บทที่ 81 หวั่นไหว 2 (ฉินสือ) & พี่เยียนผู้เห็นแฟนดีกว่าเพื่อน

เฉิงอวี่ไป๋เอียงคอไปกระซิบกับฉินสือ "นี่พอมีสามีแล้ว เลยถึงกับละเลยพี่ชายอย่างนายไปเลยหรือไง?"

ฉินสือมองดูทั้งสองคนที่กำลังคุยกันอย่างออกรส ลู่จิ่งเชินก้มลงไปคุยกับเธอบ้างเป็นครั้งคราว แต่ส่วนใหญ่เขามักจะนั่งฟังเธอพูดเงียบๆ มากกว่า ในมือเขาถือแก้วชานมไว้ และบางครั้งก็นำหลอดจ่อที่ปากเธอเพื่อให้เธอจิบ

เขานึกถึงสภาพของฉินหรูเยียนในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ทั้งท่าทีที่ดูประหม่าตอนที่เพิ่งกลับมาถึงประเทศ จนถึงตอนนี้ที่เธอกล้าล้อเล่นกับเขาที่เป็นพี่ชายได้อย่างเป็นธรรมชาติ เขาส่ายหัวเบาๆ

"น้องเขยคนนี้ของฉันนิสัยดี หน้าตาหล่อ แถมยังรวย แล้วก็ดีกับเธอมาก ไม่แปลกใจเลยที่เธอจะเป็นแบบนี้"

แน่นอนว่าเขายังไม่ได้พูดอะไรมากกว่านั้น ดูเหมือนเฉิงอวี่ไป๋กับฉินหรูเยียนจะรู้จักกัน แต่เขาไม่รู้ว่าทั้งคู่สนิทสนมกันแค่ไหน อย่างไรก็ตาม กับสภาพของฉินหรูเยียนในตอนนี้ เขารู้สึกยินดีจริงๆ นี่สิถึงจะสมกับความสดใสมีชีวิตชีวาที่ควรจะมีในวัยนี้

เฉิงอวี่ไป๋ถอนหายใจ นึกว่าฉินสือจะอยู่พวกเดียวกับเขาและช่วยกันวิจารณ์พฤติกรรมเห็นแฟนสำคัญกว่าเพื่อน ของฉินหรูเยียน แต่ไม่คิดเลยว่าฉินสือจะเป็นพวกติดน้องสาวขนาดนี้ ทำหน้าตาประมาณว่า 'น้องสาวผมมีความสุข ผมก็มีความสุข' เขาไม่อยากจะมองเลยจริงๆ

และแล้ว โลกใบที่เหลือแค่เขาคนเดียวที่ได้รับบาดเจ็บก็เป็นอันสำเร็จ

สิบกว่านาทีต่อมา พิธีกรก็ขึ้นบนเวที

หลังจากกล่าวเปิดงานตามสคริปต์ไปได้สักพัก อธิการบดีโจวก็ขึ้นมากล่าวแนะนำคติพจน์และกฎระเบียบของมหาวิทยาลัยในเมืองหลวง ก่อนจะขอบคุณบุคคลจากทุกวงการที่มาร่วมชมงานฉลองครบรอบของมหาวิทยาลัย

ฉินหรูเยียนนั่งหลังตรงและเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋า

แม้เธอจะมาเพื่อดูหลีพ่านแสดงเท่านั้น แต่ในเมื่อมาถึงแล้ว ในงานฉลองครบรอบหนึ่งร้อยปีของมหาวิทยาลัยในเมืองหลวง เธอก็ย่อมต้องให้เกียรติงานนี้และให้เกียรติสถาบันการศึกษาชั้นนำของประเทศนี้ด้วย

ฉินสือและเฉิงอวี่ไป๋ที่นั่งอยู่ข้างๆ ก็เลิกเล่นตลกไปมา ทั้งคู่ต่างก็จบจากมหาวิทยาลัยในเมืองหลวงเช่นกัน จึงย่อมมีความเคารพและให้เกียรติแก่สถานศึกษาที่เป็นเสมือนแม่พิมพ์ของตน

หลังอธิการบดีกล่าวจบ งานก็เริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ

เพียงแต่การแสดงของหลีพ่านดูเหมือนจะอยู่ในลำดับท้ายๆ ผ่านไปเกือบสี่สิบนาทีแล้วก็ยังไม่ถึงคิวเธอเสียที

ฉินหรูเยียนเริ่มรู้สึกปวดเอว เธอจึงเอนหลังพิงพนักเก้าอี้โดยสัญชาตญาณเพื่อคลายความเมื่อยล้า แต่กลับไปโดนแหล่งความร้อนบางอย่างเข้า

เธอเอียงศีรษะเล็กน้อย ลู่จิ่งเชินยังคงมองตรงไปที่เวทีโดยไม่หันมามอง แต่มือของเขาโอบอยู่ที่ด้านหลังเอวของเธอ ทันทีที่เธอพิงหลังลงไป เขาก็ถือโอกาสนั้นประคองเอวเธอไว้แล้วนวดให้เบาๆ

ตอนนี้ทั่วทั้งหอประชุมมีเพียงแสงสว่างจากเวทีเท่านั้น และที่นั่งของพวกเขาก็ค่อนข้างอยู่ด้านหลัง จึงไม่มีใครสังเกตเห็นทั้งคู่

ฉินหรูเยียนหันกลับไป มุมปากยกยิ้มเล็กน้อยด้วยความอารมณ์ดี ก่อนจะดูการแสดงต่อ

อีกเกือบยี่สิบนาทีต่อมา ในที่สุดก็ถึงคิวหลีพ่านขึ้นแสดง

เธอเห็นหลีพ่านในชุดที่เธอออกแบบยืนอยู่กลางเวที ตอนนี้บนเวทีมีเพียงแค่เธอคนเดียว แสงไฟทั้งหมดกำลังช่วยสร้างเวทีที่ดีที่สุดให้กับเธอ

ฉินหรูเยียนได้ยินเสียงชื่นชมและเสียงสูดลมหายใจด้วยความทึ่งจากฝูงชนเป็นระยะ เธอจึงรู้ได้ทันทีว่าหลีพ่านคือคนที่เหมาะสมที่สุดสำหรับชุดนี้

แน่นอนว่าฉินหรูเยียนที่กำลังดื่มด่ำกับการชมการเต้นของหลีพ่าน ไม่ได้สังเกตเห็นฉินสือที่นั่งอยู่ข้างๆ ซึ่งจู่ๆ ก็หรี่ตาลง

เขารู้สึกว่าหัวใจเต้นเร็วผิดปกติ ทั้งที่ตอนเดินสวนกันเมื่อช่วงสายวันนี้เพิ่งเป็นการเจอกันครั้งแรกแท้ๆ แต่ตอนนี้เขากลับรู้สึกหายใจติดขัด ร่างกายตื่นเต้นประหม่า ความรู้สึกบางอย่างที่ไม่คุ้นเคยกำลังเอ่อล้นขึ้นมาในใจ เขาไม่เคยมีประสบการณ์แบบนี้มาก่อน จึงไม่รู้ว่าจะควบคุมมันอย่างไร และเขาก็ไม่อยากจะควบคุมมันด้วย

สิ่งเดียวที่เขารู้ในตอนนี้คือในหัวเขามีเพียงความคิดเดียว คืออยากจะดึงคนบนเวทีคนนั้นเข้ามากอดแล้วแกล้งให้หนักๆ

วันนี้หลีพ่านแสดงระบำพื้นเมืองแบบเดี่ยว แม้เธอจะเรียนสาขาคอมพิวเตอร์ที่มหาวิทยาลัยในเมืองหลวง แต่เธอก็เรียนเต้นรำมาตั้งแต่เด็ก เธอหน้าตาสวย รูปร่างดี และมีความยืดหยุ่นสูง ชุดที่สวมใส่วันนี้ยิ่งช่วยส่งเสริมให้เธอดูงดงามยิ่งขึ้นไปอีก หลังจากการแสดงจบลง เสียงปรบมือและเสียงกรีดร้องจากข้างล่างเวทีก็ดังสนั่นไม่หยุดหย่อน

"หลีพ่าน!"

"หลีพ่าน!"

"หลีพ่าน!"

นักศึกษาชายคณะคอมพิวเตอร์ข้างล่างเวทียิ่งส่งเสียงเชียร์กันอย่างบ้าคลั่ง มหาวิทยาลัยในเมืองหลวงเป็นหนึ่งในสถาบันการศึกษาชั้นนำของประเทศ ย่อมเต็มไปด้วยคนเก่งมากมาย แค่หยิบใครสักคนออกมา ส่วนใหญ่ก็เป็นถึงเด็กที่ทำคะแนนสูงสุดหรือรองสูงสุดจากที่ต่างๆ หรืออย่างน้อยก็ต้องติดอันดับต้นๆ ของจังหวัด

โดยเฉพาะในคณะคอมพิวเตอร์ที่เป็นภาควิชาที่มีผู้ชายเยอะมากแต่มีผู้หญิงน้อยจนน่าสงสาร นานๆ ทีจะมีผู้หญิงสักคน แถมยังสวยและฉลาดขนาดนี้ พวกเขาจะไม่ส่งเสียงเชียร์เพื่อนร่วมคณะของตัวเองได้อย่างไร

ใต้เวที อธิการบดีเช็ดเหงื่อบนใบหน้า วันนี้มีบุคคลจากทุกวงการมาร่วมงานนอกจากนักศึกษา การที่นักศึกษากลุ่มใหญ่ส่งเสียงอื้ออึงแบบนี้ทำให้เขากลัวว่าจะเกิดภาพลักษณ์ที่ไม่ดีและทำให้อาจารย์ใหญ่หรือแขกผู้ใหญ่เหล่านั้นไม่พอใจ

เขาจึงรีบขึ้นบนเวทีแล้วกล่าวบางอย่างเพื่อลดความตื่นเต้นของบรรยากาศลง

หลีพ่านกลับเข้าไปที่หลังเวที เธอยังไม่มีเวลาเปลี่ยนชุด ก็รีบหยิบโทรศัพท์แล้วเดินออกไป

ข้างล่างเวที ฉินหรูเยียนหันไปพูดกับลู่จิ่งเชินประโยคหนึ่ง เขาพยักหน้า

ฉินหรูเยียนหยิบชานมอีกแก้ว แล้วเดินออกไปทางด้านข้างอย่างเงียบๆ

หลีพ่านยืนอยู่ที่ทางเดินด้านข้างของหอประชุม รอฉินหรูเยียนเดินมาหา เธอรู้สึกประหม่าเล็กน้อย ไม่รู้ว่าฉินหรูเยียนได้ดูการแสดงของเธอหรือเปล่า

เมื่อฉินหรูเยียนเดินออกมาก็เห็นเธอก้มหน้าเล็กน้อย มือทั้งสองข้างบิดเข้าหากัน เธอจึงยิ้มแล้วเดินเข้าไปหา

"น้องหลีพ่าน ยินดีด้วยนะที่การแสดงราบรื่น" เธอถอดหมวกแก๊ปและหน้ากากอนามัยออก แล้วยื่นชานมในมือให้กับเธอ

"เวลาผ่านไปนานหน่อย ชานมอาจจะเย็นชืดไปแล้วนะ"

หลีพ่านยิ้มอย่างเขินอาย เธอรับชานมมาเสียบหลอดแล้วจิบหนึ่งคำ "ขอบคุณค่ะพี่สาว พี่สาวคะ ฉันยังไม่ทราบชื่อพี่เลย สะดวกบอกฉันไหมคะ?"

ฉินหรูเยียนนึกขึ้นได้ว่าตอนที่เจอกันคราวที่แล้วหลีพ่านรีบไปหาเฉิงอวี่ไป๋เลยลืมถามเรื่องนี้ไป "ฉันชื่อฉินหรูเยียนค่ะ จะเรียกพี่สาวเหมือนเดิมก็ได้ เอาที่เธอสะดวกเลย"

หลีพ่านพยักหน้า "เสื้อผ้าของร้านพี่สาวสวยมากจริงๆ ค่ะ รุ่นพี่ที่แต่งหน้าให้ฉันวันนี้ก็บอกว่าสวยสุดๆ ฉันเลยบอกเวยป๋อของร้านพี่สาวให้เธอไปแล้วค่ะ"

ฉินหรูเยียนก้มตัวลงเล็กน้อยเพื่อให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกับเธอ แล้วยิ้ม "ขอบคุณนะน้องหลีพ่านที่ช่วยพี่โปรโมต พี่ต้องกลับเข้าไปดูการแสดงวันครบรอบมหาวิทยาลัยต่ออีกหน่อย สนใจไปทานมื้อเย็นด้วยกันไหม?"

หลีพ่านคิดอยู่ครู่หนึ่ง กู้เจ๋อยังไม่ได้ส่งข้อความมาหาเธอ และเธอก็ชอบฉินหรูเยียนจากใจจริง แม้ทั้งสองจะเพิ่งเจอกันเป็นครั้งที่สอง แต่บางครั้งวาสนาของคนเราก็น่าอัศจรรย์แบบนี้แหละ

เธอพยักหน้า "ได้ค่ะ พี่สาวอยากทานอะไรคะ?"

ฉินหรูเยียนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง "พี่ทานได้หมดเลยค่ะ เธออยากทานอะไรลองดูนะ"

เดิมทีเธอคิดว่าคนที่เรียนเต้นรำส่วนใหญ่น่าจะต้องคอยควบคุมน้ำหนัก แต่เมื่อครู่ตอนได้ยินพิธีกรประกาศแนะนำตัว เธอเพิ่งรู้ว่าหลีพ่านเรียนคณะคอมพิวเตอร์ ซึ่งก็แอบแปลกใจอยู่เหมือนกัน ดูจากภายนอกไม่เหมือนเลยสักนิด

"วันนี้พี่มากับเพื่อนด้วยค่ะ มีกันสี่คน เธอจะสะดวกไหมคะ?"

ฉินหรูเยียนนึกถึงชายหนุ่มตัวโตสามคนที่นั่งอยู่ข้างใน เลยบอกหลีพ่านไว้ก่อนเผื่อเธอรู้สึกไม่สะดวก เธอจะได้ให้สามคนนั้นไปหาอะไรทานกันเอง แล้วเธอกับหลีพ่านค่อยแยกไปทานด้วยกันสองคน

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง