บทที่ 74 สับสน & คุณชายลู่ก็เปิดเผยตัวตนด้วยเหรอ

เฉิงอวี่ไป๋เปิดประตูให้ ฉินหรูเยียนเดินออกไป

ด้านหลัง เขาเตือนด้วยความเป็นห่วงอีกครั้ง

“เสี่ยวเยียนเอ๋อร์ บางครั้งเธอก็ไม่ต้องเก็บทุกอย่างไว้ในใจคนเดียวหรอกนะ”

ฉินหรูเยียนชะงักฝีเท้าเล็กน้อย เธอไม่ได้หันกลับไป เพียงแค่โบกมือให้เขาจากด้านหลังแล้วเดินจากไป

เฉิงอวี่ไป๋มองตามแผ่นหลังเธอไปแล้วถอนหายใจอย่างจนใจ เขารู้ดีว่านิสัยของเธอเป็นอย่างไร จึงรู้ว่าเรื่องที่ตัดสินใจไปแล้ว ไม่มีทางเปลี่ยนใจได้ง่ายๆ

ตอนที่ฉินหรูเยียนเดินออกจากอาคารทดลองทางการแพทย์ ทั่วทั้งวิทยาเขตของมหาวิทยาลัยในเมืองหลวงดูว่างเปล่า เมื่อเข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วง ใบไม้ต่างเปลี่ยนเป็นสีเหลืองแล้วร่วงหล่นลงมา บรรยากาศรอบตัวเธอหม่นหมอง เธอรู้สึกหงุดหงิดพลุ่งพล่านราวกับจะระเบิดออกมาได้ทุกเมื่อ

โทรศัพท์ของลู่จิ่งเชินดังขึ้นในจังหวะนี้พอดี เธอหยิบมือถือออกมาจากกระเป๋าแล้วกดรับ

“อยู่ที่ไหน? ให้ผมไปรับไหม?” ลู่จิ่งเชินได้รับวีแชตจากเธอก่อนหน้านี้ บอกว่าถ้าคืนนี้ไม่มีงานเลี้ยงจะกลับไปทานข้าวที่บ้านตระกูลลู่ เพราะคุณปู่ของเขาคิดถึงพวกเขามาก บ่นมาหลายวันแล้วว่าทำไมไม่กลับไปหาท่านสักที เขาคิดดูแล้วก็จริงที่ไม่ได้กลับไปนานมาก จึงรีบจัดการงานที่ออฟฟิศให้เสร็จแล้วโทรหาเธอ

เสียงทุ้มต่ำและอ่อนโยนของลู่จิ่งเชินดังมาจากปลายสาย ทำให้อารมณ์ที่คุกรุ่นของฉินหรูเยียนดูจะผ่อนคลายลงเล็กน้อย

“คุณรอที่บริษัทเถอะ เดี๋ยวฉันนั่งแท็กซี่ไปเอง พอดีตอนนี้ติดธุระอยู่ที่มหาวิทยาลัยในเมืองหลวงนิดหน่อยค่ะ”

ลู่จิ่งเชินขมวดคิ้วเมื่อได้ยินแบบนั้น ครั้งก่อนที่เจอเฉิงอวี่ไป๋ แม้คำอธิบายของฉินหรูเยียนจะมีน้ำหนักพอสมควร บวกกับที่ฉินเฉาหยางและฉินสือสองพ่อลูกกำลังสืบเรื่องนี้อยู่ เขาจึงไม่ได้รู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติในตอนนั้น แต่พอลองมาคิดทบทวนดูอีกที ในเมื่อเฉิงอวี่ไป๋เข้ามามีส่วนร่วมด้วย แต่ทางฝั่งฉินสือกลับไม่รู้เรื่องการเข้ามาเอี่ยวของเขา เกรงว่าเรื่องนี้อาจจะมีเบื้องลึกเบื้องหลัง

เขาตัดสินใจว่าจะกลับไปสืบเรื่องนี้ด้วยตัวเอง

“แถวนั้นไม่ได้ไกลจากบ้านตระกูลลู่เท่าไหร่ เยียนเอ๋อร์หาร้านนั่งรอผมนะ เดี๋ยวผมเข้าไปรับ”

ลู่จิ่งเชินคิดดูแล้ว เขาไปรับเธอเองน่าจะเร็วกว่า

ฉินหรูเยียนไม่โต้แย้งอะไรอีก เวลานี้การเรียกแท็กซี่ก็ไม่ใช่เรื่องง่าย “ได้ค่ะ งั้นฉันหาร้านชานมรอคุณแล้วกันนะคะ”

ทั้งสองวางสาย ฉินหรูเยียนเดินไปทางประตูมหาวิทยาลัย

เธอไม่คุ้นเคยกับมหาวิทยาลัยในเมืองหลวงและไม่คุ้นกับแถวนี้เลย เธอเปิดแอปนำทางแล้วค้นหาร้านชานมที่อยู่ใกล้ที่สุด ซึ่งใช้เวลาเดินเพียงหกเจ็ดนาที เธอจึงส่งตำแหน่งร้านให้ลู่จิ่งเชินแล้วเดินออกไป

ยี่สิบนาทีต่อมา รถของลู่จิ่งเชินมาจอดที่ฝั่งตรงข้ามร้านชานม เขายังไม่ทันได้โทรหาฉินหรูเยียน เธอก็เดินออกมาจากร้าน ในมือถือแก้วชานม อีกมือถือหมวกแก๊ปไว้

วันนี้เธอไม่ได้มัดผม ปล่อยสยายตามสบาย สวมเสื้อเชิ้ตลายสก๊อตสีขาวดำชายเสื้อสอดไว้ในกางเกง ท่อนล่างเป็นกางเกงยีนส์ ทำให้ดูเอวบางขายาว

ลู่จิ่งเชินเลิกคิ้วมองเธอที่เดินเนิบช้าเข้ามา เขาเอื้อมมือไปเปิดประตูฝั่งผู้โดยสารให้ หลังจากเธอขึ้นรถแล้ว เขาก็คาดเข็มขัดนิรภัยให้ พอเขามือไปแตะแก้วชานม ฉินหรูเยียนก็ปรายตามองเขาอย่างระแวดระวัง

“คุณทำอะไรคะ?”

ลู่จิ่งเชินยิ้ม “ผมนึกขึ้นได้ว่าช่วงนี้คุณน่าจะใกล้ถึงรอบเดือนแล้ว เลยเช็กดูน่ะครับว่าเป็นชานมร้อนหรือเปล่า”

ฉินหรูเยียนร้องอ๋อ “ไม่ยักรู้ว่าคุณลู่รอบรู้เรื่องพวกนี้ด้วย?”

เขาชักมือกลับแล้ววางมือบนพวงมาลัยทั้งสองข้าง สายตามองตรงไปข้างหน้าพลางเอ่ยเรียบๆ “ผมจะรู้เรื่องหรือไม่รู้ เยียนเอ๋อร์ก็น่าจะเป็นคนที่มีสิทธิ์พูดเรื่องนี้มากที่สุดไม่ใช่เหรอครับ?”

ในหัวของฉินหรูเยียนพลันผุดภาพวาบหวามขึ้นมาทันที เธอหลับตาแน่นแล้วสลัดความคิดพวกนั้นทิ้งไป

“ฉันง่วงนิดหน่อย ขอหลับสักพักนะคะ ถึงแล้วปลุกด้วย”

เป็นนิสัยปกติของเธอที่พอเถียงไม่ได้ก็ใช้วิธีหลบเลี่ยง ลู่จิ่งเชินชินกับลูกไม้นี้ของเธอแล้ว เขาตอบรับอย่างใจเย็นแล้วเบาเสียงเพลงลง

“ข้างหลังมีผ้าห่มนะครับ ถ้าหนาวก็ห่มได้” ตอนนี้เขากำลังขับรถอยู่ เลยหันไปหยิบให้ไม่ได้

ฉินหรูเยียนส่งเสียงรับ เธอเอนตัวไปหยิบผ้าห่มมาคลุมให้ตัวเองแล้วหลับตาลงพักผ่อน

ลู่จิ่งเชินหันไปมองเธอแวบหนึ่งตอนรอสัญญาณไฟแดง

ช่วงนี้เธอยุ่งกับการออกแบบงานที่สตูดิโอ อดหลับอดนอนแทบทุกคืน พักผ่อนไม่ค่อยดี ตอนนี้ยังพอมองเห็นรอยคล้ำจางๆ ใต้ตาของเธอ

เขาเอื้อมมือไปแตะหน้าเธอ มันค่อนข้างเย็น เขาจึงปรับอุณหภูมิแอร์ในรถให้สูงขึ้นอีกนิด แล้วขับรถต่อเมื่อไฟเขียว

สี่สิบนาทีต่อมา รถจอดอยู่ที่บ้านตระกูลลู่

หน้าจอมือถือของลู่จิ่งเชินที่วางอยู่บนแท่นหน้ารถสว่างขึ้น เขาขยับตัวอย่างรวดเร็วเพื่อกดปฏิเสธสายก่อนที่เสียงเรียกเข้าจะดังขึ้น

เขาลงจากรถอย่างเบามือ แล้วปิดประตูฝั่งคนขับแค่พอกลอนไม่สนิทเพราะกลัวเสียงดังจะทำให้เธอตื่น

ลู่จิ่งเชินเดินเลี่ยงไปอีกทางไม่กี่ก้าวแล้วค่อยโทรกลับไป

“มีอะไร?”

เฉิงซวี่ที่อยู่ปลายสายเพิ่งลงจากเครื่องบิน เขาไม่นึกเลยว่าไม่ได้เจอกันนานขนาดนี้ พอเขาโทรหาลู่จิ่งเชินกลับได้รับท่าทีเย็นชาแบบนี้ แต่ตอนนี้มีเรื่องสำคัญกว่านั้น

“ฉันได้ข่าวมา นายรู้ไหมว่าข้อมูลที่ตาแก่คนนั้นส่งให้คุณคราวก่อน เขาจ้างใครสืบ?”

น้ำเสียงของเขาดูภูมิใจเล็กน้อย กะว่าลู่จิ่งเชินต้องสนใจเรื่องนี้แน่ๆ

ผลคือลู่จิ่งเชินที่อยู่อีกฝั่งตอบกลับมาอย่างไม่กระตือรือร้นเท่าไหร่ว่า “ใคร?”

ปฏิกิริยานี้ไม่อยู่ในความคาดหมายของเฉิงซวี่ เขาชะงักไปหลายวินาทีก่อนจะเอ่ย “ดูเหมือนจะเป็นคนของสำนักงานสืบสวนตำรวจสากลลงมือเองน่ะ”

มือที่ถือโทรศัพท์ของลู่จิ่งเชินบีบแน่นขึ้น น้ำเสียงก็ดูตึงเครียดตามไปด้วย

“นายแน่ใจนะ?”

ตั้งแต่เขาถอนตัวออกมาเมื่อหลายปีก่อน สำนักงานสืบสวนตำรวจสากลก็ไม่ได้สืบคดีลึกลับพวกนี้เท่าไหร่นัก ชื่อเสียงในระดับสากลก็ไม่เหมือนเก่า หรือว่าเป็นเพราะหลังจากนั้นมีสมาชิกใหม่ที่มีทักษะแฮ็กเกอร์เหนือกว่าเขาเข้ามา?

เฉิงซวี่หัวเราะ “ตาแก่เป็นคนบอกเอง เขายังลองแกะรอย IP กลับไป แต่เสียดายที่ตำแหน่งสุดท้ายกลับไปอยู่ที่ฐานของเราในประเทศ H เห็นได้ชัดเลยว่ามีคนดักกลางทางแล้วแก้ไขข้อมูล”

ลู่จิ่งเชินส่งเสียงรับในลำคอ เขาลดเปลือกตาลงแล้วใช้ความคิดอยู่ครู่ใหญ่ ในวงการนี้คนที่เขารู้จักและสามารถหลบเลี่ยงการสืบสวนของเขาได้ สุดท้ายก็คงเหลือแค่ทางตำรวจสากลเท่านั้น

เขายังอยากจะพูดอะไรต่อ แต่สังเกตเห็นความเคลื่อนไหวในรถ เกรงว่าฉินหรูเยียนคงตื่นแล้ว เขาจึงถอนหายใจแล้ววางสาย

“มีอะไรไว้พรุ่งนี้ค่อยไปคุยกันที่บริษัท แค่นี้นะ”

เขาตัดสายแล้วเดินไปเปิดประตูรถฝั่งผู้โดยสาร เอื้อมมือไปกุมมือเธอแล้วดึงลงมาจากรถ

“ถึงนานแล้วเหรอคะ? ทำไมไม่ปลุกฉันล่ะ?” เธอรู้ว่าตัวเองมีอาการหงุดหงิดเวลาตื่นนอน แต่นี่ไม่ใช่ตอนเช้า สถานที่ เวลา และโอกาสไม่เอื้อให้ทำแบบนั้น

ลู่จิ่งเชินเอื้อมมือไปลูบหางตาเธอเบาๆ “เห็นคุณหลับลึก ผมก็ไม่อยากปลุก อีกอย่างยังไม่เย็นมาก ไม่ต้องรีบครับ”

รอยคล้ำจางๆ ใต้ตาของเธอทำให้เขารู้สึกขัดใจ ช่วงนี้ก็ไม่ได้มีกิจกรรมบนเตียงกันสักหน่อย ทำไมเธอยังเหนื่อยขนาดนี้? เอาแต่วาดรูปทั้งวัน

“ผมเห็นสตูดิโอเสื้อผ้าของคุณกำลังไปได้สวย แต่ว่าคนไม่พอหรือเปล่า? ยังต้องการดีไซเนอร์ไหม? ให้ผมแนะนำให้คนหนึ่งดีไหม?”

ลู่จิ่งเชินนึกถึงดีไซเนอร์คนหนึ่งในกลุ่มลู่ซื่อที่ออกแบบเสื้อผ้าให้เขาโดยเฉพาะ เขาเห็นว่าฝีมือดี เลยลองแนะนำให้ฉินหรูเยียน เหตุผลหลักก็คือไม่อยากให้เธอเหนื่อยเกินไป

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง