บทที่ 73 การวิจัยพิเศษ

เฉิงอวี้ไป๋ขมวดคิ้วเล็กน้อย หลังฉินหรูเยียนพูดจบ เขาก็พอจะเดาได้ว่าคนทั้งสองคงมีความลับบางอย่างที่บอกใครไม่ได้ เขาเองก็ไม่กล้าถามเซ้าซี้ ทั้งสองรู้จักกันมาหลายปี และไม่เคยก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของกันและกัน

“ได้” เฉิงอวี้ไป๋ยิ้ม เขาเอียงศีรษะเล็กน้อยแล้วเดินนำไปข้างหน้า “ไปกันเถอะ ไปที่ห้องแล็บการแพทย์กัน”

ฉินหรูเยียนพยักหน้า เธอขยับหมวกที่สวมอยู่ให้ต่ำลง ขนตาที่ทอดลงต่ำสั่นไหวเล็กน้อย

ทั้งสองเดินไปที่ห้องแล็บการแพทย์โดยทิ้งระยะห่างกันเล็กน้อย เวลานี้คนเริ่มบางตาแล้ว ส่วนใหญ่ต่างออกไปทานข้าวกันหมด

สิบกว่านาทีต่อมา ก็มาถึงอาคารหลังหนึ่ง

เฉิงอวี้ไป๋เดินไปที่ข้างลิฟต์แล้วกดปุ่ม “ห้องแล็บการแพทย์แห่งใหม่นี้ ลู่จิ่งเชินเป็นคนออกทุนสร้าง เครื่องมือทุกอย่างมีครบ บางอย่างที่โรงพยาบาลไม่มี ที่นี่ก็มี”

เขาพูดจบก็ลอบมองฉินหรูเยียนโดยไม่แสดงสีหน้าใด

ฉินหรูเยียนเพียงแค่ตอบรับในลำคอโดยไม่แสดงท่าทีใดออกมา

เฉิงอวี้ไป๋ขมวดคิ้ว เขาคิดว่าลู่จิ่งเชินออกทุนสร้างห้องแล็บนี้เพื่อฉินหรูเยียนเสียอีก? แต่ปฏิกิริยาของเธอกลับไม่ใช่แบบนั้น อีกอย่างตอนอยู่ที่ร้านกาแฟครั้งก่อน เธอก็ไม่ได้พูดอะไรมาก วันนี้เธอก็มาคนเดียว เฉิงอวี้ไป๋เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ เขาจึงสูดหายใจเข้าลึก

“เสี่ยวเยียนเอ๋อร์ เธออย่าบอกผมนะว่า ลู่จิ่งเชินไม่รู้เรื่องของเธอ?” เขาพึมพำ สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ แต่เขาก็ยังคิดไม่ออกว่า ลู่จิ่งเชินทุ่มเงินมากมายขนาดนี้ให้กับห้องแล็บการแพทย์ไปเพื่ออะไรกัน?

ฉินหรูเยียนก้มหน้าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง พอดีลิฟต์มาถึง เธอจึงก้าวเท้าเดินเข้าไป ในขณะที่เฉิงอวี้ไป๋ยังยืนอึ้งอยู่ที่หน้าลิฟต์

“ฉันกำลังสืบเรื่องพ่อแม่ของฉันอยู่ เขาถึงได้รับรู้เรื่องนี้ ฉันบอกเขาไปว่างานวิจัยที่ยังไม่มีบทสรุปของพ่อแม่ฉัน ตอนนี้คุณเป็นคนดูแลอยู่”

ฉินหรูเยียนรู้ดีว่าลู่จิ่งเชินเป็นคนหัวไว ครั้งก่อนที่พวกเขามาพบเฉิงอวี้ไป๋ด้วยกัน หากเธอไม่ยอมพูดออกไป เขาก็คงเดาได้อยู่ดี สู้เป็นฝ่ายพูดเองยังดีกว่า แม้เธอจะจงใจปิดบังบางส่วนไว้ แต่สิ่งที่บอกไปก็เป็นความจริง งานวิจัยที่พ่อแม่เธอทำทิ้งไว้ ก็น่าจะเป็นเคสอาการป่วยของเธอเองนี่แหละ แม้ว่าเธอจะเพิ่งมารู้เรื่องนี้ในภายหลังก็ตาม

เธอพูดผ่านๆ ไป แต่เฉิงอวี้ไป๋ก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ทันที “มิน่าล่ะ”

มิน่าล่ะ ฝั่งลู่จิ่งเชินถึงบอกว่าถ้าขาดเงินทุนให้ไปหาเขา

“ถ้าคุณยังไม่เข้ามา ลิฟต์ก็จะปิดแล้วนะ” ฉินหรูเยียนเตือนเขาด้วยความหวังดี

เฉิงอวี้ไป๋ได้สติจึงรีบเดินเข้าไป เขาเอื้อมมือกดชั้นที่ต้องการแล้วมายืนอยู่ด้านขวาของฉินหรูเยียน เขาเหลือบมองเธอ ฉินหรูเยียนมีสีหน้าเรียบเฉย ดูไม่ออกว่ากำลังรู้สึกอย่างไร แต่เขารู้ดีว่ายิ่งเธอแสดงท่าทีสงบนิ่งเท่าไหร่ ภายในใจเธอกลับยิ่งสั่นคลอนเท่านั้น

เขาอ้าปากจะพูด แต่สุดท้ายก็ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมาเลยสักคำ

ไม่ถึงหนึ่งนาที เสียง “ติ๊ง” ก็ดังขึ้น ลิฟต์มาถึงชั้นที่หมายแล้ว

เมื่อเดินออกจากลิฟต์ จะพบกับทางเดินยาวเหยียดที่เงียบสงัดและไร้ผู้คน ชั้นทั้งชั้นถูกล้อมด้วยกระจก ทำให้มองเห็นภาพรวมของทั้งชั้นได้ทันทีที่ก้าวออกจากลิฟต์

ปกติแล้วฉินหรูเยียนถือเป็นคนสุขุมเยือกเย็นคนหนึ่ง ทว่าในวินาทีนี้เธอยังอดรู้สึกทึ่งไม่ได้

“ชั้นที่คุณใช้อยู่เนี่ย มีครบทุกแผนกเลยหรือเปล่า?”

เฉิงอวี้ไป๋เดินนำอยู่ข้างหน้า เขายิ้ม “ชั้นนี้ปกติมีแค่ผมคนเดียวที่ใช้งาน นานๆ ทีถึงจะมีอาจารย์จากห้องแล็บของมหาวิทยาลัยในเมืองหลวงมาช่วย ถึงจะแวะเข้ามา แต่เมื่อช่วงก่อนหน้านี้ ฉินสือก็เคยมาที่นี่เหมือนกัน เหมือนเขาจะมาถามอะไรอาจารย์คณะแพทยศาสตร์สักอย่าง”

ฉินหรูเยียนที่กำลังตกอยู่ในความคิดถึงกับชะงักไปเมื่อได้ยินแบบนั้น “คุณหมายถึงฉินสือจากบริษัทยาฉินซื่อเหรอ?”

เฉิงอวี้ไป๋มองเธออย่างเหนื่อยใจ “จะใครล่ะ ก็ต้องเป็นคนนั้นสิ”

เดิมทีเธอสืบเรื่องนี้โดยใช้กำลังจากหลายฝ่าย ทั้งสืบจากทางตำรวจสากลจนทั่วแต่ก็ไม่มีความคืบหน้าอะไร ส่วนในประเทศเธอก็สืบไปเยอะมากแล้วแต่ก็ยังไม่มีเบาะแส แต่ตอนนี้ ลู่จิ่งเชินกลับเข้ามาพัวพันด้วย แถมครอบครัวของอาเธอก็ยังเข้ามาเอี่ยวอีก

ฉินหรูเยียนรู้สึกปวดหัวขึ้นมาทันที “ไปเจาะเลือดก่อนเถอะ ฉันมีธุระด่วนต้องไปจัดการ ไม่สามารถรอนานได้”

เฉิงอวี้ไป๋อึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบพยักหน้าแล้วพาเธอเดินไปหยุดอยู่หน้าประตูกระจกห้องหนึ่งที่ดูพิเศษกว่าห้องอื่น

ห้องนี้ค่อนข้างพิเศษ ด้านนอกมองไม่เห็นด้านใน แต่คนข้างในสามารถมองเห็นข้างนอกได้ ฉินหรูเยียนยังสังเกตเห็นป้ายที่ติดอยู่บนประตูกระจกอีกด้วย

『ศูนย์วิจัยโลหิต—ผู้รับผิดชอบ: เฉิงอวี้ไป๋』

ที่หน้าประตูยังติดป้ายเตือนไว้ด้วยว่า ห้ามใครก็ตามเข้าห้องแล็บนี้ยกเว้นเฉิงอวี้ไป๋

เฉิงอวี้ไป๋ยื่นมือกดรหัสผ่าน แล้วสแกนใบหน้า ประตูจึงเปิดออก

ทั้งสองเดินเข้าไป ข้างในมีอุปกรณ์การแพทย์ครบครัน ฉินหรูเยียนกวาดสายตามองแวบหนึ่ง ดูท่าแล้วพื้นที่ของห้องแล็บนี้คงกว้างกว่าเอาทุกห้องในชั้นนี้มารวมกันเสียอีก

เฉิงอวี้ไป๋เดินไปที่โต๊ะปฏิบัติการ ส่วนฉินหรูเยียนยังคงยืนอยู่ที่หน้าประตู เขาหันมาพูด “เสี่ยวเยียนเอ๋อร์ มานี่ ล้างมือฆ่าเชื้อ แล้วต้องสวมชุดป้องกันรังสีด้วย”

ฉินหรูเยียนพยักหน้าแล้วเดินเข้าไป ทั้งสองล้างมือและฆ่าเชื้อด้วยแอลกอฮอล์ทางการแพทย์ เฉิงอวี้ไป๋ส่งชุดป้องกันรังสีให้เธอก่อนจะพูดต่อ

“เครื่องมือที่นี่เชื่อมต่อกันหมด ต่อให้เปิดใช้งานแค่เครื่องเดียว เครื่องอื่นก็จะทำงานตามไปด้วย เพื่อป้องกันผลกระทบจากรังสี สวมชุดป้องกันไว้ดีที่สุด”

ฉินหรูเยียนตอบรับในลำคอ ก่อนจะสวมชุดป้องกันรังสีอย่างเชื่องช้า จากนั้นเธอก็เดินตามเฉิงอวี้ไป๋ไปยังโต๊ะปฏิบัติการที่เต็มไปด้วยหลอดทดลอง

เธอใช้ขาเขี่ยเก้าอี้มาใกล้ๆ แล้วนั่งลง ก่อนจะยื่นแขนออกมาพับแขนเสื้อขึ้น แววตาดูเย็นชา

“รีบเจาะเลย”

เฉิงอวี้ไป๋อยากจะพูดอะไรอีกสักหน่อย แต่พอเห็นท่าทางไม่สบอารมณ์ของเธอ เขาก็ต้องหุบปากฉับ เขาไม่อยากทำให้เธอโกรธ เพราะนอกจากจะไม่มีคนลงทุนเงินให้แล้ว เวลาเจอทางตันก็คงไม่มีใครมาคอยชี้แนะเขาด้วย

ฉินหรูเยียนเฝ้ามองเฉิงอวี้ไป๋สวมถุงมือปราศจากเชื้อ สวมหน้ากากอนามัย จากนั้นก็หยิบแอลกอฮอล์ ก้านสำลี เบตาดีน สายรัดแขน เข็มเจาะเลือด และหลอดเก็บเลือดออกมาอีกห้าหลอด

เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาแวบหนึ่ง เฉิงอวี้ไป๋ชะงักไป “มีอะไรเหรอ?”

เธอส่ายหน้า เพียงแต่ปกติเฉิงอวี้ไป๋จะเจาะเลือดเธอแค่สามหลอด แต่ครั้งนี้เขากลับเจาะถึงห้าหลอด

ฉินหรูเยียนมองเฉิงอวี้ไป๋เจาะเลือดทั้งห้าหลอดด้วยสีหน้าเรียบเฉย พอเขาทำเสร็จ เธอก็หยิบพลาสเตอร์ยาออกมาจากกระเป๋า เธอหักก้านสำลีออก ใช้สำลีกดตรงจุดที่เพิ่งเจาะเลือดไป จากนั้นก็แปะพลาสเตอร์ยาลงไปอย่างรวดเร็ว

เฉิงอวี้ไป๋มองดูการกระทำที่รวดเร็วลื่นไหลของเธอแล้วถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ แต่เขาก็ตั้งสติได้เร็ว จึงยิ้มออกมา “เธอยังเหมือนเดิมเลยนะ” พูดจบเขาก็ปิดเครื่องมือ แล้วนำเลือดของฉินหรูเยียนไปที่โต๊ะปฏิบัติการ

ฉินหรูเยียนถอดชุดป้องกันรังสีออก แล้วเดินไปที่หน้าประตู สวมหมวกแก๊ป แล้วหันกลับมา

“ไม่ว่าฉินสือกับลู่จิ่งเชินจะถามอะไรคุณเกี่ยวกับเรื่องของฉัน เรื่องนี้… ขอให้คุณช่วยเก็บเป็นความลับให้ฉันด้วยนะคะ”

ทั้งสองรู้จักกันมาหลายปี นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเอ่ยปากขอเรื่องนี้ เฉิงอวี้ไป๋รู้ดีว่าเธอเป็นคนนิสัยอย่างไร อะไรที่เก็บได้ก็กลืนลงท้องไปเองคนเดียว ไม่ต้องการสร้างปัญหาให้คนอื่น

แต่บนใบหน้าของเธอไม่ได้แสดงอารมณ์อะไรออกมา ในตอนที่นัยน์ตาเย็นชาคู่นั้นจ้องมองมาที่เขา เขาก็พูดอะไรไม่ออกอีกเลย

เฉิงอวี้ไป๋พยักหน้า ฉินหรูเยียนยกยิ้มมุมปาก “ขอบคุณค่ะ รบกวนเปิดประตูให้หน่อยนะ”

การเข้าออกห้องแล็บแห่งนี้จำเป็นต้องใช้ตัวเฉิงอวี้ไป๋เป็นคนกดเปิดเท่านั้น

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง