บทที่ 76 หวั่นไหว 2

คนกลุ่มหนึ่งพูดคุยกันได้สักพัก แม่บ้านก็เดินออกมา “คุณท่านคะ ถึงเวลาอาหารเย็นแล้วค่ะ”

ลู่เม่าเซวียนพยักหน้า “ทุกคนไปทานข้าวกันก่อนเถอะ มีเรื่องอะไรค่อยคุยกันหลังทานเสร็จ”

ทุกคนไปล้างมือแล้วจึงกลับมานั่งที่โต๊ะอาหาร

คุณปู่นั่งที่หัวโต๊ะ ลู่จิ่งเชินกับฉินหรูเยียนนั่งอยู่ทางขวา ส่วนลู่หวยจิ่นและภรรยานั่งทางซ้าย จางฉีเหยาเดินอ้อมแอ้มมานั่งข้างฉินหรูเยียน ก่อนจะหันไปมองพี่ชายแวบหนึ่ง เห็นสีหน้าเขายังปกติดี จึงเบียดตัวลงนั่งข้างๆ พี่สะใภ้

ลู่จิ่งเชินคีบซี่โครงหมูให้ฉินหรูเยียนอย่างเป็นธรรมชาติ ก่อนจะหยิบกุ้งมังกรกระเทียมมาแกะเปลือกให้อีกสองสามตัวแล้ววางใส่ลงในถ้วยของเธอ

ฉินหรูเยียนค่อนข้างชินไปแล้ว แต่คนอื่นที่นั่งอยู่กลับรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย

คุณปู่หัวเราะเบาๆ คีบผักใส่จานพลางเอ่ยขึ้นด้วยท่าทางอารมณ์ดี

“วันนี้ค้างที่นี่เลยไหม? นานๆ ทีถึงจะกลับมาสักครั้ง ห้องของจิ่งเชินยังเก็บไว้อยู่ แม่บ้านเพิ่งเปลี่ยนผ้าปูที่นอนให้วันนี้เอง”

แม้ปากจะดูเหมือนรำคาญหลานชายคนนี้ แต่ด้วยความที่อายุมากขึ้น ลูกชายกับลูกสะใภ้ก็ไม่ได้อยู่ด้วยตลอด อีกทั้งลู่จิ่งเชินกับจางฉีเหยาก็นานๆ ทีถึงจะแวะมา เขาจึงยังอยากมีคนอยู่เป็นเพื่อนบ้าง

ฉินหรูเยียนชะงักไปเล็กน้อย เธอหันไปมองลู่จิ่งเชินโดยสัญชาตญาณ

ลู่จิ่งเชินแกะกุ้งเสร็จพอดี เขาป้อนมันให้เธออย่างเป็นธรรมชาติ ก่อนจะหยิบกระดาษทิชชูมาเช็ดมือ

"มองผมแบบนี้ทำไมครับ? พรุ่งนี้ไม่ได้จะไปหาคุณอาฉินไม่ใช่เหรอ? แถวนี้ก็ทางผ่านพอดี… คืนนี้พักที่นี่เลยไหมล่ะ?"

ฉินหรูเยียนนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง จริงสิ เธอไม่ได้ไปหาอาฉินกับคนอื่นๆ มาหลายวันแล้วเหมือนกัน เธอจึงพยักหน้าตกลง ก่อนจะหันไปทางคุณปู่แล้วเอ่ยขึ้น "ได้ค่ะคุณปู่ งั้นวันนี้พวกเราจะค้างที่นี่นะคะ"

คุณปู่จิบน้ำหนึ่งอึก ก่อนจะพยักหน้าพลางพูดว่า "ดี ดี ดี" ออกมาหลายครั้งด้วยความดีใจ

"หรูเยียน เสื้อผ้าที่สตูดิโอของหนูกับเหยาเหยามีแบบที่เหมาะกับคนวัยฉันบ้างไหมจ๊ะ?"

จางหว่านอวี้พลันนึกถึงสตูดิโอเสื้อผ้าที่ลูกสะใภ้กับลูกสาวเปิดขึ้นมาได้ เดี๋ยวนี้เธอมักจะต้องออกงานสังคมร่วมกับคุณลู่หวยจิ่นบ่อยๆ แม้ทั้งคู่จะวางมือจากการบริหารกลุ่มลู่ซื่อไปบ้างแล้ว แต่ก็ยังมีงานเลี้ยงออกหน้าออกตาอยู่ไม่น้อย

ฉินหรูเยียนวางตะเกียบลงแล้วครุ่นคิด "ตอนนี้เสื้อผ้าที่ร้านจะเน้นสไตล์ใส่ได้ทุกวันค่ะ อาจจะไม่ค่อยเหมาะกับคุณแม่เท่าไหร่ แต่หนูสามารถออกแบบเป็นงานสั่งทำพิเศษได้นะคะ… เอาแบบนี้ดีไหมคะ เดี๋ยวหนูวาดแบบร่างมาให้คุณแม่ดู"

ฉินหรูเยียนเลือกใช้คำพูดอย่างระมัดระวัง แม้ตอนนี้ชื่อเสียงของเธอจะยังไม่เป็นที่รู้จักมากนัก แต่สไตล์ที่เธอออกแบบและเนื้อผ้าที่เลือกใช้ ต่อให้ไม่มีโลโก้แบรนด์ดังติดอยู่ ก็ถือว่าคุณภาพไร้ที่ติ

จางหว่านอวี้ยิ้ม "งั้นวันหลังแม่ขอแวะไปดูที่ร้านหน่อยได้ไหมจ๊ะ?"

ตอนที่เธอกดดูเวยป๋อ เธอเห็นบัญชีของสตูดิโอที่ทั้งสองคนลงทะเบียนไว้เลยกดติดตามเอาไว้ แถมยังหัดเล่นจนเข้าใจแล้วว่า "ซูเปอร์ทอล์ค" คืออะไร ในหัวข้อของสตูดิโอหลิงซี เธอก็เห็นคำชมมากมายทีเดียว

ฉินหรูเยียนพยักหน้า “ภายในไม่กี่วันนี้หนูจะรีบวาดแบบออกมาให้ค่ะ เดี๋ยวค่อยเอามาให้คุณแม่ดู ถ้าถูกใจ เราค่อยไปวัดตัวกันที่ร้านนะคะ”

ลู่จิ่งเชินที่นั่งอยู่ข้างๆ ขมวดคิ้วน้อยๆ

ช่วงนี้เธอเอาแต่หมกมุ่นกับการวาดรูปทั้งวันทั้งคืน อดหลับอดนอนมาหลายวันแล้ว แต่ในเมื่อแม่ของเขาเข้ากับเธอได้ดี เขาจะกล้าแทรกบทขัดจังหวะทั้งสองคนตอนนี้ได้อย่างไร

หลังทุกคนทานมื้อค่ำเสร็จ แม่บ้านก็เข้ามาเก็บโต๊ะ

“หรูเยียน ครั้งก่อนมาก็รีบร้อนไปหน่อย คงยังไม่ได้เดินดูรอบบ้านเลยสินะ ให้จิ่งเชินพาไปเดินชมสักหน่อยสิ ถือโอกาสเดินย่อยอาหารไปด้วย”

ลู่จิ่งเชินได้ยินดังนั้น ก็เงยหน้ามองแม่แวบหนึ่งก่อนจะยิ้มมุมปาก

“งั้นผมจะพาเธอไปเดินเล่นสักรอบก่อน แล้วค่อยกลับมาครับ”

ฉินหรูเยียนพยักหน้าตอบรับ หลังจากกล่าวลาทุกคน เธอก็ถูกลู่จิ่งเชินจูงมือเดินออกไปด้านนอก

ทางด้านหลัง จางหว่านอวี้รั้งตัวจางฉีเหยาไว้ “เหยาเหยา มาเปิดรูปเสื้อผ้าในร้านให้แม่ดูหน่อยสิ”

เธอรู้สึกว่าที่ฉินหรูเยียนพูดเมื่อครู่ดูถ่อมตัวเกินไปหน่อย ในเมื่อเห็นรีวิวจากลูกค้าของแบรนด์นี้ในเน็ตตั้งมากมาย ต่างก็ชมเป็นเสียงเดียวกันเลย

จางฉีเหยามองท่าทางของแม่แล้วก็ขำ “แม่คะ เสื้อผ้าที่พี่สะใภ้ออกแบบล็อตก่อนน่ะขายหมดเกลี้ยงไปนานแล้วค่ะ ตอนนี้ในร้านมีออร์เดอร์คิวรอยาวถึงหกเจ็ดสิบชุด นั่นยังเป็นแค่งานจากรูปในแค็ตตาล็อกเก่าที่พี่สะใภ้ทำไว้ตั้งแต่วันเปิดร้านเลยนะ โดนจองหมดเกลี้ยงแล้วค่ะ”

“แถมแม่ไม่ได้สังเกตเหรอคะ? เมื่อกี้ตอนที่พี่สะใภ้บอกว่าจะวาดแบบชุดให้แม่ สายตาอิจฉาของพี่ชายหนูมันชัดขนาดไหน! หนูได้ยินพี่สะใภ้เล่าว่าช่วงนี้เธออดนอนวาดรูปมาหลายวัน สงสัยพี่ชายคงรู้สึกว่าโดนเมิน พอพี่สะใภ้เพิ่งจะว่างลงได้ไม่นาน ก็ต้องมาวาดแบบทำชุดให้แม่อีก”

จางฉีเหยานึกถึงสีหน้าของพี่ชายเมื่อครู่แล้วก็ยังรู้สึกเสียวสันหลัง มีอะไรน่ากลัวไปกว่าการยั่วโมโหปีศาจขี้หึงกันล่ะ? ไม่ใช่แค่หึงน้องสาวแท้ๆ นะ ขนาดแม่ตัวเองเขาก็ยังหึง!

จางหว่านอวี้อ้าปากค้างด้วยความตกใจ ถ้าอย่างนั้นที่ลูกสะใภ้วาดแบบทำเสื้อผ้าให้เธอ ก็ไม่เป็นการไปขัดจังหวะแผนการมีหลานให้เธออุ้มหรอกหรือเนี่ย?

ด้านนอกตัวบ้าน ลู่จิ่งเชินจูงมือเธอเดินไปทางด้านหลัง

“ด้านหลังมีสวนเล็กๆ เป็นเรือนเก่า เมื่อช่วงก่อนเพิ่งรีโนเวทใหม่ แต่ยังคงโครงสร้างสถาปัตยกรรมโบราณไว้เหมือนเดิม เยียนเอ๋อร์อยากไปดูไหมครับ?”

ฉินหรูเยียนเดินทอดน่องไปข้างกายเขา “เอาสิคะ”

เธอกำลังรู้สึกว่ามื้อเย็นทานเยอะไปหน่อย เดินย่อยสักนิดก็ดีเหมือนกัน

ลู่จิ่งเชินพาเธอเดินผ่านระเบียงยาวไปจนถึงทางเดินเงียบสงบแห่งหนึ่ง ฝั่งตรงข้ามมีเรือนพักแยกอยู่หลายห้อง

ฉินหรูเยียนหันไปมองเขา “ฝั่งนั้นมีคนอยู่ไหมคะ?”

ลู่จิ่งเชินก้มมองเธอ “ไม่มีครับ ตรงนี้ไม่มีคนอยู่ แต่มีคนคอยดูแลทำความสะอาดตลอด คุณปู่แก่อายุมากแล้ว เมื่อก่อนเคยพักฝั่งนี้ แต่ตอนนี้พักแถวนี้คงไม่ค่อยสะดวกเท่าไหร่”

ฉินหรูเยียนนิ่งคิดครู่หนึ่งถึงจะเข้าใจว่าสิ่งที่เขาหมายถึง “ไม่สะดวก” คืออะไร

ความจริงแล้วผู้สูงอายุก็อายุมากแล้ว ห้องพักแยกฝั่งนี้จึงอยู่ห่างจากเรือนหน้าค่อนข้างมาก

เธอไม่ได้ถามอะไรต่อ เพียงตอบรับ “อ้อ” คำหนึ่ง “แล้วคุณปู่ตรวจสุขภาพประจำปีสม่ำเสมอใช่ไหมคะ? บริษัทกลุ่มลู่ซื่อใหญ่โตขนาดนี้ น่าจะมีทีมแพทย์คอยดูแลสุขภาพพนักงานเป็นการเฉพาะเลยไม่ใช่หรือคะ?”

ลู่จิ่งเชินพยักหน้า “คุณปู่ตรวจสุขภาพที่โรงพยาบาลในเครือมหาวิทยาลัยเมืองหลวงทุกปีครับ นั่นก็เป็นเหตุผลหนึ่งที่ผมลงทุนสร้างตึกวิจัยการแพทย์ให้กับทางมหาวิทยาลัยด้วย”

ฉินหรูเยียนยิ้ม “งั้นคราวหน้าคุณลองระบุชื่อให้เฉิงอวี้ไป๋เป็นคนตรวจสุขภาพให้คุณปู่ดูสิคะ ฝีมือการรักษาเขาเก่งเป็นอันดับต้นๆ เลย”

ลู่จิ่งเชินขมวดคิ้ว เขาคว้ามือเธอแล้วหมุนตัวให้หันมา ก่อนจะดันเธอไว้กับกำแพง แล้วใช้มืออีกข้างเชยคางฉินหรูเยียนขึ้นมาจูบ

ฉินหรูเยียนชะงักไป ไม่คิดว่าเขาจะจูบลงมาดื้อๆ พอได้สติเธอก็ผลักเขาออก ลู่จิ่งเชินกัดเบาๆ ที่มุมปากเธออย่างขัดใจเล็กน้อยก่อนจะยอมปล่อย

“ต่อหน้าสามีตัวเอง แล้วยังไปชมผู้ชายคนอื่นอีกเหรอ?” เสียงของเขาแหบพร่า ทั้งยังแฝงความอันตรายเล็กน้อย

ฉินหรูเยียนเอาแต่มองพื้นอยู่นาน ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเขา

“ที่ฉันพูดคือความจริง เฉิงอวี้ไป๋ฝีมือรักษาดี แต่นอกเหนือจากเรื่องงาน เขาก็สู้คุณไม่ได้เลย หล่อก็ไม่เท่าคุณ รวยก็ไม่เท่าคุณด้วย”

ลู่จิ่งเชินเลิกคิ้ว “งั้นสรุปว่าคุณมองที่หน้าตาผม หรือมองที่เงินผมกันแน่?”

ฉินหรูเยียนยิ้ม “หน้าตาคุณกับเงินของคุณ ฉันมองทั้งสองอย่างไม่ได้หรือไงคะ?”

เขาจำนนอย่างสนิทใจ ยกมือโอบไหล่เธอแล้วพาเดินเข้าไปข้างในต่อ “ได้ครับ งั้นผมจะดูแลหน้าตาตัวเองให้ดี และรักษาเงินของผมไว้ให้แน่น คุณจะได้ไม่ไปมองคนอื่นอีก”

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง