บทที่ 78 ชมการแสดง 1 (หลีพ่านปรากฏตัว)

จางฉีเหยาส่ายหัวตามความเคยชิน ตั้งแต่พี่ชายเธอมีภรรยา เขาก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคนเลย

ทั้งคู่ทานมื้อเช้าและกล่าวลาทุกคนก่อนจะออกเดินทางกลับไปที่ตระกูลฉิน

ณ ห้องนั่งเล่นตระกูลฉิน

ฉินเฉาหยางและเสิ่นเมิ่งนั่งอยู่ที่โซฟา วันนี้เขาไม่ได้เข้าบริษัท เมื่อวานฉินหรูเยียนบอกว่าจะพาจิ่งเชินกลับมาเยี่ยมบ้าน ซึ่งนับเป็นครั้งแรกที่ทั้งคู่กลับมาด้วยกันหลังจากแต่งงาน

ถึงแม้ลู่จิ่งเชินจะกลายเป็นหลานเขยไปแล้ว แต่ฉินเฉาหยางก็ยังรู้สึกวางตัวไม่ค่อยถูกเวลาต้องเผชิญหน้ากับเขา

ที่หน้าประตู ทั้งคู่จูงมือกันเดินเข้ามา ลู่จิ่งเชินกุมมือเธอไว้ข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างถือของขวัญมาหลายถุง

ทันทีที่ทั้งคู่เดินเข้ามา ฉินเฉาหยางก็ลุกจากโซฟาแล้วรีบเดินเข้าไปหา พอเห็นทั้งคู่เดินมาด้วยกัน เขาก็ยิ้มออกมาอย่างยินดี

"สวัสดีครับอา สวัสดีครับอาสะใภ้" ลู่จิ่งเชินเอ่ยทักทายก่อน ฉินเฉาหยางตอบรับด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะเหลือบไปเห็นของในมือเขาแล้วขมวดคิ้ว

"กลับบ้านอาแท้ๆ ยังจะต้องซื้ออะไรมาติดไม้ติดมือมาอีก"

ฉินหรูเยียนยิ้มรับ "จริงๆ ควรจะกลับมาตั้งนานแล้วค่ะ แต่ช่วงที่ผ่านมางานยุ่งมาก เลยเพิ่งจะปลีกตัวมาได้วันนี้"

ตามธรรมเนียมหลังแต่งงานควรต้องกลับบ้านเดิมในวันรุ่งขึ้น แต่ช่วงนั้นเธอมีภารกิจล้นตัวจนไม่มีเวลาจริงๆ

ฉินเฉาหยางโบกมือปฏิเสธ "จิ่งเชินเองก็งานยุ่งเหมือนกัน ไม่ต้องไปถือสาพิธีรีตองพวกนั้นหรอก มานั่งพักกันก่อนดีกว่า"

ทั้งหมดนั่งลงบนโซฟา เสิ่นเมิ่งก็เดินยกน้ำชาเข้ามาพอดี

"พี่ฉินสือไม่อยู่หรือคะ?" ฉินหรูเยียนมองไปรอบๆ แต่ไม่เห็นเงาของพี่ชาย

ฉินเฉาหยางยกแก้วชาขึ้นจิบพลางหัวเราะเมื่อได้ยินคำถาม "พี่ชายเราก็ไม่รู้ไปยุ่งอะไรนักหนา ช่วงนี้เห็นแวะเวียนไปแถวคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยในเมืองหลวงบ่อยเหลือเกิน ไม่รู้ว่าไปแอบมีแฟนอยู่แถวนั้นหรือเปล่า"

ลู่จิ่งเชินได้ยินดังนั้นก็ช้อนสายตาขึ้นมองอย่างเงียบๆ ก่อนจะปรายตามองฉินหรูเยียนที่ดูจะมีพิรุธเล็กน้อย

"ถ้าหนูมีพี่สะใภ้จริงๆ ก็คงดีสิคะ" เธอเดาว่าพี่ชายคงไปหาเฉิงอวี่ไป๋แน่ๆ เพราะเมื่อวานเฉิงอวี่ไป๋ก็เพิ่งพูดว่าพี่ชายเธอแวะไปหาบ่อยๆ

ฉินเฉาหยางยิ้ม "ปล่อยไปตามวาสนาเถอะ พี่เราเขาไม่รีบ อาเองก็ไม่คิดจะไปเร่งรัดอะไร คนรุ่นใหม่ย่อมมีจังหวะชีวิตเป็นของตัวเอง อาไม่ก้าวก่ายหรอก"

ลู่จิ่งเชินพยักหน้าเห็นด้วย "อาพูดถูกครับ"

ฉินหรูเยียนเห็นว่าทั้งสองคุยกันได้ราบรื่นดี จึงไม่ได้พูดแทรกอะไร เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดวีแชตพอดี เห็นมีข้อความใหม่เด้งขึ้นมา จึงกดเข้าไปอ่าน เป็นข้อความจากหลีพ่านส่งมาว่า

"พี่สาวคะ คืนนี้หนูมีการแสดงที่อาคารศูนย์ศิลปะนักศึกษา มหาวิทยาลัยในเมืองหลวง พี่สาวพอจะมีเวลาแวะมาดูไหมคะ?"

ฉินหรูเยียนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอียงศีรษะไปสะกิดชายเสื้อลู่จิ่งเชินเบาๆ

ลู่จิ่งเชินก้มลงมองเธอด้วยสายตาอ่อนโยน "มีอะไรหรือเปล่าครับ?"

"มีน้องคนรู้จักชวนหนูไปดูการแสดงของเขาที่มหาวิทยาลัยในเมืองหลวงคืนนี้ค่ะ พี่ลู่พอจะมีเวลาว่างไปเป็นเพื่อนหนูไหมคะ?"

ตอนแรกเธอตั้งใจว่าจะไปคนเดียว แต่ในเมื่อวันนี้ลู่จิ่งเชินอยู่ด้วย เธอจึงถามความเห็นเขาสักหน่อย

ลู่จิ่งเชินพยักหน้า "วันนี้ไม่มีธุระอื่นอยู่แล้ว เธอจัดการได้เลยครับ"

เธอส่งเสียงรับคำในลำคอ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์ตอบกลับไป

ณ ศูนย์สโมสรนักศึกษา มหาวิทยาลัยในเมืองหลวง

หลีพ่านอ่านข้อความตอบกลับจากฉินหรูเยียนแล้วก็ยิ้มออกมา

เธอเป็นหนึ่งในสมาชิกฝ่ายศิลปวัฒนธรรมของสโมสรนักศึกษา แม้จะเรียนเอกคอมพิวเตอร์ก็ตาม ครั้งนี้เป็นงานแสดงฉลองครบรอบวันสถาปนามหาวิทยาลัย ปกติแล้วคณะคอมพิวเตอร์จะมีจำนวนนักศึกษาชายมากกว่าหญิง อีกทั้งเธอยังเป็นกรรมการสโมสรนักศึกษาด้วย จึงไม่สามารถปฏิเสธงานนี้ได้ เธอจึงบอกกล่าวกับประธานสโมสรนักศึกษาก่อนจะเดินออกมา

วันนี้เธอนัดกับกู้เจ๋อว่าจะออกไปทานมื้อเที่ยงด้วยกัน ส่วนฉินสือในเวลานี้เพิ่งเดินมาถึงหน้าประตูมหาวิทยาลัย เขาพิมพ์ข้อความส่งหาเฉิงอวี่ไป๋ ทั้งสองคนเพิ่งรู้จักกันได้ไม่นาน แต่เพราะความสัมพันธ์กับลู่จิ่งเชิน ทำให้เขาค่อนข้างสะดวกในการไปมาหาสู่คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยในเมืองหลวง อีกทั้งเหล่าอาจารย์คณะแพทย์ก็ยังให้เกียรติเขาอยู่บ้างไม่มากก็น้อย

จังหวะนั้นหลีพ่านก็เดินออกมาจากศูนย์สโมสรนักศึกษาพอดี ทั้งสองคนเดินสวนกันที่หน้าประตูมหาวิทยาลัย ฉินสือเหลียวหลังกลับไปมองแผ่นหลังของเธอแล้วยิ้มมุมปาก สาวน้อยคนนี้หน้าตาสวยใช้ได้เลย ดูท่าทางจะมีคาแรคเตอร์ดีเหมือนกันนะ เขาคิดพลางส่ายหัวเบาๆ ก่อนจะเดินต่อไปทางตึกคณะแพทยศาสตร์

หลีพ่านเดินตรงไปทางสถานีรถไฟใต้ดินโดยไม่วอกแวก วันนี้เธอออกจากบ้านสายไปหน่อย แถมยังเสียเวลาอยู่ที่ศูนย์สโมสรนักศึกษาไปตั้งเกือบครึ่งชั่วโมง ตอนนี้จึงค่อนข้างรีบ ตอนแรกเธอตั้งใจจะเรียกแท็กซี่ แต่ก็กลัวรถติด คิดอยู่ครู่หนึ่งก็นึกได้ว่านั่งรถไฟใต้ดินแค่สองสถานีก็ถึง ใช้เวลาสิบกว่านาทีเท่านั้น เธอจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความหากู้เจ๋อ

ทั้งสองนัดกันที่ร้านหม้อไฟแห่งหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกลจากมหาวิทยาลัยในเมืองหลวง เมื่อหลีพ่านมาถึง กู้เจ๋อก็มาถึงก่อนหน้านานพอสมควรแล้ว เขาลุกขึ้นยืนเพื่อรับกระเป๋าจากมือเธอ ก่อนจะช่วยรับเสื้อแจ็กเก็ตที่เธอถอดออกไปด้วย

"เดินช้าๆ สิ จะรีบร้อนอะไรขนาดนั้น" กู้เจ๋อกุมมือเธอไว้พลางพาไปนั่งฝั่งเดียวกัน เขาสอดมือไปจัดปอยผมข้างหูให้หลีพ่านเบาๆ

"วันนี้ติดธุระที่ศูนย์สโมสรนักศึกษานิดหน่อย เลยทำให้คุณต้องรอนานเลย" หลีพ่านยิ้มทะเล้น ทั้งคู่คบหากันมาเกือบสองปีแล้ว ความสัมพันธ์นับว่าแน่นแฟ้นมาก เพียงแต่กู้เจ๋อเรียนอยู่อีกมหาวิทยาลัยหนึ่งซึ่งห่างจากมหาวิทยาลัยในเมืองหลวงออกไปกว่าสิบกิโลเมตร ทั้งสองจึงได้เจอกันเฉพาะช่วงสุดสัปดาห์หรือวันหยุดเท่านั้น

"ผมก็เพิ่งมาถึงเมื่อสักครู่นี้เอง สั่งหม้อหยินหยางไว้แล้วนะ สั่งอาหารไปบ้างแล้ว เธออยากเพิ่มอะไรอีกไหม?" เขาเลื่อนเมนูไปวางตรงหน้าเธอ หลีพ่านรับมาดูผ่านๆ ก่อนจะหยิบปากกาติ๊กเพิ่มไปอีกสองสามอย่างแล้วส่งคืนให้กู้เจ๋อ กู้เจ๋อรับมาดูแล้วก็ต้องอมยิ้ม เพราะเธอกดสั่งเนื้อเพิ่มไปแค่จานเดียว ที่เหลือเป็นผักทั้งหมด เขาเดินเอาใบรายการไปวางไว้ที่ประตูห้องส่วนตัวแล้วกดกริ่งเรียกพนักงานให้มาเก็บใบสั่งอาหาร

เขากลับมานั่งที่เดิมแล้วมองหลีพ่านด้วยรอยยิ้ม "ทำไมวันนี้สั่งแต่ผักอีกล่ะ"

หลีพ่านส่ายหน้า "เย็นนี้ที่โรงเรียนมีการแสดงน่ะค่ะ กลางวันนี้เลยอยากทานอะไรเบาๆ หน่อย เดี๋ยวหนูจะเน้นทานฝั่งน้ำซุปใส รสชาติหม่าล่ามันแรงเกินไป"

ทุกครั้งที่ทานหม้อไฟเผ็ดๆ ต่อให้กลับไปอาบน้ำสระผมและเปลี่ยนชุดแล้ว เธอก็ยังรู้สึกว่ากลิ่นมันยังติดตัวอยู่ดี

กู้เจ๋อขานรับในลำคอพร้อมกับรินน้ำอุ่นใส่แก้วให้เธอ "ไม่ชวนผมไปดูด้วยเหรอ?"

หลีพ่านยกแก้วขึ้นจิบ ก่อนจะยิ้มพลางมองเขา "ไม่ใช่ว่าคืนนี้คุณมีนัดไปงานเลี้ยงรับรองกับอาจารย์ที่ปรึกษาเหรอคะ?"

กู้เจ๋อเรียนสาขาการเงินและใกล้จะเรียนจบแล้ว เขาตั้งใจจะสอบต่อระดับปริญญาโท อาจารย์ที่ปรึกษาค่อนข้างเอ็นดูและมองเห็นแวว จึงมักจะพาเขาติดสอยห้อยตามไปในงานต่างๆ ที่เหมาะสมอยู่เสมอ ซึ่งนับเป็นโอกาสที่หาได้ยากและมาจากความขยันหมั่นเพียรของเขาเองตลอดช่วงเวลาในมหาวิทยาลัย

กู้เจ๋อยิ้ม "ถ้างานเลิกเร็ว ผมจะแวะไปหานะ ได้ไหมล่ะ?"

หลีพ่านหลุบสายตาลง แม้ทั้งสองจะคบกันมาสองปีแล้ว แต่ก็ยังไม่มีความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดกันมากเกินเลย คำพูดของเขาดูมีความกำกวมเล็กน้อย แต่หลีพ่านก็ไม่รู้จะจับผิดอะไร

"ถ้าทางนั้นเลิกเร็ว ก็ส่งข้อความมาบอกหนูนะคะ หนูจะรอ"

"ได้ครับ" กู้เจ๋อลุกขึ้นไปนั่งฝั่งตรงข้ามกับเธอ ทันใดนั้นมีเสียงเคาะประตู พนักงานยกหม้อไฟเข้ามาเสิร์ฟ กู้เจ๋อเอื้อมมือไปกันตัวหลีพ่านไว้หลวมๆ เพื่อป้องกันความร้อน จนกระทั่งวางหม้อไฟเรียบร้อยแล้วเขาถึงค่อยปล่อยเธอ

หลีพ่านมองเขาแล้วยิ้ม "ทำไมคุณถึงได้ใส่ใจขนาดนี้ล่ะคะ?"

กู้เจ๋อเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยพลางหยิบเนื้อและผักที่เธอชอบใส่ลงไปในฝั่งน้ำซุปใสแล้วยิ้มตอบ "มันไม่ใช่หน้าที่ที่ผมควรทำเหรอครับ?"

หลีพ่านร้องอ๋อในลำคอ ก่อนจะยกน้ำชาอุ่นๆ ขึ้นจิบ ดวงตาก็เฝ้าจ้องมองเนื้อในหม้อซุปใสไม่วางตา

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง