บทที่ 82 หวั่นไหว (ภาคฉินสือ) & หึงหวง 1

หลีพ่านส่ายหน้า "ได้หมดเลยค่ะพี่ แต่หนูอาจจะต้องไปล้างเครื่องสำอางก่อน พี่รอหนูแป๊บหนึ่งได้ไหมคะ?"

ฉินหรูเยียนตอบรับ "ได้สิ การแสดงงานวันครบรอบยังไม่จบเลย เดี๋ยวพี่เข้าไปดูต่อ แล้วถ้าเสร็จแล้วส่งวีแชตมาบอกพี่นะ หรือไม่ก็โทรมา เบอร์พี่ที่เคยให้ไว้ เธอมีอยู่ใช่ไหม?"

หลีพ่านพยักหน้า "หนูมีเบอร์พี่ค่ะ งั้นหนูไปหลังเวทีล้างหน้าก่อนนะคะ เดี๋ยวจบแล้วติดต่อกันค่ะ"

ฉินหรูเยียนรับคำสั้นๆ ก่อนจะหยิบหมวกแก๊ปมาสวมแล้วเอาหน้ากากอนามัยในกระเป๋าออกมาใส่ โบกมือให้เธอเล็กน้อยแล้วหันหลังเดินเข้าห้องจัดแสดงไป

หลีพ่านมองแผ่นหลังของเธอด้วยใบหน้าขึ้นสีเล็กน้อย อีกฝ่ายสวยจริงๆ ทั้งเย็นชาทั้งเท่ แต่พอพูดกับเธอด้วยกลับดูอ่อนโยน เธออมยิ้ม ทั้งที่ไม่ได้ชอบผู้หญิงแท้ๆ ทำไมพอเจอฉินหรูเยียนแล้วถึงหน้าแดงได้นะ

ภายในห้องจัดแสดง การแสดงดำเนินไปกว่าครึ่งแล้ว

ฉินหรูเยียนเดินกลับมาที่แถวที่นั่ง ลู่จิ่งเชินขยับที่ให้เธอโดยอัตโนมัติ ทำให้ตำแหน่งที่นั่งกลายเป็นเฉิงอวี่ไป๋อยู่ซ้ายมือของเขา และฉินหรูเยียนอยู่ขวามือ

เขาไม่ได้ถามว่าเธอไปไหนมา พอเธอเข้ามานั่งเรียบร้อยแล้ว เขาก็ยื่นชานมในมือไปจ่อที่ปากเธอ ป้อนให้เธอหนึ่งอึก

ฉินหรูเยียนดื่มชานมไปอึกหนึ่งพลางดึงแขนเสื้อเขา ลู่จิ่งเชินก้มมองเธอโดยสัญชาตญาณ แววตาอ่อนโยน มีรอยยิ้มจางๆ อยู่ในดวงตา

"เป็นอะไรหรือเปล่า?"

ฉินหรูเยียนลดเสียงลง "ฉันนัดน้องหลีพ่านไว้ว่าจะไปทานมื้อเย็นด้วยกัน ถ้าเดี๋ยวเฉิงอวี่ไป๋กับคนอื่นๆ ไม่มีธุระอะไร เราไปทานข้าวกันนะ คุณช่วยลดรังสีอำมหิตลงหน่อย อย่าไปทำน้องเขากลัว"

ลู่จิ่งเชินปกติจะมีท่าทีเย็นชาใส่คนอื่น มีแค่ต่อหน้าเธอเท่านั้นที่อ่อนโยน เธอค่อนข้างกลัวว่าหลีพ่านจะตกใจกลัวเขาเอา

ลู่จิ่งเชินหัวเราะเบาๆ กุมมือเธอไว้แล้วตอบ "ได้"

ฉินหรูเยียนพยักหน้าอย่างพอใจ แล้วหันกลับไปสนใจการแสดงบนเวทีต่อ แน่นอนว่าลู่จิ่งเชินยังไม่ปล่อยมือเธอ และเธอก็ชินแล้ว เลยปล่อยเลยตามเลย

ครึ่งชั่วโมงต่อมา การแสดงจบลง พิธีกรขึ้นเวทีกล่าวปิดเล็กน้อย อธิการบดีก็ขึ้นมากล่าวสรุปอีกประโยค ทั้งสี่คนจึงชิงจังหวะเดินออกไปก่อนที่คนส่วนใหญ่จะเริ่มทยอยกลับ

ฉินหรูเยียนส่งข้อความหาหลีพ่านว่ารออยู่ที่หน้าประตูโรงเรียน

ฉินสือถามขึ้น "เธอมีคนที่รู้จักอยู่ที่นี่ด้วยเหรอ?"

ฉินหรูเยียนบอกเขาเรื่องที่จะไปทานมื้อเย็นด้วยกัน เขาแปลกใจนิดหน่อย เธอรู้จักนักศึกษาของมหาวิทยาลัยในเมืองหลวงด้วยเหรอ?

ฉินหรูเยียนตอบรับพลางเก็บมือถือแล้วเชิดหน้าขึ้น "เป็นน้องที่รู้จักตอนเปิดสตูดิโอค่ะ พี่ส่งเสื้อผ้าให้เธอตัวหนึ่ง เธอก็เลยชวนให้มาดูการแสดงวันนี้"

เฉิงอวี่ไป๋ยิ้ม "เธอเปิดสตูดิโอเสื้อผ้าด้วยเหรอ? ทำไมไม่เห็นเคยบอก"

ฉินหรูเยียนหัวเราะ "งั้นตอนนี้ก็รู้แล้ว ถ้างั้นขออั่งเปาซองหนึ่งด้วยนะคะ"

"ได้สิ" เฉิงอวี่ไป๋หยิบมือถือขึ้นมาโอนเงินให้เธอผ่านวีแชตสองแสน ฉินหรูเยียนเลิกคิ้วขึ้น แล้วกดรับเงินโดยไม่มีท่าทีเขินอายใดๆ

ลู่จิ่งเชินเห็นเธอรับอั่งเปาจากเฉิงอวี่ไป๋อย่างรวดเร็วขนาดนั้น ตอนที่เขาโอนให้เธอยังไม่เห็นจะเต็มใจรับง่ายขนาดนี้เลย

กลุ่มคนเดินออกมาข้างนอก พอถึงร้านชานมที่หน้าประตูโรงเรียน ฉินหรูเยียนกำลังจะเดินเข้าไป แต่ก็ถูกลู่จิ่งเชินคว้าข้อมือไว้

"วันหนึ่งดื่มชานมได้แค่แก้วเดียว วันนี้ดื่มไปแล้ว ห้ามดื่มอีก"

เขามีสีหน้าจริงจังราวกับกำลังพูดเรื่องคอขาดบาดตาย ฉินหรูเยียนมองเขาแล้วยิ้ม แม้จะเป็นรอยยิ้มที่ไม่ถึงดวงตาก็ตาม เธอขยับเข้าไปใกล้แล้วกระซิบ

"ขอยกเว้นให้วันนี้สักวันไม่ได้เหรอคะ?" เธอทำหน้าหงอยๆ ลู่จิ่งเชินสงสัยว่าเธอกำลังแกล้งทำเป็นน่าสงสาร เขามีหลักฐานด้วยซ้ำ แต่… เขาทำอะไรไม่ได้จริงๆ

"ก็ได้" เขาจะทำอะไรได้ล่ะ? ก็ต้องลดมาตรฐานตัวเองลงเรื่อยๆ น่ะสิ

ฉินสือมองทั้งสองคนนี้สวีทกันมาครึ่งค่อนวัน ก็รู้สึกสะท้อนใจ เขาถอนหายใจเงียบๆ แล้วสบตากับเฉิงอวี่ไป๋ ทั้งคู่ต่างเห็นความจนใจในแววตาของอีกฝ่าย

ฉินหรูเยียนหยิบมือถือเดินเข้าไปสั่งชานมเพิ่มอีกสองแก้ว

ทางด้านหลีพ่าน หลังกลับไปหลังเวทีเพื่อล้างเครื่องสำอาง เธอเช็กมือถือดู กู้เจ๋อไม่ได้ติดต่อมาเลย สงสัยคงต้องยุ่งไปอีกนานแน่ๆ

หลีพ่านส่งข้อความบอกเขาว่ากำลังจะไปทานข้าวกับฉินหรูเยียน รออยู่สักพัก กู้เจ๋อก็ยังไม่ตอบวีแชต

เธอหยิบเสื้อคาร์ดิแกนบางๆ มาสวม อากาศยามค่ำคืนช่วงนี้เริ่มเย็นลงนิดหน่อย เธอทักทายพี่นักศึกษาที่ช่วยล้างเครื่องสำอางให้แล้วคว้ามือถือกับกุญแจหอพักเดินออกจากหลังเวทีไป

ฉินหรูเยียนทิ้งข้อความไว้ในวีแชต บอกว่าพวกเขารออยู่ที่ร้านชานมหน้าโรงเรียน พร้อมส่งโลเคชั่นมาให้

สิบห้านาทีต่อมา

หลีพ่านมองเห็นกลุ่มของคนเหล่านั้นจากระยะไกล แต่ละคนดูโดดเด่นมาก เธอเห็นผู้ชายที่กุมมือฉินหรูเยียนไว้ในทันที

เครื่องหน้าประณีต โครงหน้าคมเข้ม บุคลิกสง่างาม สวมเสื้อเชิ้ตสีดำธรรมดาๆ กับกางเกงขายาว แต่กลับดึงดูดสายตาอย่างบอกไม่ถูก รังสีอำนาจรอบตัวรุนแรง ดูเข้าถึงยาก แต่เขากลับก้มหน้าพูดคุยกับฉินหรูเยียนเป็นระยะๆ ทุกครั้งที่เธอหยิบชานมขึ้นดื่ม เขาก็ขมวดคิ้ว

สมแล้วที่เป็นคนสวยระดับนางฟ้า มักจะมีเจ้าของกันหมดแล้ว

ข้างๆ ยังมีผู้ชายอีกสองคน แม้หน้าตาจะไม่โดดเด่นเท่าคนแรก แต่ก็ถือว่าเป็นชายหนุ่มที่หาตัวจับยากทีเดียว

ฉินหรูเยียนดื่มชานมอีกอึกหนึ่ง ลู่จิ่งเชินมองเธอด้วยสายตาแบบไหนเธอก็พอจะสัมผัสได้ แต่เธอเลือกที่จะเมินมัน ดื่มชานมให้มีความสุขก่อนค่อยว่ากัน

เธอคาบหลอดไว้ เอียงคอเล็กน้อยก็เห็นหลีพ่านที่ยืนงงๆ อยู่ไม่ไกล เธอจึงยื่นชานมไปให้ลู่จิ่งเชินแล้วพูดว่า "ถือให้หน่อยค่ะ"

จากนั้นเธอก็เดินเข้าไปหา พอถึงตรงหน้าหลีพ่านก็เห็นว่าเธอยังเหม่ออยู่

ฉินหรูเยียนจึงโบกมือผ่านหน้าเธอ "น้องหลีพ่าน เป็นอะไรไปคะ?"

หลีพ่านได้สติ นึกถึงตอนที่ตัวเองยืนจ้องคนกลุ่มนี้จนเหม่อลอยไปเมื่อครู่ ก็อดจะหน้าแดงด้วยความเขินอายไม่ได้

"พี่คะ พอดีเห็นพวกพี่ๆ ยืนอยู่ตรงนั้นแล้วดูดีมากจนเผลอเหม่อไปหน่อยค่ะ"

ฉินหรูเยียนยิ้ม กุมมือเธอแล้วพาเดินไปทางกลุ่มของลู่จิ่งเชิน "น้องหลีพ่านเองก็น่ารักมาก สวยมากเหมือนกันค่ะ"

สิ่งที่พูดคือความจริง

กลุ่มของลู่จิ่งเชินสังเกตเห็นความเคลื่อนไหวตั้งแต่ตอนที่ฉินหรูเยียนเดินเข้ามาแล้ว เดิมทีฉินสือมองด้วยความไม่สบอารมณ์เล็กน้อยว่าใครกันที่ทำให้พวกเขาต้องรอนานขนาดนี้ แต่พอวินาทีต่อมาเห็นคนที่เพิ่งเจอไปเมื่อตอนกลางวันปรากฏตัวตรงหน้า แถมดูท่าทางสนิทสนมกับน้องสาวเขาดี เขาก็เผลอหลุดปากถามออกมาด้วยท่าทางที่เสียมาดไปนิดหน่อย

"หรูเยียน นี่คือ…?"

น้ำเสียงเขาดูแห้งผาก แต่ฉินหรูเยียนไม่ได้สังเกตเห็นชัดเจนนัก

"น้องหลีพ่านค่ะ เป็นคนแรกที่บอกว่าเสื้อผ้าในสตูดิโอของฉันสวย ชุดที่เธอใส่แสดงวันนี้ก็เป็นผลงานที่ฉันออกแบบเอง สวยใช่ไหมคะ?"

เธอเชิดคางมนขึ้น น้ำเสียงเปี่ยมไปด้วยความรื่นรมย์

ลู่จิ่งเชินพยักหน้ารับ ภรรยาเขาว่ายังไงก็คืออย่างนั้น เฉิงอวี่ไป๋เองก็พยักหน้าเห็นด้วย "สวยจริงๆ นั่นแหละ"

ฉินสือไม่ได้พูดอะไร สายตาจับจ้องไปที่ฉินหรูเยียนสลับกับหลีพ่านอย่างใช้ความคิด ก่อนจะตอบรับในลำคอ

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง