มาที่นี่ทุกวันไม่ได้ เดี๋ยวฉันกำลังประกาศรับพนักงานเพิ่ม พอได้คนมาแล้วเธอจะได้ไม่ต้องเหนื่อยขนาดนี้ ต้องขอโทษด้วยจริงๆ นะ"

งานของเธอค่อนข้างรัดตัว โดยปกติเธอทำหน้าที่แค่เบื้องหลังคือออกแบบชุดให้ จึงไม่ค่อยสะดวกแวะมาที่ร้านนัก คงต้องฝากฝังให้โจวอิ่งดูแลที่นี่ไปก่อน เธอคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วตัดสินใจว่าเย็นนี้จะปรับเงินเดือนให้อีกหน่อย

โจวอิ่งยิ้ม "พี่เยียน พี่แค่รับผิดชอบวาดแบบเสื้อผ้าก็พอค่ะ ที่เหลือปล่อยให้เป็นหน้าที่ฉันเอง! วันนี้ฉันรับออร์เดอร์ไปหกเจ็ดสิบรายแล้วนะคะ เป็นแบบสั่งตัดพิเศษทั้งนั้นเลย"

โจวอิ่งเพิ่งเรียนจบมหาวิทยาลัย นี่ถือเป็นงานประจำงานแรกของเธอ เธอเป็นคนทางใต้ มาเรียนต่อที่เมืองหลวงตามลำพัง เงินเดือนที่ฉินหรูเยียนให้ก็ไม่น้อย แถมยังช่วยแก้ปัญหาเรื่องที่พักโดยไม่ให้เธอต้องจ่ายค่าเช่าด้วย เธอรู้สึกติดค้างในใจมาตลอด จึงตั้งใจว่าต้องทำงานให้หนักเพื่อให้สมกับความดีที่ฉินหรูเยียนและจางฉีเหยามีให้

ฉินหรูเยียนประหลาดใจไม่น้อย ร้านเพิ่งเปิดได้แค่ชั่วโมงเดียว แถมราคาเสื้อผ้าเริ่มต้นที่ห้าหลัก ทั้งหมดนี้มีออร์เดอร์เยอะขนาดนี้เลยเหรอ? เธอมีภาพสเก็ตช์เก็บไว้เยอะ ครั้งนี้ตอนเปิดร้านนอกจากเสื้อผ้าที่วางโชว์อยู่หลายสิบชุด เธอยังเตรียมสมุดภาพไว้ให้ลูกค้าเลือกอีกด้วย

ตอนนี้พอได้ยินโจวอิ่งพูดแบบนั้น เธอก็รู้สึกโล่งใจ ดูท่าจะเป็นการเริ่มต้นที่ดี

"เดี๋ยวฉันกลับไปแล้วจะส่งแบบร่างให้เธอนะ ส่วนงานของเธอที่มีอยู่ก็ใช้ได้เลย ฉันดูแล้วเธอวาดสวยมาก"

ก่อนหน้านี้โจวอิ่งมักจะบอกว่าแบบของฉินหรูเยียนดีเกินไป เธอเลยไม่กล้าเอาผลงานตัวเองออกมาโชว์ เสื้อผ้าที่วางขายอยู่ในตอนนี้จึงเป็นแบบจากภาพร่างเก่าๆ ของฉินหรูเยียนทั้งนั้น

แต่ตอนนี้เธอยังไม่กล้ารับประกันว่าจะวาดแบบออกมาได้สัปดาห์ละกี่ภาพ เพราะมีงานอื่นต้องรับผิดชอบค่อนข้างเยอะ ดูจากสถานการณ์วันเปิดร้านวันนี้แล้ว ธุรกิจในอนาคตคงไปได้สวยทีเดียว

โจวอิ่งลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยเบาๆ "พี่เยียน งั้นเดี๋ยวฉันกลับไปส่งงานของฉันให้พี่ดูบ้างได้ไหมคะ? พี่ช่วยดูหน่อยว่าใช้ได้ไหม เพราะฉันรู้สึกว่างานของฉันมันสู้ดีไซน์ของพี่ไม่ได้จริงๆ"

ฉินหรูเยียนโบกมือ "สไตล์ของเธอแค่ต่างจากฉันนิดหน่อย ไม่ได้แปลว่าของฉันวาดดีกว่าหรอกนะ"

เธอกวาดสายตามองรอบร้าน ผู้คนที่เริ่มทยอยเข้ามาจนแน่นขนัดทำให้เธออดขมวดคิ้วด้วยความปวดหัวไม่ได้ “งั้นเดี๋ยวฉันกลับไปเช็กดูว่ามีสต็อกแบบเก่าเหลืออีกเท่าไหร่ แล้วจะรีบส่งให้ช่างตัดเย็บก่อน ตอนนี้เรายังหาโรงงานรับจ้างผลิตที่ไว้ใจได้ไม่ได้ ฉันกลัวเรื่องคุณภาพจะไม่ผ่าน ช่วงนี้ขอสะสางงานที่นี่ให้เรียบร้อยก่อน แล้วเดี๋ยวค่อยลองไปหาดูอีกที”

โจวอิ่งพยักหน้า มองส่งฉินหรูเยียนและจางฉีเหยาจนลับสายตา ก่อนจะหันกลับไปที่หน้าเคาน์เตอร์ เธอเปิดสมุดจดออร์เดอร์ดู แววตาเป็นประกาย งานนี้ถือว่าหางานได้ดีจริงๆ ได้ใช้ความถนัดของตัวเอง ได้ทำในสิ่งที่ชอบ แถมเงินเดือนยังสูง ที่สำคัญคือเจ้านายยังเป็นสาวสวยทั้งสองคน เห็นแล้วเจริญตาเจริญใจจริงๆ

ฉินหรูเยียนกับจางฉีเหยาเดินออกไปด้านนอก พอพ้นจากร้านมาได้ ฉินหรูเยียนก็รู้สึกว่าอากาศหายใจโล่งขึ้น เธอถอนหายใจออกมาเบาๆ

“เหยาเหยา ฉันต้องไปมหาวิทยาลัยในเมืองหลวงหน่อย แล้วเธอล่ะ จะเอายังไงต่อ?”

เฉิงอวี่ไป๋ต้องการให้เธอไปเก็บตัวอย่างเลือดเพิ่ม แต่ตอนที่มีลู่จิ่งเชินอยู่ด้วย เธอจึงยังไม่กล้าไป

จางฉีเหยาเลิกคิ้วเล็กน้อยด้วยความแปลกใจ “เยียนเยียน เธอไปทำอะไรที่นั่นเหรอ?”

ฉินหรูเยียนนิ่งคิดเล็กน้อย ก่อนจะตอบเลี่ยงๆ ไป

“มีธุระนิดหน่อยน่ะ อาจจะเสียเวลาแป๊บหนึ่ง” เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เห็นว่าเฉิงอวี่ไป๋เพิ่งส่งตำแหน่งมาให้เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน เธอเหลือบมองจางฉีเหยาอีกครั้ง

“เธอจะไปด้วยกันไหม?”

จางฉีเหยาโบกมือ “ไม่ล่ะๆ เยียนเยียน ถ้าเธอมีธุระก็ไปทำเถอะ เดี๋ยวฉันต้องกลับบ้านเหมือนกัน”

ฉินหรูเยียนชะงักไปเมื่อได้ยินแบบนั้น เธอเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตั้งแต่จดทะเบียนสมรส เธอกลับไปเจอครอบครัวของลู่จิ่งเชินแค่ครั้งเดียวเท่านั้น ทั้งที่แต่งงานกันมาตั้งนานแล้ว เธอยังไม่เคยกลับไปอีกเลย ดูแล้วคงไม่ค่อยดีเท่าไหร่

เธอก้มหน้าลงกดโทรศัพท์ส่งวีแชตหาลู่จิ่งเชิน

“เดี๋ยวฉันลองถามพี่ชายเธอหน่อย ถ้าเขาไม่ยุ่ง บ่ายนี้เรากลับไปเยี่ยมบ้านกันดีกว่า ฉันนี่จริงๆ เลย ลืมไปสนิทว่านานขนาดนี้แล้วยังไม่ได้กลับไปเยี่ยมท่านเลย”

ฉินหรูเยียนรู้สึกเกรงใจนิดๆ จางฉีเหยาจึงยิ้ม “งั้นเดี๋ยวฉันกลับไปบอกคุณปู่ก่อน ถ้าพวกเธอจะกลับไปบ้าน ท่านต้องดีใจมากแน่ๆ”

หลังจากลู่จิ่งเชินมารับช่วงต่อกลุ่มลู่ซื่อ เขาก็ไม่ค่อยได้กลับบ้านใหญ่เท่าไหร่ ช่วงสองสามปีก่อนมัวแต่ยุ่งกับการขยายอาณาจักรธุรกิจ เลยใช้เวลาอยู่ที่บริษัทเสียส่วนใหญ่ ส่วนใหญ่จะกลับไปพักที่อวี่จิ่งหย่วนมากกว่า คุณปู่ลู่เลยบ่นบ่อยๆ ว่าเขาเป็นหลานอกตัญญู ไม่ยอมกลับไปเยี่ยมเยียนท่านบ้างเลย

ฉินหรูเยียนพยักหน้า ในขณะที่ลู่จิ่งเชินก็ส่งวีแชตตอบกลับมาที่มือถือของเธอพอดี

“งั้นเจอกันที่บ้านนะ เหยาเหยา ฉันไปก่อนล่ะ” ฉินหรูเยียนโบกมือลา แล้วทั้งสองก็แยกย้ายกันไป

จางฉีเหยาโทรหาคนขับรถที่บ้าน ก่อนจะเดินกลับเข้าไปรอในร้าน

ฉินหรูเยียนโบกแท็กซี่คันหนึ่ง เธอขึ้นไปนั่งบนเบาะหลังแล้วสวมหมวกให้เข้าที่อีกครั้ง

“ไปมหาวิทยาลัยในเมืองหลวงค่ะ” เธอบอกจุดหมายแล้วก็นิ่งเงียบไป คนขับพยักหน้าตอบรับหนึ่งคำ รถก็เคลื่อนตัวออกไป

ยี่สิบนาทีต่อมา รถก็มาจอดเทียบหน้ามหาวิทยาลัยในเมืองหลวง

เฉิงอวี่ไป๋กะเวลาไว้เป๊ะ เขามาถึงหน้าประตูรั้วก่อนห้านาทีเพื่อรอฉินหรูเยียน เขายังสวมเสื้อกาวน์สีขาวของห้องแล็บอยู่ รูปร่างสูงโปร่งและใบหน้าหล่อเหลาของเขาดูสุขุมนุ่มลึกกว่าคนวัยเดียวกัน นักศึกษาที่เดินผ่านไปมาหากใครรู้จักต่างก็พากันเอ่ยทักทายอย่างสุภาพว่า "พี่เฉิง" แม้แต่คนที่ไม่รู้จักก็ยังอดไม่ได้ที่จะหันกลับมามองด้วยความสะดุดตาในบุคลิกที่ดูไม่ธรรมดานั่น

ห้านาทีผ่านไป รถแท็กซี่คันหนึ่งก็แล่นมาจอดที่หน้าประตูรั้ว

ฉินหรูเยียนสแกนจ่ายเงินค่ารถ ก่อนยื่นนิ้วเรียวขาวผ่องออกไปเปิดประตู ทันทีที่ก้าวลงจากรถ เธอก็เห็นเฉิงอวี่ไป๋ยืนรออยู่แล้ว

เธอเม้มริมฝีปากแน่น บรรยากาศรอบตัวพลันหม่นลงเล็กน้อย พ่อแม่ของเธอเคยเป็นอาจารย์คณะแพทยศาสตร์ของมหาวิทยาลัยในเมืองหลวงแห่งนี้ ทว่าหลังจากเหตุการณ์ครั้งนั้น เธอก็เกิดความรู้สึกต่อต้านมหาวิทยาลัยแห่งนี้ขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

เฉิงอวี่ไป๋เดินเข้ามาหาพร้อมรอยยิ้ม

"เสี่ยวเยียนเอ๋อร์ วันนี้ทำไมมาคนเดียวล่ะ? แล้วสามีตามกฎหมายของเธอล่ะ?"

ฉินหรูเยียนปรายตามองเขาพลางคลี่ยิ้ม ทว่าดวงตาคู่สวยกลับดูเย็นชาและส่งยิ้มไปไม่ถึงข้างใน

"ถ้าเขามาด้วย เธอจะกล้าเจาะเลือดฉันหรือไง?"

เฉิงอวี่ไป๋หุบยิ้มทันที เขาต้องยอมรับเลยว่าฉินหรูเยียนพูดถูก ถ้าลู่จิ่งเชินอยู่ที่นี่ เขาไม่มีทางกล้าให้เธอมาเจาะเลือดทำงานวิจัยแน่

เขาถูจมูกตัวเองเบาๆ ก่อนจะกระแอมไอ "ฉันก็แค่กลัวเธอจะเครียด เลยอยากชวนคุยให้ผ่อนคลายอารมณ์หน่อยน่ะ"

ฉินหรูเยียนรับคำสั้นๆ ด้วยสีหน้าเรียบเฉย ก่อนทั้งคู่จะเดินตรงไปยังห้องแล็บของคณะแพทยศาสตร์

"แต่ว่านะเสี่ยวเยียนเอ๋อร์ สามีของเธอคนนี้นิสัยดีใช้ได้เลย วันนั้นที่เจอกันครั้งหนึ่ง หลังจากนั้นฉันก็ได้รับสายจากผู้ช่วยของเขา บอกว่าถ้าวันหลังฉันขาดงบวิจัย ให้ติดต่อเขาโดยตรงได้เลย ไม่ต้องใช้เงินเธอแล้ว"

เฉิงอวี่ไป๋พูดพร้อมรอยยิ้มอย่างชื่นชม นั่นลู่จิ่งเชินเชียวนะ ผู้ชายที่รวยที่สุดในประเทศคนนั้นน่ะ

ฉินหรูเยียนชะงักฝีเท้าไปครู่หนึ่งก่อนจะกลับมาเป็นปกติ เธอคิดอยู่พักหนึ่งแล้วเอ่ยขึ้น "งานวิจัยของฉัน ถ้าเธอขาดงบก็หาเขาได้เลย แต่ถ้าเป็นงานวิจัยอื่นแล้วงบไม่พอ ขาดเงินเมื่อไหร่ก็บอกฉัน ฉันจะโอนให้เอง"

คราวก่อนลู่จิ่งเชินเคยเปรยไว้ประโยคหนึ่งว่า ต่อไปถ้าเฉิงอวี่ไป๋ขาดงบวิจัยให้บอกเขา เขาจะจัดการเอง ให้เธอเก็บเงินที่หามาได้ไว้ใช้เอง ตอนนั้นฉินหรูเยียนไม่ได้ใส่ใจ คิดว่าเขาแค่พูดไปงั้นๆ

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง