บทที่ 79 ชมการแสดง 2 (ความคลุมเครือ)

กู้เจ๋อยิ้มบางๆ พลางคีบเนื้อที่ลวกสุกกำลังดีใส่จานให้เธอ ทั้งคู่จัดการมื้อนี้กันอย่างรวดเร็ว

จากนั้นเขาอาสาไปส่งหลีพ่านที่มหาวิทยาลัยในเมืองหลวง ก่อนจะหันหลังเดินจากไป

หลีพ่านมองตามแผ่นหลังของเขาไปจนลับสายตา ถึงได้หันกลับแล้วเดินเข้าหอพัก

พอถึงห้อง เธอก็หยิบชุดสำหรับเปลี่ยนไปสระผมและอาบน้ำ กว่าจะจัดการธุระส่วนตัวเสร็จก็เกือบจะบ่ายสามโมงแล้ว

งานฉลองครบรอบมหาวิทยาลัยจะเริ่มตอนหกโมงเย็น เธอต้องรีบไปเตรียมตัวที่สภานักเรียนเสียหน่อย

หลีพ่านหยิบชุดที่ฉินหรูเยียนซื้อให้จากกระเป๋าเดินทางมาใส่ถุง จากนั้นจึงหิ้วถุงเดินออกจากหอพัก มุ่งหน้าไปยังศูนย์สภานักเรียน

ทางด้านฉินหรูเยียนและลู่จิ่งเชิน หลังจากทานมื้อเที่ยงที่บ้านตระกูลฉินเสร็จ ทั้งคู่ก็พากันขึ้นไปนอนพักผ่อนที่ห้อง ช่วงนี้เธอรู้สึกง่วงบ่อยผิดปกติ

ส่วนลู่จิ่งเชินก็นั่งคุยเรื่องงานกับฉินเฉาหยางอยู่ที่ห้องนั่งเล่น เขาหยิบยกสถานการณ์ในตลาดช่วงนี้มาวิเคราะห์ให้ฉินเฉาหยางฟังพร้อมกับแลกเปลี่ยนความคิดเห็น ฉินเฉาหยางได้แต่พยักหน้าตาม เพราะวงการธุรกิจนั้นเปลี่ยนแปลงรวดเร็วนัก แม้เขาจะมีประสบการณ์โชกโชน แต่อายุที่มากขึ้นทำให้บางครั้งวิสัยทัศน์ก็ไม่เฉียบคมเท่าแต่ก่อน อีกทั้งการทำงานก็เริ่มมีความลังเลไม่กล้าตัดสินใจ

ทว่าหลังจากได้ฟังลู่จิ่งเชินวิเคราะห์ให้เห็นภาพ จุดที่เขาเคยติดขัดและไม่เข้าใจมานานก็กระจ่างขึ้นในทันที

ฉินเฉาหยางยกแก้วน้ำชาขึ้นจิบแล้ววางลง ก่อนจะเอ่ยปากยิ้มๆ "มิน่าล่ะ พอกลุ่มลู่ซื่อมาอยู่ในมือเธอ ไม่กี่ปีก็ขยายธุรกิจไปได้ไกลขนาดนี้"

ที่น่าทึ่งกว่าคือลู่จิ่งเชินยังอายุน้อยขนาดนี้ ฉินเฉาหยางได้แต่ทอดถอนใจ โชคดีที่บริษัทยาฉินซื่อกับกลุ่มลู่ซื่อไม่มีผลประโยชน์ทับซ้อนกัน อีกทั้งลู่จิ่งเชินยังคอยสนับสนุนให้ธุรกิจขนาดเล็กได้เติบโต ไม่อย่างนั้นเขาคงแอบหวั่นใจว่าสักวันเส้นทางของบริษัทยาฉินซื่อคงถูกปิดตายเป็นแน่

ลู่จิ่งเชินส่ายหน้า "คุณอาพูดเกินไปครับ ตอนที่คุณปู่ก่อตั้งกลุ่มลู่ซื่อ ท่านอาศัยจังหวะที่ธุรกิจในประเทศกำลังเติบโต ส่วนคุณพ่อก็วางรากฐานดูแลกลุ่มลู่ซื่อมาหลายสิบปี ทั้งหมดนั้นเป็นความดีความชอบของท่านทั้งนั้น ผมก็แค่เข้ามารับช่วงต่อที่ท่านสร้างไว้อย่างมั่นคงแล้วเท่านั้นเองครับ"

ฉินเฉาหยางไม่ได้พูดอะไรต่อ เพียงแค่ยิ้ม หลานเขยคนนี้ทั้งมีความสามารถ กล้าตัดสินใจ และมีวิสัยทัศน์ ที่สำคัญยังเป็นคนถ่อมตัว ซึ่งหาได้ยากยิ่งนัก

ที่ชั้นบนของบ้าน ฉินหรูเยียนนอนหลับยาวจนถึงเกือบสี่โมงเย็นถึงได้ตื่นขึ้นมา

พอลืมตาตื่นก็พบว่าลู่จิ่งเชินนั่งอยู่ข้างๆ ในมือถือแล็ปท็อปและกำลังพิมพ์งานอย่างขะมักเขม้น

เธอพลิกตัวขยับเข้าไปใกล้ ก่อนจะหนุนหัวลงบนตักของเขาพลางเอ่ยถามเสียงอู้อี้ "คุณทำอะไรอยู่คะ?"

ขณะนั้นลู่จิ่งเชินกำลังตรวจสอบเอกสารที่เฉิงซวี่ส่งมาให้ แววตาคมกริบฉายความเย็นชาขณะจดจ้องอยู่บนหน้าจอคอมพิวเตอร์ ทันทีที่ได้ยินเสียงขยับตัวของเธอ เขาก็ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ เขาโน้มตัวลงมองศีรษะของหญิงสาวที่หนุนอยู่บนตักตัวเอง จากนั้นจึงพับหน้าจอแล็ปท็อปปิดลงแล้วเอื้อมมือไปบีบใบหูของเธอเบาๆ

"ดูเอกสารนิดหน่อยครับ ตื่นแล้วเหรอ?"

ฉินหรูเยียนครางรับในลำคอ "ตื่นเต็มตาแล้วค่ะ เดี๋ยวต้องไปที่มหาวิทยาลัยในเมืองหลวงต่อ"

ลู่จิ่งเชินยิ้ม "เธอลุกขึ้นก่อนดีไหม?"

เธอขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความไม่พอใจ "ทำไมคะ ก็นอนอยู่นี่ไง?"

เขาหัวเราะอย่างจนใจ "ไม่ได้ทำไมหรอกครับ แค่ท่าทางนี้มันอาจจะดู… ล่อแหลมไปหน่อย ผมกลัวจะเข้าใจผิดว่าเธอกำลังยั่วผมอยู่"

ฉินหรูเยียนชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าตอนนี้เธอนอนหนุนตักเขาอยู่ แถมยังอยู่ใกล้กับจุดที่ไม่ควรจะใกล้ขนาดนั้นเข้าจริงๆ

เธอรีบลุกพรวดขึ้นมาทันที พลางยกมือขึ้นแตะจมูกแก้เก้อก่อนจะเอ่ยเสียงเบา "เพิ่งตื่นน่ะค่ะ สมองเลยยังมึนๆ อยู่ ได้เวลาแล้ว เราไปเตรียมตัวกันเถอะ"

เธอผละออกจากตักของลู่จิ่งเชิน เลิกผ้าห่มออกแล้วเดินเข้าห้องน้ำไปล้างหน้าก่อนจะกลับออกมา

ลู่จิ่งเชินมองตามแผ่นหลังของเธอแล้วได้แต่ถอนหายใจ

หลังจากทั้งคู่ลงมาจากชั้นบนและบอกลาอาฉินเฉาหยางกับอาสะใภ้แล้ว ก็พากันออกเดินทาง

ลู่จิ่งเชินยังคงจับมือเธอไว้เช่นเคย เมื่อถึงลานจอดรถเขาก็เปิดประตูฝั่งผู้โดยสารให้ฉินหรูเยียนนั่ง จากนั้นจึงเดินอ้อมไปฝั่งคนขับแล้วขึ้นรถ

"รีบไปหรือเปล่าครับ? แวะซื้อชานมก่อนไหม?" ลู่จิ่งเชินก้มลงคาดเข็มขัดนิรภัยให้เธอพลางเอ่ยถาม

ฉินหรูเยียนพยักหน้า "แวะซื้อชานมสักสองแก้วก็ดีค่ะ เอาเป็นชานมไข่มุกสตรอว์เบอร์รีสองแก้ว แก้วหนึ่งหวานปกติ อีกแก้วหวานน้อยค่ะ"

ลู่จิ่งเชินยิ้ม "สั่งสองแก้ว จะแบ่งให้ผมแก้วหนึ่งเหรอครับ?"

ฉินหรูเยียนยิ้ม "ซื้อให้น้องหลีพ่านน่ะค่ะ เธอบอกว่าต้องขึ้นแสดงเต้น คงต้องคุมน้ำหนักอยู่ เลยซื้อแบบหวานน้อยให้เธอดีกว่า"

ลู่จิ่งเชินมองเอวบางของเธอแวบหนึ่ง "ทำไมเธอดื่มแบบหวานปกติถึงไม่อ้วน แถมยังผอมขนาดนี้ล่ะ?"

ฉินหรูเยียนตอบอย่างไม่ใส่ใจนัก "สงสัยเป็นเพราะระบบเผาผลาญฉันแปลกประหลาดละมั้งคะ?"

ลู่จิ่งเชินยอมใจ "ครับ ได้หมดเลย งั้นไปซื้อชานมก่อนแล้วค่อยไปมหาวิทยาลัยในเมืองหลวงกัน"

ฉินหรูเยียนตอบรับ

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ทั้งคู่ก็มาถึงหน้ามหาวิทยาลัยในเมืองหลวง

ฉินหรูเยียนเปิดประตูรถก้าวลงมา ตอนนี้หน้ามหาวิทยาลัยมีผู้คนพลุกพล่าน เธอจึงขมวดคิ้วเล็กน้อย ทันใดนั้นลู่จิ่งเชินก็เดินตามมา มือข้างหนึ่งหยิบหมวกแก๊ปมาสวมให้เธอพร้อมกับกุมมือเธอไว้ ส่วนมืออีกข้างถือถุงชานมสองแก้ว

"รู้ใช่ไหมครับว่าต้องไปตึกไหน?" เขารู้ดีว่าเธอเพิ่งกลับมาจากต่างประเทศได้แปดปี

ฉินหรูเยียนพยักหน้า "เคยมาสองสามครั้งค่ะ"

ทั้งคู่เดินเข้าไปด้านในด้วยกัน ลู่จิ่งเชินปกติเป็นคนเก็บตัว ผู้คนส่วนใหญ่จึงเห็นเขาผ่านข่าวเศรษฐกิจเท่านั้น มหาวิทยาลัยในเมืองหลวงเป็นสถานศึกษาชั้นนำ นักศึกษาที่นี่จึงมุ่งมั่นแต่เรื่องเรียนและไม่ค่อยสนใจกระแสสังคมเท่าไหร่นัก จึงไม่ใช่เรื่องแปลกที่หลายคนจะจำเขาไม่ได้ ทว่าถึงอย่างนั้น สายตาของผู้คนก็ยังอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองมาทางนี้อยู่ดี

ทั้งคู่มีรูปลักษณ์โดดเด่นสะดุดตา โดยเฉพาะลู่จิ่งเชินที่ดูสูงส่งและสง่างามจนไม่อาจปิดบังได้ เขาทั้งสูงโปร่ง โครงหน้าชัดคม ดวงตาคมเข้มดุจดวงดาว ใบหน้าเรียบเฉยดูเย็นชาและเข้าถึงยาก ทว่าบางจังหวะเขากลับก้มลงพูดคุยกับหญิงสาวข้างกายด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ลดทอนความน่าเกรงขามรอบตัวลงไปอย่างเห็นได้ชัด

บริเวณหน้าอาคารเรียน อธิการบดีกำลังยืนต้อนรับแขกอยู่หน้าหอประชุม งานฉลองครบรอบมหาวิทยาลัยวันนี้ นอกจากนักศึกษาแล้ว ยังมีเหล่าศิษย์เก่าดีเด่นที่ประสบความสำเร็จในหลากหลายสาขาอาชีพมาร่วมงานมากมาย แขกที่มาในวันนี้มีทั้งนักธุรกิจและนักการเมืองชั้นนำ ทำให้อธิการบดีต้องออกมาต้อนรับแขกเหรื่อตั้งแต่เนิ่นๆ

ทันทีที่ลู่จิ่งเชินกับฉินหรูเยียนเดินมาถึง อธิการบดีที่กำลังแย้มยิ้มทักทายนักการเมืองท่านหนึ่งก็ชะงักไป เขาขยี้ตาด้วยความไม่อยากจะเชื่อสายตา ก่อนจะพบว่าเขาไม่ได้มองผิดไปจริงๆ

เขาเอ่ยขอโทษแขกท่านนั้นก่อนจะรีบก้าวยาวๆ ตรงเข้ามาหาทั้งสอง

"คุณลู่…" อธิการบดียังพูดไม่ทันขาดคำ ลู่จิ่งเชินก็ยกมือขึ้นห้ามไว้เสียก่อน

"ท่านอธิการบดีโจว วันนี้ผมมาธุระส่วนตัว ไม่ต้องมากพิธีหรอกครับ"

อธิการบดีโจวแย้มยิ้ม พลางเหลือบมองหญิงสาวข้างกายลู่จิ่งเชินโดยไม่รู้ตัว เขาไม่คิดว่าจะได้พบกับลู่จิ่งเชินในงานฉลองครบรอบมหาวิทยาลัยแบบนี้ เพราะแม้ชื่อเสียงของเขาจะโด่งดังมากในแวดวงธุรกิจ แต่คนที่เคยเจอตัวจริงนั้นมีน้อยนัก ยิ่งเห็นเขาควงแขนหญิงสาวออกงานในที่สาธารณะแบบนี้ อธิการบดีก็รู้สึกตกตะลึงปนอยากรู้อยากเห็นขึ้นมาทันที

ชายหนุ่มขึ้นชื่อเรื่องไม่เข้าใกล้ผู้หญิง หลายปีมานี้ไม่เคยมีข่าวฉาวเรื่องชู้สาวเลยแม้แต่นิดเดียว หญิงสาวข้างกายเขาสวมหมวกแก๊ปปิดบังใบหน้าเอาไว้จนมองเห็นได้ไม่ชัดเจน เห็นเพียงคางเรียวสีขาวนวลกับกลิ่นอายเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากตัวเธอ ลู่จิ่งเชินไม่มีท่าทีว่าจะแนะนำเธอให้เขารู้จัก ซึ่งมีความเป็นไปได้เพียงสองอย่างเท่านั้น หนึ่งคือเขาไม่ได้ให้ความสำคัญกับเธอ หรืออีกอย่างคือเขาให้ความสำคัญกับเธอมาก… เขาเองก็บอกไม่ถูกเหมือนกัน แต่อดรู้สึกไม่ได้ว่าน่าจะเป็นอย่างหลังมากกว่า

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง