บทที่ 77 หวั่นไหว 3

ทั้งสองเดินเล่นกันต่ออีกสักพัก พอท้องฟ้าเริ่มมืดลง ฉินหรูเยียนก็หาวหวอดออกมา

ลู่จิ่งเชินหยุดฝีเท้า พลางกระชับนิ้วมือเธอเบาๆ “ง่วงแล้วเหรอครับ?”

“นิดหน่อยค่ะ” ฉินหรูเยียนพยักหน้า ช่วงนี้ตารางชีวิตเธอค่อนข้างรวน ทุกวันนอนน้อยกว่าปกติ แถมวันนี้ยังถูกเฉิงอวี้ไป๋เจาะเลือดไปหลายหลอดอีก เธอเลยรู้สึกเพลียๆ

ลู่จิ่งเชินพาเธอเลี้ยวไปทางลัดเล็กๆ เพื่อเดินกลับไปทางห้องนั่งเล่น

“งั้นไปพักผ่อนตอนนี้เลยไหมครับ? เรามากันกะทันหัน ผมไม่แน่ใจว่าแม่บ้านเตรียมชุดนอนไว้ให้หรือเปล่า ถ้ายังไม่มี ก็ใส่ของผมขัดตาทัพไปก่อนไหมครับ?”

ดูท่าเธอจะง่วงจนไม่ไหวแล้ว ใต้ตาทั้งสองข้างมีรอยคล้ำจางๆ แถมในดวงตายังมีเส้นเลือดฝอยสีแดงก่ำขึ้นมาอีกด้วย

เธอส่งเสียง ‘อือ’ ในลำคอโดยไม่ได้พูดอะไรต่อ ทั้งคู่เดินเข้าห้องนั่งเล่นไปทักทายคนอื่นๆ ก่อนจะพากันขึ้นชั้นบน

ภายในห้องนอน มีชุดนอนที่แม่บ้านเตรียมไว้ให้วางอยู่บนเตียง เธอเดินเข้าไปหยิบชุดนั้นแล้วตรงดิ่งเข้าห้องน้ำ ส่วนลู่จิ่งเชินก็นั่งรอเธออยู่ที่โซฟาในห้อง

สิบนาทีผ่านไป ฉินหรูเยียนก็เดินออกมา วันนี้เธอไม่ได้สระผมเลยใช้เวลาไม่นานนัก

ลู่จิ่งเชินหยิบชุดนอนเดินไปทางห้องน้ำ เขาบอกเธอว่าไม่ต้องรอเขาก่อนจะเดินเข้าไปข้างใน ฉินหรูเยียนเม้มริมฝีปาก เธอไม่ได้คิดจะรอเขาอยู่แล้วเสียหน่อย!

เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความออกไป จากนั้นก็ปรับเป็นโหมดปิดเสียงวางไว้บนโต๊ะข้างเตียง ก่อนจะมุดเข้าไปใต้ผ้าห่มแล้วขยับตัวเข้าด้านในเพื่อเว้นที่ไว้ให้เขา

ตอนที่ลู่จิ่งเชินออกมา เธอก็หลับไปเสียแล้ว

เขาเดินเข้าไปดู ยามที่เพิ่งหลับใหลฉินหรูเยียนมีท่านอนที่เรียบร้อยดีมาก เธอนอนตัวตรง มือและเท้าซุกอยู่ใต้ผ้าห่ม แต่พอได้นอนกับเขาเมื่อไหร่ เธอก็มักจะขยับมุดเข้าหาอ้อมกอดเขาโดยสัญชาตญาณเสมอ

เขาเปิดผ้าห่มแล้วสอดตัวขึ้นไปบนเตียง ทันทีที่เขาขยับเข้าไปใกล้ คนข้างกายก็ขยับตัวเข้ามาหาเขาอีกนิด

ช่วงก่อนหน้านี้เพราะเธอวุ่นอยู่กับการวาดแบบ ลู่จิ่งเชินเลยต้องจำศีลไปหลายวัน แต่ในตอนนี้ พอเขานึกถึงเส้นเลือดฝอยในดวงตาและรอยคล้ำใต้ตาของเธอ เขาก็ได้แต่ถอนหายใจออกมาอย่างจนใจ

เขาข่มความปรารถนาที่จู่ๆ ก็ปะทุขึ้นมาลงไป ก่อนจะยื่นมือไปกอดเธอให้แน่นขึ้น ฉินหรูเยียนที่กำลังหลับใหลเผลอคว้าชายเสื้อนอนของเขาไว้โดยไม่รู้ตัว คิ้วที่เคยขมวดมุ่นคลายออกในทันที

ลู่จิ่งเชินพลันนึกถึงตอนที่พวกเขาเพิ่งแต่งงานกันใหม่ๆ ช่วงที่เขาต้องไปทำงานต่างเมืองครั้งแรก เธอหนีกลับไปนอนที่บ้านฉินเฉาหยางสองวัน ตอนนั้นเธอยังพูดติดตลกว่า ถ้าเขาไม่อยู่เธอนอนไม่หลับ

เขาก้มหน้าลง จ้องมองคนในอ้อมกอดอยู่นานครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยปากเสียงเบา “ตอนนี้เธอเริ่มชอบผมบ้างหรือยัง?”

แน่นอนว่าฉินหรูเยียนที่หลับไปแล้วย่อมไม่ได้ตอบคำถามข้อนี้ของเขา

ลู่จิ่งเชินยื่นมือไปปิดไฟ แล้วกอดคนในอ้อมแขนไว้ อีกไม่นานเขาก็หลับไปเช่นกัน

วันรุ่งขึ้น

เมื่อคืนฉินหรูเยียนเปิดโหมดเงียบไว้ ทั้งยังปิดนาฬิกาปลุกในมือถือไปแล้วด้วย เพราะลู่จิ่งเชินบ่นว่าเวลาปลุกของเธอเช้าเกินไป เขาเลยไม่ยอมให้เธอตั้งปลุกอีก

ลู่จิ่งเชินตื่นก่อน เมื่อคืนเขาก็ปิดนาฬิกาปลุกของตัวเองเหมือนกัน วันนี้เขาตั้งใจจะไปหาฉินเฉาหยาง จึงไม่ได้รีบร้อนที่จะเข้าบริษัท

เขาก้มมองฉินหรูเยียนที่ยังนอนหลับปุ๋ย ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะลุกจากเตียงอย่างแผ่วเบา เข้าไปจัดการธุระส่วนตัวแล้วเปลี่ยนเสื้อผ้า พอเดินออกจากห้องนอนเขาก็ปิดประตูเบาๆ แล้วเดินลงไปยังชั้นล่าง

ภายในห้องนั่งเล่น

เมื่อคืนลู่หวยจิ่นกับจางหว่านอวี้ไม่ได้กลับบ้าน พักอยู่ที่นี่ด้วย นานทีปีหนที่คนทั้งบ้านจะได้มาอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันที่บ้านเก่า คุณปู่จึงอารมณ์ดีตลอดทั้งคืน

“พี่คะ พี่สะใภ้ยังไม่ตื่นเหรอคะ?” จางฉีเหยาเป็นคนแรกที่สังเกตเห็นพี่ชายเดินลงมา เธอเหลือบดูนาฬิกา เก้าโมงแล้วนะเนี่ย… พี่ชายของเธอเมื่อคืนจัดหนักขนาดนั้นเลยเหรอ?

ลู่จิ่งเชินเดินไปที่ห้องนั่งเล่น หยิบแก้วมารินน้ำดื่ม “คุณปู่ คุณพ่อ คุณแม่ครับ” เขาเอ่ยทักทายทุกคนตามลำดับ ก่อนจะนั่งลงบนโซฟาแล้วยกแก้วขึ้นจิบ

“ช่วงก่อนหน้านี้เธอนอนไม่ค่อยหลับ เมื่อคืนถึงที่นี่ก็นอนยาวเลย ปล่อยให้เธอได้นอนต่ออีกหน่อยเถอะครับ วันนี้เราจะไปหาอาของเธอ ไม่ต้องเตรียมมื้อเที่ยงเผื่อเรานะครับ”

เขาไม่ได้ละเลยสายตาอยากรู้อยากเห็นของน้องสาว

คุณปู่พยักหน้าพลางนึกขึ้นได้ว่า ตั้งแต่ทั้งสองแต่งงานกัน คนในครอบครัวยังไม่เคยไปเยี่ยมเยียนทางฝ่ายนั้นเลย คุณปู่ที่เพิ่งจะมีความรู้สึกเอ็นดูลู่จิ่งเชินเพิ่มขึ้นเพราะได้ภรรยาเป็นหลานสะใภ้แสนดี พอมาตอนนี้กลับเริ่มมองเขาด้วยสายตาไม่สบอารมณ์อีกครั้ง

“แกยังมีหน้ามาพูดอีกเหรอ? แต่งงานกันมาตั้งนานแล้ว แกยังไม่ได้จัดการให้พวกเราไปพบญาติผู้ใหญ่ฝ่ายนั้นเลยสักครั้ง” คุณปู่วางแก้วลงบนโต๊ะเสียงดัง

ลู่จิ่งเชินยกมือขึ้นกุมขมับ “คุณปู่ครับ ทางฝั่งคุณอาช่วงนี้งานยุ่งมาก อีกอย่างตอนนี้เยียนเอ๋อร์ยังไม่อยากเปิดเผยเรื่องแต่งงาน เธออยากให้สตูดิโอแฟชั่นของเธอเข้าที่เข้าทางและสร้างมันขึ้นมาด้วยความสามารถของตัวเองก่อน แล้วคุณปู่จะให้ผมจัดการยังไงล่ะครับ?”

คุณปู่ชะงักไปครู่หนึ่ง พยายามทำความเข้าใจกับคำพูดของหลานชาย ก่อนจะเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง

“ในเมื่อเป็นความต้องการของหรูเยียน ก็ต้องฟังเธอ แต่ธรรมเนียมที่ควรมีก็ขาดไม่ได้ วันนี้แกจะไปบ้านตระกูลฉินใช่ไหม? จำไว้ว่าต้องเตรียมของขวัญไปให้เยอะหน่อย”

ลู่จิ่งเชินหัวเราะเบาๆ ในลำคอ “ดูท่าตอนนี้คุณปู่จะเชื่อฟังหลานสะใภ้มากกว่าผมแล้วนะครับเนี่ย”

คุณปู่เชิดคางขึ้น แม้เหตุผลจะไม่ค่อยขึ้นแต่ก็ยังทำเสียงแข็ง “ต่อให้หรูเยียนไม่ได้มาหาฉัน เธอก็ยังส่งข้อความอรุณสวัสดิ์มาในวีแชตทุกวัน แล้วแกดูล่ะ? ลองนับดูสิว่าเดือนหนึ่งแกกลับบ้านเก่ากี่ครั้ง?”

ลู่จิ่งเชินพยักหน้า “ต่อไปผมจะกลับมาหาคุณปู่บ่อยๆ ครับ”

คุณปู่ถึงได้แสดงท่าทีพอใจ

ชั้นบน

ลู่จิ่งเชินออกไปได้ไม่ถึงสองนาที ฉินหรูเยียนก็ตื่นขึ้น พอตื่นมาแล้วไม่เจอใครบนเตียง เธอก็คว้าโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงขึ้นมาดู วินาทีต่อมา เธอก็เลิกผ้าห่มแล้วรีบลงจากเตียงตรงไปเข้าห้องน้ำทันที

จะเก้าโมงแล้ว! ทำไมลู่จิ่งเชินถึงไม่ปลุกเธอล่ะ? นี่เป็นครั้งแรกที่มาพักที่บ้านหลังนี้แล้วดันตื่นสาย แถมยังมีผู้ใหญ่อยู่ในบ้านด้วย

ฉินหรูเยียนอดหงุดหงิดตัวเองไม่ได้ แต่ตอนที่เข้าไปแปรงฟันในห้องน้ำ เธอก็สังเกตเห็นว่าบริเวณหางตาดูดีขึ้นมาก และเส้นเลือดฝอยในดวงตาแทบจะจางหายไปหมดแล้ว

ราวกับเพิ่งตระหนักได้ว่าลู่จิ่งเชินตั้งใจจะให้เธอพักผ่อนอย่างเต็มที่ เพราะยังไงเสียเขาก็อดกลั้นเรื่องอย่างว่ามาหลายวันแล้ว แต่เมื่อคืนเขากลับไม่ได้แตะต้องตัวเธอเลย

เธอยังนึกเลือนลางได้ว่าเมื่อคืนมีเสียงผู้ชายกระซิบแผ่วเบาอยู่ข้างหู แต่ตอนนั้นเธอง่วงเกินไป เลยฟังไม่ถนัดว่าเขาพูดอะไร

ฉินหรูเยียนแปรงฟันล้างหน้าเสร็จ ก็รีบออกมาเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนจะเดินลงไปข้างล่าง

ตรงบันได เธอเห็นผู้คนนั่งอยู่ที่โซฟาในห้องนั่งเล่นข้างล่าง จึงเดินลงไปอย่างช้าๆ พลางเอ่ยทักทายอย่างเกรงใจ

ลู่จิ่งเชินเห็นเธอเดินลงมาก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาเดินเข้าไปจูงมือเธอมานั่งลงบนโซฟา

“ไม่นอนต่ออีกหน่อยเหรอ?”

ฉินหรูเยียนส่ายหน้า “นอนไปเยอะแล้วค่ะ รู้สึกเหมือนได้ชดเชยเวลาที่อดหลับอดนอนวาดแบบช่วงก่อนหน้านี้คืนมาหมดแล้ว ตอนนี้ไม่ง่วงแล้วค่ะ”

ลู่จิ่งเชินพยักหน้า

ในห้องครัว ป้าแม่บ้านเตรียมอาหารเช้าไว้ให้ทั้งคู่ พอเห็นว่าทั้งสองคนตื่นแล้วก็นำอาหารออกมาเสิร์ฟ

ลู่จิ่งเชินลุกขึ้นจากโซฟา กุมมือเธอแล้วพาเดินไปที่โต๊ะอาหาร “ไปทานข้าวกันก่อน เดี๋ยวต้องไปบ้านอาของเธอ”

ฉินหรูเยียนตอบรับสั้นๆ แล้วเดินตามลู่จิ่งเชินไป ท่ามกลางสายตาที่กำลังพินิจพิจารณาของคุณปู่

ทางด้านหลัง คุณปู่ยังตั้งตัวไม่ทัน นี่ใช่หลานชายแท้ๆ ที่เคยทำตัวหยิ่งผยองไม่เห็นหัวใครของเขาจริงหรือเปล่า? ทำไมพออยู่กับภรรยาถึงได้ดูใส่ใจขนาดนี้ แต่พออยู่กับเขาที่เป็นปู่กลับเย็นชาได้ถึงเพียงนี้!

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง