บทที่ 75 หวั่นไหว 1

ฉินหรูเยียนส่ายหน้า “ฉันกำลังรับสมัครคนเพิ่มอยู่ค่ะ หลักๆ คือไม่คิดว่าผลตอบรับตอนเปิดร้านจะดีขนาดนี้”

เวยป๋อของสตูดิโอแค่วันเดียวก็มียอดผู้ติดตามเพิ่มขึ้นเป็นหมื่นคน ผู้คนต่างเรียกร้องให้เธอออกคอลเลกชันใหม่ บอกว่าสั่งจองล่วงหน้าก็ได้ พวกเขารอได้

ลู่จิ่งเชินไม่ได้บังคับอะไรเธอ เขาแทรกนิ้วเข้าไปประสานกับมือของเธอ ทั้งคู่เดินเข้าไปข้างในด้วยกัน

ภายในห้องรับแขก เพราะจางฉีเหยาบอกท่านประธานไว้ล่วงหน้าแล้วว่าทั้งคู่กำลังจะกลับมา ท่านประธานจึงอารมณ์ดีมาตลอด ตอนนี้นั่งอยู่ในห้องรับแขก พลางจิบชาและชำเลืองมองไปที่ประตูเป็นระยะ

จางฉีเหยายิ้ม “คุณปู่คะ โชคดีที่พี่สะใภ้ฉันนิสัยดีค่ะ วันนี้ที่พี่ชายฉันยอมกลับมา ก็เพราะพี่สะใภ้บอกว่าจะกลับมาเยี่ยมคุณปู่กับคุณพ่อคุณแม่ต่างหากล่ะ”

ท่านประธานหัวเราะ “พี่ชายเธอแต่งงานแล้วมันต่างออกไปจริงๆ หลานสะใภ้คนนี้ของปู่ไม่เลวเลย”

ลู่จิ่งเชินและฉินหรูเยียนเพิ่งเดินมาถึงหน้าประตูก็ได้ยินประโยคนั้นพอดี เขาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยแล้วปรายตามองจางฉีเหยา

ฉินหรูเยียนกระแอมเบาๆ เธอเกรงว่าหากจางฉีเหยาพูดชมเธอและพูดจิกกัดพี่ชายตัวเองมากกว่านี้ จะโดนตัดค่าขนมเอา

ทั้งคู่เดินเข้าไป ท่านประธานเห็นทั้งสองคนเป็นคนแรก เขาลุกขึ้นจากโซฟาแล้วเดินเข้ามาหาด้วยรอยยิ้ม

“มากันแล้วเหรอ มาๆ นั่งนี่เร็ว” พูดจบก็จูงมือฉินหรูเยียนเดินไปทางโซฟา

ลู่จิ่งเชินปล่อยมือแล้วเดินตามหลังไป

“คุณปู่คะ ช่วงนี้ยุ่งนิดหน่อย เลยไม่มีเวลาแวะมาเยี่ยมเลยค่ะ” ฉินหรูเยียนกล่าวอย่างรู้สึกผิด

หลังจากที่ทั้งคู่จดทะเบียนสมรสกัน เธอก็ยุ่งอยู่กับงานสตูดิโอ รวมถึงเรื่องสืบสวนเกี่ยวกับพ่อแม่ของเธอ ทำให้ไม่มีเวลาแวะมาเยี่ยมผู้หลักผู้ใหญ่จริงๆ

ท่านประธานโบกมือ “พวกเธอเป็นคนรุ่นใหม่มีเรื่องต้องทำ แค่คิดถึงปู่ มีเวลาว่างก็แวะมาหาปู่ก็พอแล้ว”

ท่านประธานไม่ได้ส่งยิ้มให้ลู่จิ่งเชินเลยแม้แต่นิด เขามัวแต่ชวนฉินหรูเยียนคุย หลานสะใภ้คนนี้ของเขาทั้งสวยและมีมารยาท ทุกเช้ายังส่งข้อความอรุณสวัสดิ์มาทางวีแชตให้เขาด้วย ใส่ใจกว่าหลานชายแท้ๆ อย่างลู่จิ่งเชินเสียอีก

ลู่จิ่งเชินมองปู่กับภรรยาของเขาโดยไม่ได้นึกโกรธเคือง เขาเลยถือโอกาสไปนั่งลงข้างๆ จางฉีเหยา

จางฉีเหยาตัวแข็งทื่อ ลู่จิ่งเชินเห็นแล้วรู้สึกขำเล็กน้อย เขามองดูคนสองคนที่กำลังคุยกันอย่างสนุกสนาน ก่อนจะก้มหน้าลงแล้วลดเสียงต่ำลง

“ช่วงนี้จี้เฟิงไม่ได้มาตามตอแยเธอแล้วเหรอ” เขาก็เพิ่งรู้โดยบังเอิญว่าน้องสาวของเขากับเพื่อนสนิทคนนี้มีเรื่องข้องเกี่ยวกันอยู่

จางฉีเหยาทำหน้าเบ้ใส่เขา “พี่คะ พี่ชายแท้ๆ ของหนู พี่ช่วยหนูหน่อยได้ไหม ตอนนี้หนูแทบไม่กล้าออกไปไหนแล้ว”

แค่เธอออกไปข้างนอกนานหน่อย คนของจี้เฟิงก็จะหาตัวเธอเจอเสมอ แล้วก็เอาไปรายงานจี้เฟิง เธอเข็ดขยาดจริงๆ

ลู่จิ่งเชินยืดตัวตรง นิ้วเคาะที่ต้นขาเบาๆ โดยไม่พูดอะไร

จางฉีเหยาอ่านสถานการณ์เก่ง เธอรินน้ำชาให้เขาหนึ่งแก้วแล้วนำไปวางตรงหน้า “พี่คะ ดื่มน้ำก่อนนะคะ”

ลู่จิ่งเชินหันไปมองเธอแวบหนึ่ง ก่อนจะรับแก้วไปจิบแล้วเอ่ยขึ้นเรียบๆ

"คนตระกูลลู่อย่างเรา ทำอะไรก็กล้ารับผิดชอบเสมอ ในเมื่อเธอใจกล้าถึงขนาดอาศัยจังหวะเมาไปนอนกับเขาแล้ว ทำไมถึงไม่รับผิดชอบล่ะ"

จางฉีเหยามุมปากกระตุก "คนที่เสียเปรียบคือหนูที่เป็นน้องสาวพี่นะ! พี่คะ หนูยังไม่เรียกร้องให้เขารับผิดชอบเลย แล้วเขามีสิทธิ์อะไรมาให้หนูรับผิดชอบล่ะ"

ลู่จิ่งเชินวางแก้วลงบนโต๊ะก่อนจะเอ่ยต่อ "เธอพูดแบบนั้นก็ไม่ถูก ในเมื่อเธอไม่อยากให้เขารับผิดชอบ นั่นก็หมายความว่าเธอไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองเสียเปรียบ แต่ในเมื่อจี้เฟิงต้องการให้เธอรับผิดชอบ… ดูท่าแล้ว คนที่เสียเปรียบจริงๆ น่าจะเป็นเขามากกว่า"

จางฉีเหยาอ้าปากค้าง เธอเพิ่งค้นพบว่าพี่ชายตัวเองกำลังยืนอยู่ฝั่งตรงข้าม เลยตัดสินใจหุบปากเงียบ ไม่พูดอะไรต่ออีก

ลู่จิ่งเชินยิ้มบาง น้องสาวเขาแค่หลงทางอยู่ในความรู้สึกตัวเอง เขาเห็นชัดเจนแจ่มแจ้ง ถ้าเธอไม่มีใจให้จี้เฟิง เธอจะยอมให้เขาทำแบบนั้นได้ยังไงกัน?

นอกบ้าน ลู่หวยจิ่นและจางหว่านอวี้ได้รับข้อความจากลูกสาวว่าลูกสะใภ้กับลูกชายกำลังจะมา ทั้งคู่จึงรีบเร่งเดินทางมาถึงในเวลานี้

"เพราะคุณคนเดียวนั่นแหละ บอกให้รีบออกจากบ้านก็ไม่ฟัง ตอนนี้จิ่งเชินกับหรูเยียนมาถึงแล้วเนี่ย" จางหว่านอวี้เห็นรถคันที่ลู่จิ่งเชินขับประจำจอดอยู่ข้างนอก จึงค้อนใส่ลู่หวยจิ่นอย่างหมั่นไส้

ลู่หวยจิ่นยิ้มอย่างจนใจ "ช่วงที่ผ่านมางานยุ่งเกินไป เมื่อคืนก็นอนดึก ยายเหยาเหยาก็บอกกะทันหันด้วย ต่อไปผมจะระวังเรื่องเวลาให้มากกว่านี้ อย่าโกรธเลยนะ เข้าไปข้างในเถอะ เดี๋ยวเด็กๆ ก็อยู่ข้างใน ให้เกียรติผมต่อหน้าลูกหลานหน่อยเถอะน่า"

ทั้งคู่เป็นสามีภรรยากันมานานความสัมพันธ์ลึกซึ้ง ลู่หวยจิ่นในสมัยก่อนงานยุ่งมากจึงรู้สึกติดค้างจางหว่านอวี้มาตลอด ตอนนี้เกษียณลงแล้ว ทั้งสองคนก็ย้ายมาอยู่ด้วยกันตามลำพัง กลางวันจะแวะมาเป็นเพื่อนท่านประธาน ส่วนตอนเย็นก็กลับบ้านของตัวเอง

จางหว่านอวี้ก็แค่พูดไปอย่างนั้นเอง จะตัดใจโกรธเขาลงได้อย่างไร "อืม งั้นคราวหน้าต้องระวังนะ ครั้งนี้ฉันจะใจกว้างไม่ถือสาคุณแล้วกัน"

ลู่หวยจิ่นยิ้มกริ่ม ก่อนจะจูงมือเธอเดินเข้าไปข้างใน

ตอนที่ทั้งคู่เดินเข้าไป ฉินหรูเยียนกำลังนั่งเล่นหมากรุกเป็นเพื่อนท่านประธาน ลู่จิ่งเชินนั่งอยู่ข้างๆ เธอ ส่วนจางฉีเหยานั่งอยู่ข้างท่านประธาน

ทั้งสองสบตากันแล้วยิ้มก่อนจะเดินเข้าไป

"นานๆ ทีคุณพ่อถึงจะเจอคู่ต่อสู้ที่สูสีนะครับ" ลู่หวยจิ่นเดินเข้าไปดูหมากบนกระดาน

สำหรับฉินหรูเยียน แม้พวกเขาจะไม่ได้รู้จักมักคุ้นอะไรมากมาย แต่ก็ไม่คิดกังขาในสายตาของลูกชายตัวเอง พวกเขาไม่ได้ยึดติดเรื่องฐานะทางสังคม เพราะลูกชายอายุตั้งยี่สิบเก้าแล้วเพิ่งจะมีรักครั้งแรก พวกเขาดีใจจนแทบจะเก็บอาการไม่อยู่แล้ว

ภาพจำที่สามีภรรยาคู่นี้มีต่อฉินหรูเยียนยังคงเป็นความประทับใจจากการพบกันครั้งแรก เธอทั้งสวยสง่า กิริยาท่าทางดูออกว่าได้รับการอบรมมาเป็นอย่างดี ดวงตาคู่นั้นใสซื่อบริสุทธิ์ เวลาที่เธอไม่พูดอะไรแล้วยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ใครเห็นก็อยากเข้าหา แต่เมื่อลองได้เข้าใกล้จริงๆ ถึงจะรู้ว่า หากเจ้าตัวไม่เปิดใจ คุณก็ไม่มีทางขยับเข้าไปใกล้เธอได้แม้แต่ก้าวเดียว

ยิ่งไปกว่านั้น เจ้าตัวแสบประจำบ้านของพวกเขายังหลงใหลในตัวเด็กสาวคนนี้เหลือเกิน

ตลอดหลายปีมานี้ จางฉีเหยาไม่เคยยกย่องชื่นชมผู้หญิงคนไหนมากขนาดนี้มาก่อน เขายังจำได้แม่นว่าตอนที่ทั้งคู่จดทะเบียนสมรสกัน ลูกสาวของเขายังพูดขึ้นมาประโยคหนึ่งว่า "พี่ชายหนูมีบุญจริงๆ ที่ได้แต่งงานกับเยียนเยียน"

ตอนนี้เขากำลังเฝ้ามองเธอกับคุณปู่เล่นหมากรุก การวางหมากของเธอเด็ดขาดฉับไว แต่ละย่างก้าวมีความพอดี ขณะเดียวกันก็ไม่เคยรุกจนถึงขั้นได้เปรียบ มักจะตามหลังอยู่ครึ่งแต้มหรือหนึ่งแต้มเสมอ

เขาคลี่ยิ้ม ลูกสะใภ้คนนี้ฉลาดเป็นกรดจริงๆ

"คุณปู่คะ คุณปู่ชนะอีกแล้วค่ะ" ฉินหรูเยียนวางหมากตัวสุดท้ายลงพร้อมกับถอนหายใจอย่างโล่งอก เธอเหนื่อยแทบแย่ จะให้ชนะก็ไม่ได้ จะให้แพ้ยับเยินจนน่าเกลียดก็ไม่ใช่เรื่อง

ท่านประธานลู่หัวเราะเบาๆ อาบน้ำร้อนมาก่อนขนาดเขา ผ่านคนมานับไม่ถ้วน จะดูไม่ออกเชียวหรือว่าเธอตั้งใจออมมือให้เขา?

ฉินหรูเยียนลุกขึ้นยืน ก้มศีรษะลงเล็กน้อยพลางเอ่ยทักทายลู่หวยจิ่นและจางหว่านอวี้ "สวัสดีค่ะคุณพ่อคุณแม่"

ทั้งคู่พยักหน้ารับ จางหว่านอวี้เดินเข้ามาหาก่อนจะกุมมือเธอไว้อย่างสนิทสนม

"จริงๆ แม่ตั้งใจจะชวนหนูไปเดินเล่นช้อปปิ้งนานแล้วล่ะ แต่เหยาเหยาบอกว่าพวกหนูเพิ่งเปิดสตูดิโอ งานยุ่งมาก แม่เลยไม่กล้ารบกวน"

ฉินหรูเยียนรู้สึกเกรงใจเล็กน้อย "หนูต่างหากที่ควรมาเยี่ยมคุณพ่อคุณแม่ ช่วงนี้งานที่สตูดิโอยุ่งนิดหน่อย เลยยังหาเวลาว่างมาไม่ได้เลยค่ะ"

จางหว่านอวี้หัวเราะ "พวกหนูมีธุระอะไรก็ไปจัดการเถอะ เอาไว้มีเวลาว่างค่อยส่งข้อความวีแชตหรือโทรหาแม่ เดี๋ยวเราค่อยนัดไปเดินเล่นด้วยกัน"

เธอพอใจในตัวฉินหรูเยียนมาก ทั้งสวยและมีสัมมาคารวะ สมกับที่เป็นลูกสะใภ้ของเธอ คนตระกูลลู่นั้นรักพวกพ้องเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว

ฉินหรูเยียนพยักหน้า "รอให้งานช่วงนี้ซาลงก่อน หนูจะไปเดินเล่นเป็นเพื่อนคุณแม่แน่นอนค่ะ"

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง