บทที่ 80 หวั่นไหว 1 (ฉินสือ)

อธิการบดีโจวถอนสายตาที่พินิจพิเคราะห์ฉินหรูเยียนอยู่ออกมา เขาหลุบตาลงเล็กน้อย ท่าทางดูประหม่าขึ้นมานิดหน่อย

ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากส่งบัตรเชิญไปให้ลู่จิ่งเชิน สมัยก่อนลู่จิ่งเชินเองก็จบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยในเมืองหลวงแห่งนี้ แต่คนระดับนี้ใช่ว่าใครจะเชิญได้ง่ายๆ และคงไม่มีใครกล้าเชิญด้วยซ้ำ

ลู่จิ่งเชินตอบรับในลำคอ “รบกวนอธิการบดีช่วยจัดที่นั่งให้สองที่นะครับ พอคนในหอประชุมเริ่มเข้าที่กันแล้ว เราจะเดินเข้าไปทางด้านข้างเอง”

วันนี้เขาเพียงแค่ตั้งใจมาเป็นเพื่อนฉินหรูเยียนเท่านั้น ไม่อยากให้เป็นที่ฮือฮา

อธิการบดีโจวยิ้มและพยักหน้า “เรื่องนั้นย่อมได้อยู่แล้วครับ ผมจะจัดที่นั่งแถวแรกตรงกลางไว้ให้สองที่นะครับ”

ฉินหรูเยียนส่ายหน้า “ไม่ต้องเกรงใจขนาดนั้นหรอกค่ะอธิการบดี เราขอนั่งข้างหลังก็พอ”

เธอเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย อธิการบดีโจวจึงได้เห็นใบหน้าของเธอชัดๆ ความรู้สึกแรกที่แวบเข้ามาคือ สวย… สวยมาก เขาหาคนสวยขนาดนี้ทั่วทั้งมหาวิทยาลัยในเมืองหลวงยังไม่เคยเจอ

เครื่องหน้าสวยคม ผิวพรรณขาวผ่อง น้ำเสียงราบเรียบเย็นชา แววตาเยาว์วัยทว่าดื้อรั้นคู่นั้นมีความเย็นชาเจืออยู่เล็กน้อย ต่อให้ไม่ได้ยืนอยู่ข้างลู่จิ่งเชิน เธอก็เป็นคนที่มีรัศมีโดดเด่นจนไม่อาจมองข้ามได้

แม้คนที่รู้จักลู่จิ่งเชินจะมีน้อย แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มี โดยเฉพาะวันนี้มีทั้งนักธุรกิจและเจ้าหน้าที่รัฐมาร่วมงานด้วย

ฉินหรูเยียนคาดการณ์ไว้ตั้งแต่ตอนมากับเขาแล้วว่าต้องเจอสถานการณ์แบบนี้ เธอเป็นพวกไม่ชอบที่คนเยอะๆ และเกลียดความวุ่นวายเพราะมันน่ารำคาญ

เธอหยิบแมสก์ออกมาสองชิ้นจากกระเป๋าแล้วยัดใส่มือลู่จิ่งเชิน เขาปรายตามองเธอแวบหนึ่ง ก่อนจะรับไปอย่างเชื่องช้าแล้วหยิบขึ้นมาสวม

ฉินหรูเยียนถึงได้ดึงมือกลับด้วยความพอใจ แล้วหยิบอีกชิ้นขึ้นมาสวมเอง

ลู่จิ่งเชินหันไปคุยกับอธิการบดีอีกสองสามคำก่อนจะเดินแยกตัวออกไป

ฉินหรูเยียนส่งข้อความหาหลีพ่านว่าเธอมาถึงแล้ว ก่อนจะเก็บโทรศัพท์

ทางด้านหลัง ทั้งสองเดินเข้าหอประชุมไป อธิการบดีโจวถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ตอนที่คุยกับลู่จิ่งเชินเมื่อครู่ เขาแทบไม่กล้าหายใจแรงเลยด้วยซ้ำ เขาใช้มือลูบหน้าตัวเองแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหารองอธิการบดีเพื่อตรวจสอบกำหนดการแสดงของวันนี้อีกครั้ง

เวลานี้หลีพ่านกำลังแต่งหน้าอยู่ที่หลังเวที เธอต้องแสดงระบำเดี่ยว ตอนนี้เปลี่ยนชุดที่ฉินหรูเยียนซื้อให้เรียบร้อยแล้ว

เธอเป็นคนหน้าตาดี รูปร่างสูงโปร่ง ผิวพรรณขาวผ่อง ใบหน้ากลมป้อมแบบเด็กๆ ยังดูไร้เดียงสาอยู่มาก

หลังเวทีคนค่อนข้างเยอะ ตอนที่ได้รับวีแชตจากฉินหรูเยียน เป็นจังหวะเดียวกับที่ถึงคิวแต่งหน้าของเธอพอดี เธอจึงยิ้มพลางหยิบโทรศัพท์มาพิมพ์ตอบ

คนที่แต่งหน้าให้เธอคือคนประสานงานของงานนี้ ซึ่งเป็นรุ่นพี่ที่เรียนก่อนเธอหนึ่งปี

“พ่านพ่านส่งข้อความหาแฟนเหรอ?” รุ่นพี่ถาม ทั้งสองสนิทกันพอสมควร จึงรู้ว่าหลีพ่านมีแฟนที่เรียนอยู่มหาวิทยาลัยอื่น

หลีพ่านยิ้มแล้วส่ายหน้า “ไม่ใช่ค่ะ เป็นข้อความที่ส่งหาพี่สาวคนหนึ่ง วันนี้เธอตั้งใจมาดูฉันแสดงโดยเฉพาะเลยค่ะ”

เธอเป็นห่วงว่าตอนฉินหรูเยียนเข้ามาจะไม่มีที่นั่ง กำลังจะบอกว่าเก็บที่ไว้ให้แล้ว ฉินหรูเยียนก็ส่งรูปผังที่นั่งในหอประชุมที่เจ้าตัวนั่งเรียบร้อยแล้วมาให้

รุ่นพี่หัวเราะ “งั้นพี่ต้องแต่งให้พ่านพ่านของเราสวยกว่านี้หน่อยแล้วล่ะ แต่ชุดนี้สวยมากจริงๆ แถมน่ารักไม่เหมือนใครด้วย ซื้อที่ไหนเหรอ? คราวหน้าพี่จะไปเดินดูบ้าง”

เธอพินิจดูชุดบนตัวของหลีพ่าน เสื้อสเวตเตอร์สั้นสีดำจับคู่กับกระโปรงผ้าแก้วเอวสูงสีเดียวกัน ดีไซน์ดูเรียบง่ายแต่กลับมีรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ เยอะมาก ไม่ว่าจะเป็นงานปักลายกุหลาบที่แขนเสื้อ หรือประกายระยิบระยับของเพชรเม็ดเล็กๆ บนกระโปรงผ้าแก้ว พออยู่บนตัวหลีพ่านแล้ว ให้ความรู้สึกเหมือนชุดที่ตัดเย็บมาเพื่อเธอโดยเฉพาะ

หลีพ่านเม้มปากแล้วยิ้มกว้าง “เป็นพี่สาวที่มาดูการแสดงวันนี้ซื้อให้ค่ะ เป็นแบรนด์ของเธอเอง ร้านอยู่ที่ซีบีดี แต่เห็นว่าเสื้อผ้าในร้านขายหมดเกลี้ยงไปนานแล้ว ตอนนี้มีแต่พรีออร์เดอร์ พี่ลองไปติดตามเวยป๋อของแบรนด์ดูนะคะ ชื่อสตูดิโอเสื้อผ้าหลิงซีค่ะ”

รุ่นพี่พยักหน้าขณะแต่งหน้าให้เธอ “เดี๋ยวแต่งเสร็จพี่จะรีบไปกดติดตามเลย ขอบใจนะพ่านพ่านตัวน้อย”

ในหอประชุม ฉินหรูเยียนจูงมือลู่จิ่งเชินไปนั่งในตำแหน่งแถวหลังๆ ตอนนี้ในหอประชุมยังไม่เปิดไฟ แสงสว่างค่อนข้างน้อย คนส่วนใหญ่มักจะไปนั่งข้างหน้ากัน การที่ทั้งสองคนนั่งอยู่แถวหลังจึงดูค่อนข้างโดดเด่นสะดุดตา

คนรอบข้างบางครั้งก็หันมามองทั้งคู่ แต่เพราะสวมแมสก์อยู่จึงมองเห็นใบหน้าไม่ชัด ทุกคนจึงแค่มองแวบหนึ่งแล้วก็หันกลับไป

ฉินหรูเยียนรู้สึกขอบคุณนิสัยที่ชอบพกแมสก์ติดกระเป๋าตลอดเวลาของตัวเองจริงๆ

เธอส่งรูปให้หลีพ่าน และบอกว่าซื้อชานมมาฝาก ถ้าสะดวกให้แวะมาเอา พอเก็บโทรศัพท์ก็ถูกใครบางคนแตะไหล่เบาๆ

เธอหันไปมองอย่างรำคาญใจเล็กน้อย แต่วินาทีถัดมาก็เห็นเฉิงอวี่ไป๋กับฉินสือยืนอยู่ข้างหลังเธอ

“พี่… สองคนมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงคะ?” เธอแปลกใจเล็กน้อย

“เห็นเงาคนที่กำลังคุยกับอธิการบดีโจวอยู่ไกลๆ คุ้นตาเหมือนจะเป็นพวกเธอ เลยลองเดินมาดู ไม่คิดว่าจะใช่จริงๆ”

ฉินสืออธิบาย ลู่จิ่งเชินเองเมื่อเห็นฉินหรูเยียนหันไป ก็รีบหันไปดูและพบทั้งสองคน เขาเรียกฉินสือว่าพี่ตามฉินหรูเยียน ก่อนจะพยักหน้าให้เฉิงอวี่ไป๋ ทั้งสองไม่ได้สนิทกันมาก และปกติเขาก็เป็นคนพูดน้อยเวลาอยู่ต่อหน้าคนอื่นอยู่แล้ว

ทั้งสองคนถือโอกาสนั่งลงข้างๆ ฉินหรูเยียน เฉิงอวี่ไป๋ยิ้มออกมาเล็กน้อย “อธิการบดีโจวบอกผมตั้งแต่เช้าตรู่ว่าให้มาดูการแสดงวันนี้ เขาบอกว่าถ้าผมยังขลุกอยู่ในห้องแล็บต่อไปคงได้ขึ้นราแน่ๆ เลยให้ผมออกมาสูดอากาศบ้าง ไม่คิดเลยว่าจะมาเจอฉินสือที่หน้าประตู แล้วยังมาเจอคุณที่นี่อีก”

เขาก้มหน้าลงไปพูดประโยคหนึ่ง “แต่พวกคุณสองคนเป็นพี่น้องกัน ทำไมถึงไม่เห็นเคยบอกผมเลยล่ะ?”

ครั้งก่อนเขาเคยเปรยๆ ว่าช่วงนี้ฉินสือชอบมาหาเขา ตอนนั้นปฏิกิริยาของเธอดูแปลกๆ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา ทั้งคู่แซ่ฉินเหมือนกัน เขาก็พอจะเดาได้ว่าทั้งสองน่าจะมีความเกี่ยวข้องกัน

เพียงแต่เขานึกถึงบริษัทยาฉินซื่อของทางบ้านฉินสือ ดูเหมือนจะไม่ได้ร่ำรวยขนาดที่ทำให้ฉินหรูเยียนเอาเงินมาสนับสนุนงานวิจัยให้เขาได้ตลอดเวลานี่นา? เขาสงสัยจริงๆ ว่าเธอเอาเงินมากมายขนาดนั้นมาจากไหนมาลงทุนกับเขา

อีกอย่างเธอเพิ่งแต่งงานกับลู่จิ่งเชินได้ไม่นาน คงไม่ใช่เงินจากทางลู่จิ่งเชินแน่ๆ เพราะเธอเริ่มให้เงินสนับสนุนงานวิจัยเขามาตั้งสามปีแล้ว

“คุณก็ไม่ได้ถาม แล้วฉันจะบอกคุณทำไมล่ะ?”

พูดจบเธอก็ขยับหมวกให้ต่ำลง “พวกคุณสองคนไปนั่งที่อื่นไม่ได้เหรอ?”

ฉินสือทำหน้าสงสัย “ทำไมล่ะ?”

ฉินหรูเยียนชี้ไปที่ใบหน้าของทั้งสองคน “ไม่เห็นเหรอว่าคนมองพวกคุณกันเต็มเลย”

เธอและลู่จิ่งเชินตั้งใจใส่แมสก์มาเพราะไม่อยากเป็นจุดสนใจ แต่ตอนนี้สองคนนี้มานั่งข้างๆ เธอ ถึงหน้าตาจะไม่ได้ดูดีเท่าลู่จิ่งเชิน แต่ก็ถือว่าอยู่ในระดับที่ดูดีมาก เกรงว่าในมหาวิทยาลัยในเมืองหลวงจะหาคนที่ดูดีกว่าพวกเขาก็คงมีน้อยเต็มที

เฉิงอวี่ไป๋เพียงแค่ยิ้ม เขาหยิบแมสก์อนามัยแบบใช้ครั้งเดียวทิ้งที่ยังอยู่ในซองออกมาสองอัน ยื่นให้ฉินสืออันหนึ่ง แล้วตัวเองก็แกะออกมาใส่ ก่อนจะหันมามองฉินหรูเยียน “แบบนี้คงได้แล้วใช่ไหม?”

ฉินหรูเยียนมองดู ถึงจะปิดบังความสดใสที่ฉายชัดในแววตาของพวกเขาไม่ได้ แต่แสงตรงนี้ก็ไม่ค่อยสว่างนัก ถือว่าพอถูไถไปได้

เธอจึงพยักหน้าส่งๆ แล้วหันกลับไปคุยกับลู่จิ่งเชินต่อ

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง